Leren Jas (deel 3)

“Hoe zit het nou met die jas die je hebt gevonden? Is hij inmiddels opgehaald?”. Mijn collega vroeg het me terwijl we na een vergadering weer naar buiten liepen. “Nee! Belachelijk toch?”, was mijn antwoord. Even mijmerden we over wat er gebeurd had kunnen zijn. Want voor de mensen die mijn blogs over de jas niet hebben gelezen; ik heb 19 mei een leren jas gevonden op een fietspad in Amersfoort. Via intensief speurwerk kon ik de eigenaar achterhalen. Ik heb hem uiteindelijk kort aan de telefoon gehad, hij zei dat hij langs zou komen en verder heb ik niets meer van hem gehoord. Gisteren heb ik nog een berichtje gestuurd;

Image

Dit is dus echt de allerlaatste keer dat ik een poging doe om hem de jas terug te geven.

Ik heb nagedacht wat er aan de hand kan zijn en ben benieuwd wat jullie de meest aannemelijke optie vinden.

A: Peter heeft de jas van zijn moeder gekregen maar vond hem eigenlijk helemaal niet mooi. Op een dag bond hij hem onder de snelbinder van zijn brommer en op de Kattenbroekerweg liet hij de jas opzettelijk vallen in de veronderstelling er voor altijd af te zijn.

B: Peter heeft de jas gestolen, kreeg last van zijn geweten, dumpte de jas op het fietspad en is blij dat hij hem niet meer heeft. Hij baalt dan ook dat ik hem door intensief journalistiek speurwerk op het spoor ben.

C: Peter is dol op de jas maar hij is ook een beetje bang voor doortastende vrouwen en durft de jas niet op te halen.

D: Peter heeft ontdekt dat ik in de wijk Kruiskamp woon, is op de hoogte van de reputatie van deze wijk en durft de jas niet op te halen.

E: Peter heeft geen geld meer voor benzine en kan dus niet op zijn brommer komen om de jas op te halen. Fietsen, daar heeft hij geen zin in.

F: Peter heeft last van zijn geheugen (ik vond wiet-vloeipapier in een van de zakken) en weet niet eens meer dat hij een winterjas had.

G: Peter zijn beltegoed is op en hij is mijn adres vergeten. Hij zit nu elke avond te wachten op een telefoontje van mijn kant zodat ik voor de derde keer door kan geven waar ik woon.

H: iets anders…..

Ik ben benieuwd wat jullie denken. Wie weet leest Peter mijn blog wel en kan hij zelf antwoord geven. Ik beloof hem dat ik zijn volledige naam en adres niet bekend zal maken en zijn privacy zal respecteren.

Gezocht, eigenaar leren jas…

“Waarom doe ik dit nu weer…”, denk ik bij mezelf terwijl ik met een zware leren jas op mijn stuur richting mijn volgende cliënte fiets. Even daarvoor had ik de jas zien liggen op het fietspad. Ik keek vooruit, opzij… nergens iemand te zien. De jas was van prachtig leer en om te kijken of ik zou kunnen achterhalen van wie de jas was graaide ik in de zakken. Leeg, leeg… hé wacht, toch iets. Uit één van de zakken haal ik een doosje met een tube huidzalf. Gelukkig, er zit een etiket van de apotheek op. De eigenaar van de tube blijkt in Bunschoten-Spakenburg te wonen, maar ik weet natuurlijk niet zeker of die persoon ook de eigenaar van de leren jas is. Na even googlen op mijn telefoon heb ik een telefoonnummer. Er wordt niet opgenomen. Ik neem de jas voor op mijn fiets mee naar mijn volgende afspraak

.Afbeelding

“Wat haal ik me toch weer op mijn hals….”, denk ik bij mezelf terwijl ik thuis zit en voor de achtste keer naar het telefoonnummer bel. Er wordt niet opgenomen. Ondertussen hangt hier een prachtige herenjas aan de kapstok. Had ik me er nou maar niet mee bemoeid, dan zat ik er niet mee. Misschien is de eigenaar wel de hele weg terug gefietst om naar de jas te zoeken en baalt hij nu enorm. Aan de andere kant; met dit mooie zonnige weer kun je zo’n warme leren jas makkelijk vergeten. Wie weet denkt de eigenaar er pas aan als hij weer wat zalf op zijn huid wil smeren. Ik blijf ondertussen mijn best doen om de jas bij de eigenaar terug te krijgen en bedenk me dat ik hoop dat iemand die mijn jas vindt hetzelfde doet. Ik pak de telefoon nog maar eens…. zucht.