Franse Uiensoep

IMG_2878

(Column AD, 15 augustus)

,,Ik denk dat ik mijn pols gebroken heb”, mijn vader kwam naar de vouwwagen lopen en met zijn linkerhand ondersteunde hij zijn rechterpols. ,,Wat een rotgrap”, zei mijn moeder die net bezig was met het snijden van een ui voor in de uiensoep. Helaas….het was geen grap en ik herinner me het nog precies; we stonden op een camping in Zuid-Frankrijk, het was eind jaren zeventig en ik was zeven jaar. Tijdens een partijtje voetbal met mijn broer was mijn vader uitgegleden. Hij had zijn val willen breken maar brak ondertussen zijn pols.

Daar stonden mijn ouders dan met drie jonge kinderen tussen de 7 en 12 jaar en zonder een woord Frans te spreken. Gelukkig was er een behulpzame Nederlander op de camping die wel Frans sprak en mijn vader meenam naar het ziekenhuis. Mijn vader kwam terug met zijn rechter-arm in het gips. Hij kon niet meer autorijden want het schakelen lukte niet. Omdat mijn moeder geen rijbewijs had zaten we met een probleem; gelukkig had de ANWB een oplossing. Er werd geregeld dat er iemand naar onze camping kwam om ons op te halen. Deze man was naar het dichtstbijzijnde vliegveld gevlogen en kwam met een taxi naar de camping. Mijn mond viel open van verbazing toen hij uitstapte; deze man leek op ‘De Man van Zes Miljoen’ van de gelijknamige Amerikaanse serie. Ondanks mijn jonge leeftijd was ik enorm onder de indruk van deze man; wat een knappe, stoere, redder in nood!

Die adoratie verdween toen hij ons vanuit Zuid-Frankrijk naar huis reed. Wat een drama! ‘De Man van Zes Miljoen’ zat achter het stuur, mijn vader daarnaast en mijn moeder, broer, zus en ik zaten achterin in de kleine ‘Simca 1100’. Mijn vader wist dat ik snel wagenziek was en reed altijd redelijk rustig. Deze ‘Man van Zes Miljoen’ had haast en reed zelfs op slingerweggetjes minstens 80 km per uur. Ondertussen was het wel dertig graden in onze auto zonder airconditioning. Het duurde dan ook niet lang of ik was wagenziek. Mijn moeder en zus deden uiteindelijk ook gezellig mee; wat zijn wij ziek geweest… Mijn arme broer zat bij het raampje en stak zoveel mogelijk zijn hoofd uit het raam om de geur maar niet te hoeven ruiken. Binnen 2 dagen waren we thuis. Het was een reis om nooit meer te vergeten. Franse Uiensoep heb ik daarna nooit meer gegeten. Als ik de verpakking zie word ik al misselijk.

Betrapt

Op mijn tenen sluip ik langs een leren bankstel. Ineens hoor ik achter me gekraak. Ik duik naar beneden en ga voor een bankstel liggen. Mijn hart klopt in mijn keel. Het is enorm donker, maar omdat ik al een tijdje in deze ruimte rondloop zie ik steeds meer contouren. Ik blijf wachten en wanneer het alweer een tijdje stil is sta ik op en loop ik richting het raam. Ineens word ik op mijn rug getikt. “Je bent af”, roept mijn zus en ik zie haar ogen twinkelen. Had ze me mooi tuk…. Verderop zie ik het lachende gezicht van Rob en Angelien. Mijn broer hield zich nog schuil….

Zo ging het ongeveer 38 jaar geleden. Vrienden van mijn ouders hadden een meubelzaak en als zij op zondag samen zaten te borrelen gingen mijn broer, zus en ik samen met de kinderen van die vrienden de winkel in om te spelen. Verstoppertje spelen in een hele grote meubelzaak is echt het walhalla voor kinderen, ik heb er dan ook mooie herinneringen aan.

Ik denk terug aan die tijd omdat ik vandaag las dat er een bijeenkomst komt in onze wijk “Kruiskamp” om inbreken tegen te gaan. Dat is best nodig, zo’n bijeenkomst, want ik woon in de wijk waar de meeste inbraken van heel Nederland zijn. Tijdens die bijeenkomst gaat een ex-inbreker ons vertellen waar we op moeten letten om te zorgen dat ons huis er niet al te uitnodigend uitziet.

Hoe zouden inbrekers het inbreken ervaren? Toen ik als kind tussen de meubels doorsloop om uit handen te blijven van mijn zus voelde ik een fijn soort spanning. Mijn ademhaling zat hoog, mijn handen werden klam en mijn hart sloeg op hol. Zouden inbrekers ook gespannen zijn? Misschien zijn ze thuis al een paar keer naar de wc geweest om hun blaas te legen omdat ze vooraf al zenuwachtig zijn. Wie weet worden ze wel misselijk van angst wanneer ze binnen in een huis zijn en plotseling een deur dicht horen gaan op de bovenverdieping. Of zouden ze inmiddels zo professioneel zijn dat ze geen last van angst hebben, maar gebruik maken van een gezonde spanning?

Eigenlijk was ik niet van plan om naar de informatieavond te gaan want ik ben er wel van overtuigd dat ons huis goed beveiligd is; extra sloten, ramen dicht als we weggaan en als ik op zolder zit gaan alle deuren beneden op slot. Maar nu ik erover nadenk ga ik toch twijfelen; misschien kan ik in de pauze even aan die ex-inbreker vragen of hij tijdens een inbraak wel eens in zijn broek heeft gepiest van angst….

Afbeelding

Kinderen voor Kinderen

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik zat in de zesde klas van de lagere school “Sint Maarten” in Bolsward en dat jaar was de eerste keer dat we over “Kinderen voor Kinderen” hoorden. Ik zie nog een aflevering van schooltelevisie voor me die we mochten kijken in de bibliotheek van de school. Daar zag ik ‘Op een onbewoond eiland’ en ‘ik heb zo waanzinnig gedroomd’, het waren de eerste liedjes in een hele reeks. Ik kon deze, en al de andere liedjes uit die beginperiode meezingen en ik droomde dat ik ooit eens in het koor kon komen, hoewel ik ook wel begreep dat kinderen uit Friesland geen kans maakten; het was veel te ver naar het Gooi. Dat was in 1981. Vandaag -32 jaar later- sta ik met mijn 10-jarige dochter in Vredenburg, Utrecht te kijken naar het “Kinderen voor Kinderen Concert”. Er worden opnames gemaakt en ik sta verbaasd van de kwaliteiten van deze kinderen. Niet alleen zingen ze prachtig, ook kunnen de meeste kinderen enorm goed dansen. De rode tuinbroeken van de jaren tachtig zijn ingeruild voor blitse, kekke, outfits. Af en toe kijk ik naar rechts. Daar zit Puck. De ene keer kijkt ze ingetogen en vol concentratie, bij een ander lied staat ze mee te swingen. Ik weet niet wie van ons het meest geniet…..

http://www.youtube.com/watch?v=GRWniRDgD9Q

Teleurstelling

Afbeelding

Het bracht me even terug naar mijn jeugdjaren, ook toen werd ik door de aanblik op het verkeerde been gezet.  En eventjes, heel eventjes maar trapte in er vandaag ook in. We aten geen frietjes, maar Marcoen had koolraap gekocht. Gek genoeg herbeleefde ik de grote teleurstelling van destijds. En de rapen? Die waren gaar. En best wel eetbaar.

Buitenbeentje

Ik zie hem nog zitten, achterop de fiets van zijn vader. Tussen de weg waar ze op fietsten en ons klaslokaal lag de gracht. Ze reden richting de brug om de bocht naar school weer te kunnen maken, waardoor ze best lang in beeld waren.

De spanning liep op. In mijn maag zat de welbekende knoop. Niet alleen ik, ook mijn klasgenootjes werden onrustig. Even later kwam hoofdmeester Krijnsen binnen, met in zijn kielzog de vader van mijn klasgenoot. We kregen een donderpreek, en terecht. Wat hadden we Klaas gepest. Op het schoolplein hadden een paar klasgenoten weer eens zijn tas gepakt en over gegooid en voor Klaas was de maat vol; het was niet de eerste keer geweest. Klaas was naar huis gegaan en had zijn vader gehaald. Of het pesten toen is gestopt weet ik niet, maar het was in ieder geval goed dat er aandacht voor was.

Op de middelbare school werd Klaas één van mijn beste vrienden. We deden jaarlijks mee aan de cabaretvoorstelling en maakten samen muziek bij hem thuis in de keuken: Klaas speelde dan piano en ik zong of speelde dwarsfluit. In 1983 organiseerden we samen een protesttocht tegen kernraketten en we schreven mee aan de schoolkrant. Kortom: we werden samen –min of meer- volwassen in die periode.

Ik verloor hem uit het oog tot ik een jaar of twee geleden langs zijn ouderlijk huis in Bolsward liep en zijn moeder toevallig in de deuropening stond. Ze zei dat Klaas thuis was en toen ben ik even naar binnen gelopen. Hij zat in de keuken waar ik zoveel uren had doorgebracht en hij herkende mij vooral nog aan mijn stem, ik vond hem uiterlijk nog maar weinig veranderd. Zijn beide prachtige dochters en zijn vrouw waren bij hem en na een kwartiertje kort bijgekletst te hebben ben ik weer weggegaan.

Nu, ruim 30 jaar na het incident op de lagere school, geeft hij les op de “University of  Oxford” en is hij een autoriteit op het gebied van migratie in Marokko. Hij schrijft vele publicaties en heeft zelfs meerdere boeken geschreven. Iets wat mij in ieder geval nog niet gelukt is….

Hij is goed terecht gekomen. Vroeger gepest, maar nu een sterke persoonlijkheid. Zo ken ik meer mensen in mijn omgeving die vroeger zijn gepest. Allemaal stuk voor stuk mooie sterke mensen. Wat is oorzaak, wat is het gevolg? Zijn ze gepest omdat ze destijds al anders waren, hun kop boven het maaiveld durfden te steken, uniek waren? Of zijn ze nu zulke sterke en unieke persoonlijkheden omdat ze vroeger zijn gepest? Ik ben er nog niet uit.

Afbeelding