Krachtig

IMG_0686,,Ik had jou hier nog helemaal niet verwacht”, zegt kunstenaar Theo van der Hoeven tegen Ella Vogelaar die net binnen is gekomen. ,,Ik jou wel!”, antwoordt Ella terwijl ze nieuwsgierig om zich heen kijkt. ,,Goh, dit is dus de hemel?”. Theo beaamt het. Hij laat de oud-minister even landen en neemt haar daarna mee naar het uitkijkpunt. Ze zoomen in op de wijk Kruiskamp. De wijk waar ze elkaar ruim 12 jaar geleden ontmoet hebben.

Ella kijkt weemoedig. ,,Volgens het Sociaal & Cultureel planbureau heeft al mijn inzet geen meetbaar resultaat opgeleverd”, zegt ze. ,,Flauwekul!”, antwoordt Theo.,, Ik begrijp niet hoe ze dat hebben gemeten. Voor de wijk Kruiskamp heb je wel veel betekend. Mensen gingen weer geloven in een fijne leefomgeving. Er werden allerlei initiatieven ontplooit. Kruiskampers werden weer trots op hun wijkje. Dat is misschien niet uit te drukken in geld, maar heeft wel degelijk bijgedragen. En doordat Kruiskamp een Krachtwijk werd mocht ik wijkkunst maken. Dat was voor mij een inspirerende periode waar ik met een goed gevoel op terug kijk.”

Ella tuurt naar beneden. ,,Oh, kijk…de speeltuin aan de Pullstraat heeft een nieuw gebouw gekregen!” Ze is blij verrast. ,,En je kunstzinnige schip op het Neptunusplein staat er ook nog!“ Kunstenaar Theo van der Hoeven lacht schamper. ,,Ja, voor zolang dat nog duurt. Er zijn klachten over het schip omdat het bij regen vol loopt.”

Ella’s glimlach verdwijnt. ,,Ik ben maar twintig maanden minister geweest Theo! Ik had het zo graag anders gezien.” De kunstenaar kijkt de oud-minister aan; ,, Veel ministers zijn na een paar jaar alweer vergeten maar bijna elke Nederlander kent jouw naam. Je bent voor altijd verbonden aan de krachtwijken. Vergeet niet dat veel mensen uit de Kruiskamp je betrokkenheid, warmte en positiviteit enorm gewaardeerd hebben.”

Ella’s blik wordt gevangen door de vlinders bij basisschool de Vlindervallei. ,,Ik genoot zo van die vlinders. Ik verlangde ernaar om net als die vlinders te kunnen vliegen, vrij te zijn!” ,,Ik had er nog veel meer willen maken, antwoordt Theo, maar helaas was die tijd mij niet gegeven”. De kunstenaar kijkt de oud-minister berustend aan. ,,Maar we hebben wel degelijk verschil gemaakt in de Kruiskamp.” Ella’s ogen lichten op. ,,Ja, dat hebben we toch mooi voor elkaar gekregen!”

IMG_0192

Advertenties

Schijndemocratie

header_pagina_7
,,Als mensen het echt niet willen gaat het niet door”, dat liet oud-wethouder Fons Asselbergs een tijdje geleden optekenen in deze krant. Hij had het over het ontwerp voor een soort ombouw om de fontein op de Hof. ‘De Stadsbron’ heet het ontwerp dat gemaakt is door de Amersfoortse beeldenmaker Ton Mooij. Het bronzen kunstwerk zal zes meter hoog worden en bestaan uit vijf beelden van mensen die onder een boom staan. Ik heb het ontwerp bekeken en vond het foeilelijk. Een kwestie van smaak natuurlijk. Dat is altijd een dingetje bij kunst. Zo ben ik zelf dol op de Stier die gemaakt is door Thijs Trompert en vind ik de Pelgrimsdeur van de Onze Lieve Vrouwetoren ook prachtig. Het beeld van Johan van Oldenbarnevelt bij de gracht vond ik juist weer heel lelijk. Maar goed. Nu dus plannen voor de fontein op de hof.

Stichting Open Oog organiseert morgen een presentatie van het project “De Stadsbron” in de Sint Joriskerk. Meer dan honderd genodigden krijgen uitleg over het project. Open Oog wil op basis van de reacties in de kerk aantonen dat voor dit project een breed draagvlak bestaat. 
Wacht eens even; je nodigt zelf mensen uit en vraagt hen wat ze vinden van je kunstwerk. Hmm…
Kunstenaar Ton Mooij zal er ook aanwezig zijn. Ik zou hem niet recht in zijn gezicht durven zeggen dat ik het beeld niet mooi vindt, hij heeft er zijn ziel en zaligheid in gelegd. Hoe zit dat bij die genodigden, en zijn die genodigden een afspiegeling van de Amersfoortse bevolking?

Wanneer de meerderheid van Amersfoort het beeld graag wil dan moet dat maar, maar zorg er dan wel voor dat mensen ook de kans hebben gehad er wat van te vinden.
Ga morgen de markt op en laat foto’s zien van het ontwerp. Vraag mijn buurvrouw Siep wat ze van het beeld vindt, laat de jeugd er eens naar kijken of vraag de dropverkoper zijn mening. Houd een peiling. Regel een enquête. Doe iets. Maar preek niet voor eigen parochie en duw de bevolking daarna zo’n beeld door hun strot. “De Stadsbron” moet juist de gewone bevolking uitbeelden, maar op deze manier wordt het een elitair kunstproject. Jammer. Gemiste kans.

Atze

img_4386

Een blik op de klok. Kwart over negen. Eigenlijk ligt er nog een was op mij te wachten. Terwijl ik naar de deur loop zie ik in de schemering zijn rimpelige gezicht. Mijn buurman Atze. Ik doe de deur open en stap achteruit om hem binnen te laten. Meteen begint hij te vertellen.‘Ik wil je even de foto’s laten zien van zaterdag.’ Ik loop voor hem uit de kamer in en schuif een stoel naar achteren zodat hij kan zitten. In eenzelfde beweging loop ik door naar de kast. ‘Wijntje?’ vraag ik. Het is een retorische vraag, natuurlijk wil hij een wijntje.

Nog voordat ik met twee glazen en de fles aan tafel kan schuiven legt hij de foto’s voor mij neer. Ik herken de foto’s, heb ze al gezien op Facebook. Zijn kleindochter had ze eerder die dag gepost maar ik veins nieuwsgierigheid. ’Kijk, hier zit ik naast de burgemeester in de koets’. Trots straalt uit al zijn poriën. Zijn blauwe ogen twinkelen en zijn grijze snor doet mee. 87 jaar is hij al. Maar wat een kracht!  Met zijn mouwloze zwarte leren jasje over zijn donkerrode overhemd ziet hij er uit als een artiest, als een kunstenaar. Sterker nog. Hij ís een artiest, een kunstenaar. Op één van de foto’s is de sculptuur te zien die hij heeft gemaakt. Een beeld van lichamen, mooi vormgegeven. “Ik was eigenlijk al een beetje vergeten dat ik dit had gemaakt”. Hij strijkt met zijn hand door zijn grijze haar.

Terwijl ik de wijn inschenk en de foto’s bekijk werp ik een blik op Atze. Eén en al glimlach op zijn gezicht. Wat is hij trots. Trots op erkenning na al die jaren, trots op het feit dat er speciaal een koets voor hem van stal is gehaald om hem vijftig jaar na dato rond te rijden. Vandaag voelde hij zich bijzonder. Mijn buurman mocht zijn eigen -pas gerestaureerde- beeld opnieuw onthullen. Atze kijkt me aan terwijl hij zijn glas omhoog houdt. Zijn grote stevige hand houdt het ranke voetje van het wijnglas vast. Ik heb het gevoel alsof hij die ter plekke kan verpulveren. “Proost!”, zegt hij terwijl hij mij blij aankijkt. Met zijn andere hand pakt hij mijn hand en knijpt er even in. Mijn glas tikt tegen het zijne. Wat houd ik toch van deze man.