Zaterdag 21 maart, De lente is begonnen

De lente is begonnen. Buiten schijnt de zon. De tuindeuren staan open. Ik hoor getimmer, een zaagmachine, kinderen die spelen in de tuin. Normaal gesproken lees ik uitgebreid de krant, ruim het huis op en doe ik de was op zaterdag. En als het een beetje lukt drink ik ergens in de stad koffie met vriendin Elsa.

Omdat ik mijn leven zoveel mogelijk intact wil laten heb ik vandaag laten lijken op een normale zaterdag. Ik las de krant uitgebreid, heb rustig aan gedoucht en heb koffie gedronken met Elsa. Niet in de stad maar allebei thuis terwijl we aan het face-timen waren. Voor het eerst en ik denk niet dat het voor het laatst zal zijn. Wel fijn om elkaar op deze manier te kunnen zien en te spreken.

Op de tafel staat naast de koffie de vaas met tulpen die vorige week zijn gekocht op de markt. Bijna uitgebloeid. Maar ik wil ze nog niet wegdoen want misschien zijn dit voorlopig wel de laatste verse bloemen op mijn tafel. Naar de markt ga ik niet meer en ik heb geen idee hoe lang ze te koop blijven in de supermarkt. En ach,  als we daar zijn hebben we toch andere prioriteiten.

Terwijl Marcoen buiten een deur aan het schuren was, Pim boven op zolder zat te gamen en Puck in haar kamer filmpjes keek begon ik aan de huiskamer. En ik nam alle tijd. In mijn achterhoofd heb ik namelijk het idee dat ik de komende weken zeeën van tijd heb. In de praktijk zal dat vast tegen vallen want ik blijf natuurlijk ook gewoon 3,5 dag werken. De kamer is weer stofvrij en opgeruimd. Ik heb zelfs de radiator staan poetsen. En met resultaat!

Voorlopig heb ik genoeg klussen in mijn hoofd voor de komende weken. Het houdt me ook op de been om een beetje de normale structuur aan te houden. Zo zullen Marcoen en ik morgen vast een wandeling maken door Hoogland West, gaan we daarna met de kinderen brunchen en doen we morgenmiddag een spelletje. Ga ik maandag wel weer aan de was of de badkamer beginnen. Alles om maar net te doen alsof het leven gewoon doorgaat.

IMG_0334

Een nieuwe lente, een nieuw geluid

IMG_6976

Zou het mijn leeftijd zijn, heeft het te maken met mijn hormoonspiegel of heb ik meer zon nodig? Het ontbreekt me momenteel aan optimisme en ik weet niet precies waar het door komt. Misschien door het wereldnieuws van de laatste weken; 147 studenten die door Al-Shabaab worden afgeslacht in Kenia. Een co-piloot die het leven niet meer ziet zitten en wil dat heel de wereld zijn naam zal kennen. Syrische, Palestijnse en andere vluchtelingen die geen veilige plek kunnen vinden. De onderste steen die na bijna negen maanden nog steeds niet boven water is wat betreft de MH17.Ik vind dat er maar weinig lichtpuntjes te vinden zijn in de krant.

Ook dichterbij gebeuren er dingen die ik niet kan begrijpen: Hoe komt het toch dat er conducteurs in elkaar worden geslagen en we dat geweld niet kunnen stoppen? Waarom worden PGB’s nog steeds niet uitbetaald aan de hulpverleners die er hard voor gewerkt hebben? En hoe kunnen wij droge ogen houden terwijl er in Nederland duizenden mensen afhankelijk zijn van de voedselbank en in de schuldsanering zitten? En die 19 miljoen euro die Amersfoort nog moet bezuinigen zorgen ook voor een grauwsluier boven onze mooie stad. Weg krenten uit de pap.

Als ik dan ook nog hoor dat een bekende van mij na dertig jaar boventallig is verklaard en ik merk dat ik minder contact heb met dierbaren om mij heen dan ik zou willen, dan heb ik moeite om positief te blijven. Hoe rot het ook is; dat reageer ik natuurlijk af op de mensen die het dichtste bij me staan. Meneer Enzofoort heeft gelukkig een zonnig karakter en laat zich niet zo snel van de wijs brengen, maar voor Teun en Pien is het niet altijd grappig.

Gelukkig is het dit weekend lekker weer en staan de blaadjes op het punt om uit hun knoppen te knappen. Ik geniet van de prachtige roze bloesem en probeer zoveel mogelijk in de zon te zitten. Straks loop ik naar de markt voor een bos gemengde tulpen en morgen ga ik na ons rondje Hoogland een workshop Oliepastel volgen. Een schop onder mijn kont moet ik hebben. Kortom; tijd voor een nieuwe lente en hopelijk ook een positiever geluid.

Eindelijk….

Afbeelding

Twee dagen mooi weer en de knoppen aan de boom zijn alweer voorzichtig bladeren geworden.  Je ziet ze per dag groeien en dat doet me deugd; ik heb het namelijk wel gehad met deze lange koude winter.

De kinderen speelden vandaag in de tuin en waren elkaar aan het nat spatten met water. “Kon het maar elke dag zulk mooi weer zijn” verzuchtte Puck. En ik was het daar helemaal mee eens. Toen ik ruim twintig jaar geleden door Australië reisde wist ik het al; geef mij maar alle dagen zon. Of misschien nog beter; een maandje herfst omdat het dan zo lekker is wanneer je natgeregend binnen in een warm huis komt. Verder zien de bossen er zo mooi uit en ook is dit de periode waarin je lekker bij mensen naar binnen kunt gluren; het is vroeg donker, maar mensen doen de gordijnen nog niet dicht. Na die maand herfst mag er van mij een maand winter komen omdat het ook wel iets heeft, sneeuw en ijs. Liefst met een straalblauwe lucht, daar geniet ik best wel van.  Daarna wil ik een hele lange lente van zo’n vijf maanden omdat dan de natuur weer ontwaakt. En die andere vijf maanden wil ik graag een mooie zomer, niet zo’n kwakkelende, maar een goede zomer met gemiddels 25 graden en ’s nachts lekkere verkoelende buien. Maar goed, ik heb het niet voor het zeggen, anders zou het morgen echt geen 10 graden worden. Nee…. dan zou ik de temperaturen van gisteren en vandaag wel hebben herhaald. 

Afbeelding