Lieve tante Door

Wat zou je trots zijn geweest en wat zou je gelachen hebben. Je was ook deze keer het middelpunt, maar of je het allemaal meegekregen hebt betwijfel ik. Om je heen stonden prachtige bloemen en bijna iedereen die jouw lief had was aanwezig. Op de kist een foto waarop je stond zoals ik je kende; vrolijk en breed lachend. Er hing een scherm waarop de afgelopen negentig jaar voorbij kwamen. De zwartwit-foto waarop je als jonge vrouw lag te zoenen met je man ontroerde mij het meest. Toen wist je nog niet dat jullie leven samen niet zo lang zou duren. Hij stierf terwijl je zwanger was van je jongste zoon. Wat moet dat moeilijk zijn geweest. Je hebt er nooit over willen praten.

Wat zou je trots zijn geweest op je zoon en schoondochter die zelf gitaar speelden en zongen tijdens deze herdenking. En dan die speech van je oudste zoon; met een lach maar ook een traan. Het liedje door je kleindochter, de mooie woorden van de anderen. Het greep mij naar de keel, maar toch was het ook goed. Negentig jaar ben je geworden, met de laatste twee jaar mist in je hoofd.

Wat zou je trots geweest zijn op je kleinkinderen die jou na de herdenkingsbijeenkomst naar je graf droegen. Op de begraafplaats die ik zo goed ken. De pastoor zegende jou en de kist met een ‘wc-borstel’. Als je er zelf naast had gestaan had je er vast een opmerking over gemaakt. Jij en mijn vader kunnen elkaar bijna aanraken, zo dicht liggen jullie bij elkaar. Heb je hem inmiddels gevonden in de hemel?

Na afloop was het een gezellige boel. Jammer dat je daar niet bij was. Koffie met oranjekoek, een Fries dúmpke of een stuk suikerbrood en ondertussen bijkletsen met neven en nichten. Het is een raar iets; een uitvaart. Ik heb altijd zo’n naar gevoel in mijn keel en probeer uit alle macht mijn tranen binnen te houden. Waarom eigenlijk? Ik realiseer mij op zo’n moment ook ineens dat ik een generatie ben opgeschoven. En het maakt veel duidelijk; Je moet het leven vieren, want je weet nooit wat je nog te wachten staat.IMG_0654

Advertenties

Doolhof

Afbeelding

“Nee hè, hier zijn we al geweeest”. Puck kijkt verbaasd rond en vervolgt het pad. “Zullen we hier dan naar links?” . We lopen haar achterna maar het lukt ons niet om de toren in het midden van het doolhof te vinden. Wanneer we voor de tweede keer weer bij het beginpunt staan haken Pim en ik af, Marcoen en Puck zetten door. Typerend wel.

Terwijl ik samen met Pim in het zonnetje zit te wachten bedenk ik me dat zo’n doolhof lijkt op het leven zelf. Je hebt een doel, maar weet niet precies welke weg je moet nemen. De ene keer kies je het linkerpad, de volgende keer besluit je risico te nemen door tussen de waterstralen door te lopen en soms kies je voor de moeilijke weg; op je knieën door een veel te laag tunneltje. Dan sta je ineens op een doodlopend stukje en moet je weer terug.

Afbeelding 

Pim en ik waren afgehaakt maar hebben ondertussen genoten van de fontein bij het beginpunt. Marcoen en Puck hebben de toren in het midden bereikt, maar wel door over een hoog hek te klimmen. Ik heb het volgende bedacht; we gaan vaker met zijn viertjes op pad want daar word ik toch wel heel gelukkig van. Ook ga ik eens nadenken over een nieuw doel in mijn leven….en over de manier waarop ik dat doel kan bereiken.

GOD

“Ik heb vannacht inderdaad wel een poosje wakker gelegen”, vertelt Klaas, de man van mijn cliënte. Zij heeft begin januari gehoord dat ze uitgezaaide longkanker heeft en gisteren vertelde de longarts dat de levensverwachting maximaal vijf jaar is. Dat kwam hard aan, want hoewel ze wel wisten dat het in principe nooit helemaal weg zou gaan, was zo’n termijn van vijf jaar te concreet en erg onwerkelijk. “Ik kan me er niets bij voorstellen”, zegt mijn cliënte. “Ik heb ook nog steeds niet het idee dat ik kanker heb. Ik weet het wel, maar het voelt nog zo onwerkelijk”. De tweede chemokuur zit er nu op, en de longfoto’s vertonen een lichte verbetering. Maar een echte toekomst, die heeft ze nu niet meer.

En zo komt het dat ik op een gewone dinsdagochtend praat over leven en dood. Ik vraag of ze nog dingen heeft die ze echt wil gaan doen als ze nog maar vijf jaar zou hebben. Ze weet het niet en stelt dezelfde vraag aan mij. “Ik zou in de winter met de hele familie naar een zonnig vakantieland gaan”, antwoord ik. “En ik zou mijn kinderen brieven schrijven over mijzelf en de toekomst die ik in gedachte had voor hen, en….. ik zou toch maar eens beginnen aan het schrijven van een kinderboek.” Mijn cliënte kan niets verzinnen, het nieuws is nog te vers.

Klaas vertelt over de uren die hij wakker had gelegen. Hij had liggen piekeren, maar ging uiteindelijk met een goed gevoel slapen; “Ik geloof niet dat ze nog maar vijf jaar heeft.” En hij vertelt een verhaal over een wonderbaarlijke genezing aan zijn been door God, via een predikant.  Klaas gelooft in een God die kan zorgen dat zijn vrouw nog heel lang blijft leven. Helaas ken ik die God niet, maar ik zou hem best willen leren kennen….

Afbeelding

Kwetsbaar

Wat een rare dag vandaag. Ik heb er een nieuw achterneefje bij, zijn naam is Oscar. Het is een nieuwsgierig mannetje; hij kwam zeven weken te vroeg en ligt nu in een couveuse, maar het ziet er goed uit. Tegelijkertijd kwam het nieuws dat de tante van mijn man die gisteren van de trap was gevallen, vandaag gestopt is met leven. Ik vind het maar ingewikkeld…. het leven.

Afbeeldinge