To blog or….

Wat schrijf ik wel en wat schrijf ik niet. Dat is de vraag…. Al enkele maanden heb ik dit blog en schrijf ik meestal over kleinigheden in mijn leven. Om de paar dagen pak ik een onderwerp dat langs komt dwarrelen, en maak ik er een kort –en hopelijk aantrekkelijk- verhaaltje van.Het is mijn blog en als ik over anderen schrijf probeer ik dat altijd met respect te doen. Mijn mening is nooit zo uitgesproken en mijn teksten kabbelen een beetje. Is dat leuk om te lezen? Voor sommige mensen blijkbaar wel, want elke dag zijn er toch wel een tiental  lezers. Moet ik iets veranderen? Als ik meer lezers wil aantrekken misschien wel. Dan moet ik bijvoorbeeld schrijven over de ADD van mijn zoon en daar ‘reclame’ voor maken op AD(H)D websites of op twitter. Misschien moet ik extremere verhalen schrijven, harde uitspraken doen, controversiële onderwerpen aansnijden. Maar past dat wel bij mij?  Of moet ik misschien meer van mijzelf laten zien? Mijn doel begin mei 2012 was om veel te schrijven, een stok achter de deur te hebben. Dat doel heb ik bereikt. Nu is dus de vraag of ik meer lezers wil. En zo ja, op welke manier….Ik ben er nog niet over uit.

Afbeelding

 

Niet over mij

Hoeveel mensen lezen dit blog eigenlijk, en wie zijn het? Soms krijg ik wel een reactie op het schoolplein of merk ik dat mijn vriendinnen al op de hoogte zijn van onze familie-perikelen omdat ze mijn weblog hebben gelezen. 

Maar ik kan soms ook zien ‘wie’ mijn weblog leest door de informatie via wordpress, het programma waarmee ik mijn blog maak.Zo kan ik zien vanuit welk land de weblog wordt bekeken. Laatst zag ik ineens Italië oplichten. Waarschijnlijk kijken Marije en dochter Feije af en toe. Zij wonen in Italië en bij hen hebben we een heerlijke vakantieweek gehad (zie ‘Paradijs’ op 9 augustus). Soms zie ik dat er vanuit Zwitserland wordt gekeken. In Zwitserland woont mijn nicht Irene (lees ‘Biel’ op 8 augustus) Spanje was een toevalstreffer dacht ik laatst, tot bleek dat vriendin Nicky daar een paar dagen was.

Het kan ook gekker, soms lezen mensen uit Amerika mijn blog. Maar dat kunnen onbekenden zijn die op mijn weblog terecht zijn gekomen omdat ze via google bij mijn weblog uitkwamen. Als je bijvoorbeeld “klavertje drie” googled, of “boeken grijze jager”, dan kun je ook op enzofoort.nl terecht komen. Ja, google zorgt dus voor extra, onbekende lezers. Zo lazen ook veel mensen mijn blog over mijn buurman Atze Haytsma, toen hij een expositie had in Amsterdam en toen ik met hem naar Laren ging. (Kunst 4 oktober en Atze 29 september)

Verder weet ik dat een aantal mensen een berichtje krijgt wanneer ik weer een nieuw stukje heb geschreven, zogenoemde “emailvolgers”, ondermeer twee collega’s en een vriendin uit Hilversum ;-). Door de berichtjes die achter worden gelaten weet ik dat mijn nichtjes Boudestein, mijn moeder, zus en broer/schoonzus en neef af en toe kijken wat ik te vertellen heb. 

Wat ik niet kan zien is hoeveel mensen mijn weblog lezen. Wel kan ik zien hoe vaak een bepaald verhaal is aangeklikt en welk verhaal veel is gelezen. Zo is het verhaaltje over de Miljoenenjacht (18 oktober) vaak bekeken en is op de drukste dag 86 keer op een onderwerp in mijn blog geklikt, wat weer niet wil zeggen dat 86 mensen mijn blog lazen. Misschien is er door 1 persoon wel 20 keer een tekst aangeklikt. 

Ik ga voorlopig nog wel even door, want het bijna dagelijks schrijven inspireert me. Je moet namelijk toch nadenken over het onderwerp en welke foto je daarbij plaatst. Af en toe heb ik geen tijd en baal ik dat ik niets nieuws op mijn blog zet. Dan ben ik bang dat ‘vaste lezers’ afhaken.

Zo, genoeg nu over dit blog. Wat ik me nu echt realiseer; als je alles bij elkaar optelt weten jullie meer over mij, dan ik over jullie! Afbeelding