Romeo & Julia

(Column AD 30 mei)

Image

,,Heb jij die jongen en dat meisje de laatste tijd nog gezien in de poort?”, ik vraag het mijn zoon terwijl ik de boodschappen uitpak en op het aanrecht zet. ,,Nee….”, antwoordt hij ,,al een paar weken niet, denk ik”. Teun pikt een muntdropje uit de zak die ik net heb opengemaakt. ,,Ik ook niet”, vervolg ik. ,,Wat zou er aan de hand zijn….?”. Teun haalt zijn schouders op en loopt naar de televisie in de huiskamer.

Terwijl ik de melk in de koelkast zet denk ik terug aan de eerste keer dat ik het verliefde stel zag. Het zal in oktober of november zijn geweest. Ik reed met mijn fiets de poort achter de Kruiskamp in en zag hen staan. Hun gezichten kon ik niet goed zien; ik zag eigenlijk alleen maar de prachtige donkere krullenbos van het meisje. Ze stond met haar rug naar mij toe. Ze had stoere gympen aan en een strakke spijkerbroek. De jongen zoende haar. Hij was iets groter dan zijn vriendinnetje maar ik kon alleen zien dat zijn gitzwarte haar hip omhoog stond met wat gel. Ergens vond ik het vervelend dat ze er stonden. Ik kende hen niet en dacht aan mijn eigen kinderen. Zouden zij het niet vervelend vinden om langs zo’n verliefd stelletje te moeten fietsen?

De keer daarop was het aan het regenen en stonden ze helemaal in het hoekje en onder de dakgoot. Ik knikte vriendelijk, de jongen keek me ondeugend aan en zei ,,Goedemiddag mevrouw”. Het meisje, een jaar of zestien, sloeg haar ogen neer en ze leek een beetje verlegen te worden. Nu kon ik hen wat duidelijker zien; wat een prachtig stel! Uiteindelijk waren ze niet meer weg te denken uit de poort.

De herfst ging over in de winter, de jongen had inmiddels een beugel gekregen en het haar van het meisje groeide bijna tot haar billen. Haar gekleurde gympen waren vervangen door laarzen met bont. Nu is het alweer juni en bedenk ik me dat ik het stel al een tijd niet heb gezien. Is hun hartstochtelijke liefde inmiddels ook bekend bij wederzijdse ouders en mogen ze zoenen op hun eigen slaapkamer? Of was hun liefde verboden, is hun relatie uitgekomen en hebben ze huisarrest gekregen? Ik zwijmel een beetje door terwijl ik nog een dropje neem. In mijn gedachte noemde ik hen al die maanden ‘Romeo’ en ‘Julia’. Ik hoop alleen -met heel mijn hart- dat de liefdesgeschiedenis van dit stel beter afloopt! 


Advertenties

Zo lief…

Terwijl ik een gebakje voor mijn neus heb en een kopje koffie drink komt mijn cliëntes zoontje met een envelop en een doos Leonidas bonbons. “Omdat je altijd zo lief voor ons bent”, zegt het jochie. Ik smelt. De bonbons afslaan kan en wil ik niet. Dit is hun manier om te laten merken dat ze mijn hulp gewaardeerd hebben. En ik ga nu –na vijf maanden- mijn wekelijkse bezoekjes afsluiten. Deels omdat de eigen bijdrage teveel wordt, deels omdat ik ook minder nodig ben in het gezin. De kaart hang ik boven mijn bureau en de chocolaatjes eet ik de komende weken langzaam en mindful op. Ik ga er enorm van genieten! Jammie…. 

Afbeelding

Liedjes en Gedichten

Afbeelding

Je hebt liedjes waarbij herinneringen opborrelen zodra je het nummer hoort. Dat heb ik bijvoorbeeld met het nummer “Dromendief” van Van Dikhout, een nummer dat een bijzondere betekenis voor me had aan het begin van mijn relatie met Marcoen.

Nummers van de Dijk doen het ook altijd goed, ze vertegenwoordigen bepaalde gevoelens tijdens verschillende momenten in mijn leven. Soms krijg ik kippevel omdat ik bijvoorbeeld “What a wonderfull world” hoor, een nummer dat ook op de uitvaart van een oom te horen was. Andere nummers kan ik weer koppelen aan Bolsward, waar ik als kind heb gewoond. Ze roepen dan weer het gevoel van toen op. Hoor ik het nummer “To much love can kill you” dan ben ik zo weer terug op het strand aan de Oostkust van Australië.

Zo gaat het soms ook met gedichten. Jarenlang hadden we het gedicht “Kunst” van Martin Bril op ons keukenraam hangen. Een prachtig gedicht met als boodschap dat je niet altijd maar moet zoeken, maar dat het je  –als je loslaat- vanzelf overkomt.

Een ander gedicht dat bij mij en mijn man past is een gedicht van Hans Andreus. We hebben het gebruikt tijdens ons huwelijk bijna twaalf jaar geleden en gisteren kreeg ik van Marcoen een kussensloop met het gedicht er op. Prachtig!  Waarom? Dat moet je zelf maar lezen:

Afbeelding

 

Elf

Om 12 minuten voor 12 werd hij in het ziekenhuis in Amersfoort geboren.Pim Corneel Hopstaken. Het eerste kleinkind van mijn ouders, de vierde kleinzoon van mijn schoonouders. Wat een wonder was het. Die eerste dagen kon ik niets, behalve in bed liggen en kijken. Ik kon uren naar hem kijken, had geen televisie nodig. Zijn eerste lach, het moment dat hij begon te kruipen en te lopen. Allemaal momenten die ik heb gekoesterd en waarvan ik hoop dat ik ze nooit vergeet. Zo vergeet ik ook nooit de opmerking die hij als drie-jarige maakte toen we een keer in de auto zaten. “Mama, als ik een vogel was hield de wind mij vast”.

Ik zie hem nog  voor het eerst in de klas zitten. Met zijn grote blauwe ogen keek hij verbaasd in het rond, twee vingers in zijn mond. Inmiddels hoort hij bij de grote kinderen van de school. Met zijn 1 meter 54 en zijn blonde haar een opvallende verschijning. Een eigen karakter, origineel, fantasierijk. Mijn god, wat houd ik van die jongen. Vandaag vierden we zijn elfde verjaardag. Weer een mijlpaal. Toen hij naar bed ging hebben we nog even nagekletst. Ik heb hem stevig vastgehouden, terwijl ik hem aan de andere kant steeds meer los moet laten. Alsof hij een vogel is. Ik moet er maar op vertrouwen dat de wind hem vast houdt, en hem niet laat vallen.