Moedeloos

Programma’s waar ze in zitten kijk ik niet. Wanneer ik hun foto in de krant zie staan sla ik snel de bladzijde om. Zie ik op de televisie dat er gedemonstreerd wordt om hen hier te houden dan zap ik naar een andere zender. Het lijkt wel alsof ik hun verhaal niet binnen wil laten komen. Liever had ik niets geweten. Ik voel me moedeloos.

Al een jaar hangt het zwaard van Damocles boven hun hoofd. Dat zwaard kost ze straks hun kop. Ze moeten naar een land dat ze niet kennen en waar ze de taal niet van spreken. Vrienden laten ze achter, net als hun toekomst. Ze hoopten op een leven in Nederland.

Bekende Nederlanders tegen wil en dank. Heel Nederland kent hen inmiddels, misschien werkt dat juist nu wel tegen hen. Want kun je als politicus überhaupt nog buigen of laat je ze barsten? Zou staatssecretaris Harbers zijn werk nog leuk vinden? Vindt premier Rutte het asielbeleid echt ‘fair’ zoals hij eerder zei? Hij zei het bijna emotieloos, achteloos.

Ze zaten even ondergedoken. Dat woord alleen al. Het doet me denken aan de oorlog. Iets met deportatie. Ik weet dat ik het niet mag vergelijken. Maar ik krijg het maar niet uit mijn kop. Tegen je wil naar een land gebracht worden waar je niet wilt zijn. Onvrijwillig op het vliegtuig worden gezet. Ontworteld worden met alle gevolgen van dien. Hopeloos.

Cabaretiers, politici, artiesten, leeftijdsgenoten, onbekenden. Er is een enorme weerstand tegen dit besluit. Terwijl het lijkt of heel Nederland zich met deze zaak bemoeit heb ik de neiging om me terug te trekken. Ik durf niet meer te hopen. Wil het niet zien. Kijk laf de andere kant op. Daar zit mijn dochter Pien, maar ik zie Lili. Terwijl mijn zoon Teun naar boven loopt om huiswerk te maken denk ik aan Howick. Gewoon twee Nederlandse kinderen. Broer en zus. Makkers in de strijd.

En ik? Ik maak me klein. Zodat het mij niet kan raken. Net als vroeger. Wanneer ik bang was ging ik in bed liggen. Deed ik de deken over mijn hoofd. Zong ik zachtjes een liedje om de demonen te verdrijven. En morgen doe ik dat weer.

IMG_3965.jpg

 

 

Pardon?!

 

IMG_0483

Kindermishandeling. Dat is het. Een moeder op het vliegtuig naar Armenië zetten terwijl haar kinderen nog ergens in Nederland zijn, dat is toch onmenselijk? Hoe moet het voor moeder Armina geweest zijn om zonder haar kinderen te vertrekken? Hoe zouden Howick en zijn zus Lily zich nu voelen? Ik vind het onbegrijpelijk dat dit kan in een land als Nederland. Een land dat ik toch altijd als heel beschaafd heb beschouwd. Als de kinderen weer in de picture zijn worden ze alsnog zonder pardon op het vliegtuig gezet. Dan komen ze in een lang waar ze nog nooit geweest zijn, waar ze geen familie hebben en waarvan ze de taal niet spreken. Hun moeder Armina zou niet genoeg hebben meegewerkt aan haar ‘terugkeer’ en daarom is hun asielaanvraag niet gehonoreerd, maar daar kun je kinderen toch niet de dupe van laten worden?

Deze gedachte was precies de reden waarom ik mee deed aan de ‘hartjestocht’ zondagmiddag. Ik vind stille tochten, herdenkingsbijeenkomsten en protestacties vaak vreselijk en ik voel me ongemakkelijk, maar toch liep ik mee. Dacht ik dat mijn aanwezigheid zou helpen? Nee. Dacht ik dat de tocht hun uitzetting zou kunnen voorkomen? Nee. Ik deed het omdat ik niets anders kon doen. Ik wilde dat de kinderen zouden weten dat ze ertoe doen, dat ze niet alleen staan.

Burgemeester Bolsius schitterde door afwezigheid. Ergens snap ik wel dat je als burgemeester niet mee wilt lopen met zo’n tocht; de uitzetting was formeel terecht en de beslissing was al genomen. Maar waarom liep hij niet mee als vader Lucas? Als ouder van Janna en Pelle die bijna dezelfde leeftijd hebben als Howick en zijn zus Lily. Als Amersfoorter met zijn hart op de goede plaats? Gewoon op gympen en zonder ambtsketting?

Beste burgemeester, vorige zomer werden Mina en Maryam Saad uitgezet naar hun geboorteland Egypte.  Ook moesten Eduard en zijn zus Luzia Kechyan vertrekken. Nu dus Howick en Lily. Kunt u er misschien voor zorgen dat er vanaf nu geen enkel Amersfoorts kind meer tegen zijn wil op het vliegtuig wordt gezet? Kunnen we als stad niet eerder aan de bel trekken en voorkomen dat deze vorm van mishandeling gewoon legaal wordt doorgezet? Want het houdt niet op. Niet vanzelf.