Bokketrap 2014

 “Wat is dat nou voor rare actie… nooit wil je fietsen, en nu je een tocht kunt maken langs kroegen ben je ineens wel actief. En dan moeten de kinderen ook nog eens mee….” Dit was mijn reactie twee jaar geleden toen Marcoen met Pim en Puck de “Bokketrap” ging fietsen. Ik weet nog dat ik flink pissig was omdat ik het echt heel stom vond. Hoe vaak had ik niet voorgesteld om eens met het hele gezin een stukje te fietsen? De reacties waren steevast zo ‘lauw’ dat ik het er maar bij liet zitten. En nu…. nu was meneer wel ineens enthousiast. Grrrr….  De kinderen werden meegesleept en Puck werd halverwege naar huis gebracht omdat de ruim 30 km toch wel een beetje veel was voor Puck op haar kinderfiets. Het jaar daarop deden Marcoen en Pim weer mee, maar ik bleef uit koppigheid thuis. Stom vond ik het. Heel stom!

Dit jaar liet ik mijn koppigheid varen; het leek me namelijk wel een leuke manier om de Eerste Paasdag door te komen. Ik heb namelijk weinig met Pasen en om nu thuis naar een paar eieren te gaan zitten staren…daar had ik geen zin in. Verder wilde ik wel graag iets met zijn vieren ondernemen en nu Puck een ‘volwassen’ fiets had was het voor haar ook makkelijker te behappen.

Na het ontbijt begonnen we bij ‘de Vereeniging’ bij de Eemhaven, daar werden de vlaggetjes aan onze fiets gemonteerd. Verder fietsten we langs Biercafé Zomaar, Café de Dikke, Jackson5 in Stoutenburg, Eetcafé Dims en de Nieuwe Erven. Overal namen we een drankje en kregen we een hapje. Wat grappig was, na een paar lokaties herkende je steeds meer medefietsers en werd de sfeer steeds losser. Dat kwam waarschijnlijk ook wel door de Bokbiertjes. Het was echt een flinke tijd geleden dat ik aan het bier zat, maar zo in combinatie met de fietstocht was het erg lekker.

Afbeelding

Ik denk dat een familie-traditie geboren is. Voor de komende ‘Bokketrappen’ heb ik wel een goed voornemen; niet zomaar achter iemand anders met vlaggetjes aanfietsen. Gewoon zelf goed de routebeschrijving lezen. Scheelt toch een paar kilometers.

Advertenties

Uitbuiken

“En, heb jij alle boodschappen al binnen”, vroeg mijn collega gisteren aan het eind van onze intervisie. “Nee” , antwoord ik. “Mijn man gaat koken en doet vandaag de boodschappen”. Terwijl ik op weg ga naar mijn laatste cliënt van de dag bedenk ik me hoe heerlijk het is om een man te hebben die van koken houdt. En hoe heerlijk het is om een man te hebben die het geen punt vindt om daarvoor de boodschappen te doen.

Toen ik thuis kwam stond hij al een tijdje in de keuken en vandaag kwamen daar nog eens een paar uur bij. Het resultaat was er dan ook wel naar. Samen met zijn broer zorgde hij voor een heerlijke Indonesische rijsttafel. Verschillende groenten, kip, vis, rundvlees (rendang), eieren….. het was heerlijk. Nu zit ik thuis weer uit te buiken en neem een lekker glaasje wijn. Marcoen en Maxim waren de kok, ik de bob, en ik vind dat een prima rolverdeling. Proost!Image

Zon, zee en boegbeeld

Afbeelding

“Heb je zin om in eind September mee te gaan zeilen in het water rondom Corfu?”, dat vroeg een goede vriendin van me een paar maanden geleden. Ik hapte letterlijk naar adem en wist even niet wat ik zou antwoorden. “Denk er maar over na. Je hoeft alleen voor je eigen vliegticket en je maaltijden en zo te zorgen”. Mijn gedachten gingen alle kanten op; Hoe moet het dan met Marcoen en de kinderen, ik kan niet zeilen, kan ik wel weg van mijn werk, dan moet ik vliegen, durf ik eigenlijk wel…. Maar het sterkste gevoel was: Ja, ik wil! Het was op dat moment koud en nat buiten en ik zag de zon en blauwe lucht en zee al voor me. Ik heb niet meteen toegezegd, maar na overleg met Marcoen heb ik de knoop snel doorgehakt. 

Waarom ik vooral aarzelde was het feit dat ik mijn man en kinderen een week niet zal zien. Sinds ik kinderen heb ben ik af en toe een nachtje weggeweest maar dat was bij hoge uitzondering. Marcoen en ik zijn –toen Pim een jaar was- drie dagen naar het Oerolfestival geweest zonder Pim en ik weet nog hoe moeilijk ik dat vond. Toen we terugkwamen wilde hij het eerste half uur niets van ons weten en bleef hij bij oma Nelletje en Pake in de buurt. Ik was gewoon opgelucht toen hij na dat half uur weer naar ons lachte en weer contact zocht.

Nu ga ik dus een week weg voor mijn eigen plezier, genieten van zeilen, zon en goed gezelschap. Ik realiseer me ineens dat ik vaker gezeild heb dan ik dacht toen mijn vriendin me belde; als 10-jarige een weekendcursus in Friesland, met de examenklas van de middelbare school heb ik gezeild rondom de Waddeneilanden, met mijn beste vriendin een paar dagen bij de Whitsundays in Australië, een week in de wateren rondom Turkije toen ik zo’n 24 jaar was. Kortom; zeilervaring genoeg, hoewel een groot deel van het werk toen verzet werd door anderen. Ook nu zullen mijn vriendin en haar vriend het meeste werk verzetten. Ze hebben inmiddels hun ‘CWO2 Kajuitjacht zeilen’ gehaald dus dat komt wel goed; ik hoef alleen voor boegbeeld te spelen.

Met Marcoen en de kinderen komt het ook wel goed. Loslaten heet dat geloof ik. Energie opdoen voor wanneer ik terugkom, want dan gaat Marcoen een weekje weg en zal ik alle zeilen bij moeten zetten. Gelukkig weet ik tegen die tijd wel hoe ik dat aan moet pakken.

David en Goliath

Ik zie Marcoen zoeken in zijn jasje. ‘Dat meent hij toch niet’, denk ik nog even, maar aan zijn gezicht te zien is het toch echt waar. Hij komt dichterbij en vraagt of ik zijn iPhone heb. Nee. Wel de tas met de rest van onze spullen, maar zijn iPhone niet. Even slaat bij ons de paniek toe, want zou de iPhone ooit nog teruggevonden worden, en in welke staat…

Marcoen is hem namelijk niet ‘gewoon’ kwijtgeraakt. Nee, het mobieltje zat in zijn jasje toen hij…. in ‘de Goliath’ stapte, de snelste, hoogste en langste achtbaan van de Benelux. We zijn ter ere van Pim zijn verjaardag in Walibi; de laatste vakantiedag willen we met zijn vieren vieren. 

Een flinke zucht ontsnapt uit mijn mond. Ik wil Marcoen allerlei verwijten maken, want hoe kun je nu…. maar het heeft zo weinig nut. We gaan naar de informatie-balie en Marcoen vertelt wat er is gebeurd. De dame achter de balie is zo aardig om Marcoen gebruik te laten maken van haar computer zodat we via ‘findmyphone’ de iPhone kunnen traceren. We kunnen zien dat hij onder de ‘Goliath’ op de rand ligt bij een vijver. Of hij in of naast het water ligt is onduidelijk. ‘We kunnen pas na sluiting van de achtbaan gaan zoeken’, zegt het behulpzame meisje achter de balie. ‘Dat betekent dat u hier dan kunt wachten terwijl mijn collega’s zoeken want u mag niet zelf rondlopen in dat gebied’. Met een afdrukje van het computerscherm lopen we terug naar de atractie en geven daar het papier af, met onze telefoonnummers erbij.

We besluiten de rest van de middag nog maar te genieten en het lukt me wonderwel om het telefoon-debacle uit mijn hoofd te zetten. In het ergste geval in Marcoen zijn mobiel kwijt. Vervelend, maar er zijn ergere dingen in een mensenleven.

Om zes uur sloten de atracties en vanaf dat moment zaten we te wachten. We zagen hoe de bezoekers naar buiten gingen, de medewerkers de laatste rommel opruimden en de security-mensen nog rondgingen om te kijken of er niemand achterbleef. Uiteindelijk kwam de vriendelijke dame van de informatiebalie naar ons toe: ‘Mijn collega’s hebben een iPhone gevonden en ze vertelden dat de telefoon al een paar keer gebeld is door Nienke.’ Dat kon kloppen, want om de zoekers te helpen had ik regelmatig Marcoens nummer ingetoetst. De medewerksters die aan het zoeken waren hoorden de telefoon rinkelen en konden hem zo makkelijk vinden.

Even later gaven ze de iPhone aan Marcoen. Ongeschonden! Bijna een wonder, want het toestel moet heel wat meters door de lucht zijn geslingerd voor het in het gras onder de achtbaan terecht is gekomen. Misschien moeten we de iPhone voortaan David noemen. Tenslotte heeft het toestel ‘Goliath’ min of meer verslagen…..

Afbeelding

 

 

Help, mijn man is klusser

Nietsvermoedend liep ik de keuken binnen en zag Marcoen geknield voor het keukenkastje, zijn hoofd verstopt onder de wasbak. Naast hem allerlei delen van de afvoer. Fijn; hij ging de lekkage in het kastje verhelpen. Tot nu toe hadden we er steeds een bakje onder gezet, maar het is natuurlijk handiger wanneer we gewoon niet meer om de paar dagen het bakje hoeven te legen. Ik moet wel zeggen dat ik nog dacht: zou hij al die stukken wel weer in de goede volgorde in het kastje krijgen? Er lagen namelijk bochten, rechte stukjes en tussenstukjes en ze lagen allemaal door elkaar op de grond. Toen ik na anderhalf uur terugkwam stond deze doos op de tafel;

 Afbeelding

 Mijn ‘angst’ was uitgekomen. En Marcoen gaf het eerlijk toe, hij kreeg de stukjes afvoerpijp niet meer in de goede volgorde in het kastje. Gelukkig was er een oplossing voor, te koop bij de Formido. De prijs viel ook wel mee, namelijk een tientje. En voila…. nu is het keukenkastje weer dicht en is de keuken weer opgeruimd. Er is nog wel een klein probleempje. Er moet nog steeds een bakje onder de afvoer staan want ergens blijft het lekken….

Afbeelding

Als de lente komt….

Afbeelding

Toen ik gisteren aan tafel de krant las realiseerde ik me dat de lekkere lucht die in de kamer hing van de narcissen afkomstig moest zijn. Ik stak mijn neus in de bos, en ja hoor, dit was de oorzaak van de zoetige lucht in huis.

Even later kwam Marcoen binnen. Ik vroeg hem of hij last van had van de bloemen, want van bijvoorbeeld hyacinten krijgt hij knallende koppijn. In eerste instantie was er niets aan de hand, maar toen ik vanmorgen beneden kwam bleek de grootste vaas met 4 bossen narcissen al verhuisd te zijn naar de keuken. De kleinere bos stond nog voor in de kamer. Inmiddels staan al die prachtige bloemen bij de overbuurvrouw. Kan in ieder geval nog iemand genieten van de bloemen….

Afbeelding

Het is overigens geen gezeur van Marcoen, want hij heeft er echt last van. Net als van boeketten waar lelies in zitten. Daar houd ik ook rekening mee, die enkele keer dat ik een boeketje voor mezelf koop. Ook zou ik zelf nooit een hyacint kopen. Maar dat narcissen zo sterk kunnen ruiken dat wist ik niet. Volgende week maar weer een bosje tulpen, daar kan hij wel tegen. Of droogbloemen. Of plastic neppers….

Oliebol

Ongelooflijk lekker zijn ze. De oliebollen die Marcoen vanmiddag heeft gebakken onder het afdakje in de tuin. Met veel moeite heeft hij het beste recept weten te vinden en inderdaad; ze zijn lekkerder dan ik ooit geproefd heb. Beter ook dan die van Joey Mercuur, de beste patisier van Amersfoort. Zijn bollen hebben we ook wel eens gekocht, maar die waren zwaar, donkerbruin en droog. Deze zijn heerlijk licht, mooi van kleur en ze zouden niet misstaan bij de AD-oliebollentest. Terwijl ik even onder het afdakje stond moest ik denken aan mijn vader die altijd oliebollen bakte bovenop zijn houtkachel in zijn werkruimte. Meestal was er wel een vriend bij of een buurman en ik heb begrepen dat er ook vaak een borreltje bij werd geschonken. Hij bakte oliebollen maar ook een paar appelflappen, heerlijk waren die. Ook een dag later, even opgepimpt in de oven. Hoe zouden onze kinderen terugkijken later op het oliebollenbakken door hun vader? Voorlopig krijgen ze er weinig van mee, want ze staan voor op de straat met buurjongetjes vuurwerk af te steken.  Ik ga zo met een glaasje bubbels naar Marcoen en eet nog een oliebol. Alvast een goed 2013 gewenst!

Afbeelding

Afbeeldingke