Duveltje

,,Drink mij, drink mij…” Hoor ik het nou goed? Ik doe de koelkast dicht en het geluid verdwijnt. Wanneer ik de koelkastdeur weer opendoe hoor ik het weer. Heel zachtjes. ,,Drink mij…” Ik zet het pak yoghurt aan de kant, verschuif de boter en zie een ‘Duvel’ staan. Het lievelingsbiertje van meneer Enzofoort. Hij doet aan ‘Dry January’. Een maand lang niet drinken om je gewoontes te veranderen en te ervaren hoe minder alcohol drinken je leven kan verbeteren. Dat klinkt wel goed, want ik moet eerlijk toegeven; we hadden veel lege flessen gespaard gedurende de decembermaand.

Terwijl meneer Enzofoort op 2 januari de laatste oliebol naar binnen werkte vroeg hij of ik ook mee wilde doen. Ik twijfelde. Ik dacht al aan de filmavonden met mijn vriendinnen, het weekend weg samen met meneer Enzofoort en het feestje bij de buren. Ik besloot dan ook om wel solidair te zijn maar niet helemaal op de 0% te gaan zitten. En zo geschiedde. Terwijl meneer Enzofoort zich strikt aan een alcoholvrij leven hield, nam ik af en toe een wijntje. In totaal waren ze op één hand te tellen.

Of we mentaal fitter zijn geworden? Ik betwijfel het. Slaap ik beter? Nee. Ben ik afgevallen? Integendeel. Ook meneer Enzofoort merkt niet zoveel fysieke voordelen. Misschien dat het daarom wel bijna mis ging woensdag. Hij ging naar een concert in Haarlem en tijdens het avondeten gaf hij aan dat ‘Dry January’ voor hem misschien wel afliep die dag.

,,Zie je wel dat je eigenlijk verslaafd bent aan alcohol?’’ zei onze 18-jarige zoon Teun. ,, Als je niet eens tot zaterdag kunt wachten…“ ,,Ik zeg niets!’’ Zei dochter Pien wijselijk. Ook ik kon het niet laten om te zeggen dat het toch jammer was te stoppen met het eind van de maand in zicht. Een paar uur later kreeg ik een foto toegestuurd vanuit het poppodium. Op de foto een blikje bier. Alcoholvrij. Vanavond gaat meneer Enzofoort het biertje nemen dat al een maand om aandacht staat te vragen. Toen mijn man begon met deze uitdaging had hij al bedacht dat vandaag een prima dag was om de ‘duvel’ te drinken. Gelijk heeft hij. Wordt het ook weer wat rustiger in onze koelkast.

IMG_9772

Taalkundige opgave

IMG_9143Negen jaar ben ik. Het schoolschrift ligt opengeslagen voor mij. Mijn hart bonst. In mijn rechterhand heb ik mijn pen. Ik ben er helemaal klaar voor. Ik luister naar de juf. Met mijn tong tussen mijn lippen probeer ik zo netjes mogelijk te schrijven. Maar na vijf woorden laat ik dat al los. Ik moet de juf bijhouden. Ze praat zo snel. We hebben een dictee.

Nu, bijna veertig jaar later kan ik nog het onrustige gevoel terughalen. Hoewel taal mijn lievelingsvak was had ik een bloedhekel aan het dictee. Ik schreef de woorden vaak wel goed maar netjes was het nooit. De juf schreef er steevast na afloop ‘slordig!’ bij. Met rode letters. Ik zie het belang van de juiste spelling en interpunctie wel in maar ik begrijp niet goed waarom mensen vrijwillig meedoen aan een dictee. Maar ze zijn er. Meneer Enzofoort is er één van.

Hij doet maandagavond mee aan het Groot Amersfoorts Dictee dat wordt gehouden in de raadszaal van het stadhuis. Stadsdichter Nynke Geertsma heeft de tekst geschreven en ik ben benieuwd wat het onderwerp zal zijn. In het proefdictee werden wat locaties genoemd en dat zal maandag ook wel het geval zijn. Ik verwacht ook iets met Amersfoortse keien, carnavaleske praalwagens, nouvelle cuisine en iets over filmtheater De Lieve Vrouw. Ook een zin met ‘ten alle tijden’ of ‘te allen tijde’ zal waarschijnlijk niet ontbreken. Denk niet dat ik de juiste spelling en stijl niet belangrijk vind. Integendeel. Mijn haren gaan bijvoorbeeld overeind staan wanneer iemand zegt: ‘ik maak onderdeel uit van’. Dit is typisch een geval van een contaminatie: ‘Je maakt deel uit’ of ‘je bent onderdeel van’. Dat is er op school echt ingestampt.

Eerlijk is eerlijk, ik maak zelf ook nog steeds fouten. Wanneer ik toch nog een spellings- of schrijffout ontdek in mijn eigen column baal ik enorm. En geloof me, dat gebeurt. Vorige week nog; een stijlfout. Maar goed, nog twee nachten slapen en dan is het zover. Het Amersfoorts Dictee. Ik doe niet mee, ik vertik het. Wel zit ik maandagavond in de zaal om meneer Enzofoort aan te moedigen. Hij heeft geen last van faalangst, kramp in zijn hand of grote twijfel. Hij liever als mij!

De nachtmerrie van 2015

IMG_6473 (1)

,,Hier woonden je papa en tante Pien vroeger”. Ik ben met mijn kleindochter in de wijk Kruiskamp.  We staan voor ons oude huis. Richting het spoor staan vooral nieuwbouwhuizen en een paar flats. Ook groeien langs het spoor weer bomen, maar dat heeft wel een tijdje geduurd. Als je het niet zou weten zou het net zijn alsof er niets gebeurd is in 2015. Alsof de ramp met de giftrein nooit heeft plaats gevonden.

Mijn kleindochter is inmiddels net zo oud als mijn dochter Pien was op het moment van de ramp. Elf jaar. Gelukkig waren we destijds een paar dagen op de camping in Vilsteren. Het was rond elf uur ‘s avonds. Ik weet nog dat ik even op mijn mobieltje keek en dat ik op twitter las dat er een grote ontploffing was geweest in Amersfoort. We hebben meteen de radio aangezet. Eerst ging er het gerucht dat het een aanslag was, maar al snel werd duidelijk dat een trein met giftige stoffen was ontploft. Ter hoogte van de Meridiaantunnel was een trein van de rails afgelopen en daarbij had hij een passagierstrein geraakt. De trein die was ontspoort bleek een trein te zijn met het uiterst giftige acrylonitril. Zes doden vielen er meteen er waren zo’n 28 gewonden.

,,Maar oma, ze wisten toch dat het gevaarlijk was?” vroeg mijn kleindochter. ,,Ja, maar ze dachten dat het toch niet zou gebeuren. Er kwam een explosie en toen ze gingen ze blussen ontstond er waterstofcyanide.” ,,Dat gebruikten de nazi’s toch ook in de gaskamers?”, mijn kleindochter was goed op de hoogte. ,,Ja lieverd, en door het gas hebben nu veel oude buurtgenoten van ons kanker. We zijn kort daarna verhuisd omdat we niet steeds geconfronteerd wilden worden met de rampplek. En weet je wat zo gek was; een paar weken voor de ramp las ik in de krant dat vervoerders van gevaarlijke stoffen op het spoor zo laks waren met informatie over hun ladingen. Dat bleek die dag ook, want het was niet duidelijk dat er acrylonitril in de wagons zat. In diezelfde periode was ook besloten dat er jaarlijks zevenduizend tankwagons met brandbare en giftige stoffen door Amersfoort mochten rijden.” ,,Belachelijk”, zegt mijn kleindochter fel. Gelijk heeft ze…

Slecht nieuws

FullSizeRender

,,Nou meneer, u heeft een hartaanval gehad”. Meneer Enzofoort en ik kijken elkaar aan. Dit kan niet waar zijn! Ik kijk naar de ambulancebroeder en naar het grote apparaat dat naast hem staat. Er is net een hartfilmpje gemaakt en die vond ik er best goed uitzien; Geen platte streep, maar mooie pieken en dalen. Verkeerd ingeschat dus.

Terwijl de ene broeder naar het ziekenhuis belt, maakt de ander een infuus klaar en vertelt ondertussen wat er gaat gebeuren. ,,We gaan hem zo naar het Meander brengen en daar wordt hij meteen gedotterd”, zegt hij. Ik hap even naar adem en schiet meteen in de regelstand.

Ik loop naar Pien die bij een buurvrouw is en vertel haar dat we naar het ziekenhuis moeten omdat papa een hartaanval heeft gehad. Pien, haar vriendinnetje en mijn lieve buurvrouw kijken mij geschrokken aan. ,,Dat kan toch niet waar zijn?” Ja,  het is waar. Natuurlijk vangt mijn buurvrouw Pien op en ik zeg haar dat ik Teun ook naar haar toe stuur als hij thuiskomt. Ik loop naar huis en op datzelfde moment komt Teun via de achterdeur binnen. Hij weet nog van niets. ,,Teun, papa moet naar het ziekenhuis en ik wil graag dat jij naar Cyrille gaat”. Teun schrikt zich rot en weet even niet waar hij het zoeken moet. Ik geef de katten snel eten en doe de achterdeur op slot. Pak mijn tas met mijn mobiel en loop naar boven om ondergoed en t-shirts te pakken.

Ondertussen wordt meneer Enzofoort naar beneden gebracht en op de brancard gegespt. Buiten staan ineens allemaal kinderen die ik nog nooit eerder heb gezien. Ik loop naar de ambulance en ga naast de bestuurder zitten. Zwaailicht aan en daar gaan we richting het ziekenhuis. Het is net alsof ik in een slechte film zit. Een film met meneer Enzofoort in de hoofdrol. Even later zit ik alleen in een kamertje op de hartbewaking van het Meander en realiseer me langzaam wat er is gebeurd.

Als ik die avond naar mijn bed ga zie ik nog een scheermesje liggen. Daarnaast wat borsthaar. Afgeschoren omdat er plakkertjes op zijn borstkast moesten in verband met het hartfilmpje. Ik adem eens diep in en begin zachtjes te huilen.

FullSizeRender kopie 2

Rondje Hoogland-West

IMG_3844

De radiowekker geeft 8.09 aan, ik word langzaam wakker. Het is zondag, heerlijk…ik hoef niet te werken. Meneer Enzofoort komt met zijn hoofd om het hoekje van de slaapkamer. Hij is klaarwakker. ,,Gaan we nog?”, vraagt hij. Ik pers er een ‘ja’ uit en dwing mezelf op te staan. Slaapdronken loop ik naar beneden en ga rechtstreeks naar de badkamer. Ik weet dat het nu even doorbijten is, maar dat ik later op de dag blij ben dat ik het heb gedaan. Ik maak me klaar voor een ‘rondje Hoogland West’. Gewoon in wandeltempo.

Een jaar geleden zei meneer Enzofoort op een ochtend: ,,Ik heb een gek idee”. Ik verwachtte van alles, maar niet de vraag of ik zin had om voortaan op zondagochtend een eind te lopen door Hoogland West. Ik moest wel lachen, want wandelen was volgens mij geen grote hobby van meneer Enzofoort. Maar omdat ik dit een mooi alternatief vond voor hardlopen stemde ik toe en we hebben het al een jaar volgehouden.

We beginnen steevast bij het café De Plank aan de Coelhorsterweg. Via de Oude Weg lopen we door naar de Monseigneur van de Weteringstraat. Uiteindelijk komen we na zo’n drie en halve kilometer weer uit bij het café waar onze fiets staat. Niet te kort, niet te lang. Een prachtig landschap. We hebben de seizoenen zien wisselen; in de winter konden we de golfbaan zien liggen, in de zomer keken we naar de maïskolven. We zagen paarden, schapen, lama’s -ja echt- en af en toe een ree. We hadden tijd en rust om goede gesprekken te voeren, om te genieten van de natuur. Wij waren niet de enigen; menig sportieve stadgenoot deed hetzelfde rondje, maar dan in een hoger tempo.

Na afloop van ons tochtje haalden we verse broodjes en rond elf uur zaten we dan samen met Teun en Pien aan een uitgebreid ontbijt. Zo ook deze zondag. ,,Schat”, zeg ik, terwijl ik mijn eitje kapot tik ,,een jaar lang was het rondje Hoogland West prima, maar ik ben wel toe aan een nieuwe route. Wat denk je van rondje Amersfoort? Drie kilometer, ook wel beweegrondje genoemd.”. Meneer Enzofoort kijkt me aarzelend aan. Daar is het laatste woord nog niet over gezegd.

Eens even kijken…

,,Bedankt en tot ziens!”, zeg ik terwijl ik de deur open duw en de Langestraat in loop. Het is zaterdagmiddag half vijf. ,,Wow…dat is wel even wennen”, denk ik. De wereld onder mij golft en ik voel me een beetje onvast op mijn benen staan. ,,Laten we maar een wijntje gaan drinken, want ik loop toch al alsof ik een paar borrels op heb”, zeg ik tegen meneer Enzofoort. Hij kijkt me lachend aan en we lopen richting de Hof. Ik beweeg mijn hoofd en kijk naar de winkels om me heen. Wat is dat raar, een nieuwe bril met varifocale glazen.Mijn oude bril beviel goed, totdat ik merkte dat ik ‘s ochtends steeds vaker mijn bril af moest zetten om de krant te kunnen lezen. Als ik hem op hield dansten de letters voor mijn ogen. Meneer Enzofoort wees me op het feit dat ik toch echt een nieuwe bril nodig had. Met varifocale glazen!

Een bril is een flinke uitgave, hij is nogal gezichtsbepalend en ik heb altijd last van keuzestress. Dat was de reden waarom ik de aanschaf zo lang mogelijk heb uitgesteld. Omdat ik de neiging heb om een montuur te kiezen dat verdacht veel lijkt op mijn vorige, had ik meneer Enzofoort twee weken geleden gevraagd om mee te gaan. Hij heeft meer oog op wat mij staat dan ik zelf. 
Na een paar donkergekleurde brillen pakte meneer Enzofoort voor de grap een rood montuur. Ik zette hem op en werd eigenlijk wel blij. Mijn huid leek minder grauw en het leek wel of mijn gezicht er vrolijker van werd. De opticien en meneer Enzofoort waren het daarmee eens. Om eerlijk te zijn denk ik dat de opticien het hoe dan ook wel eens zou zijn met mij, maar goed; de keus was gemaakt. En toen kreeg ik nog die vervelende ogentesten. Na een paar keer de vraag of ik ‘zo’ of ‘zo’ scherper zie weet ik het niet meer en heb ik het gevoel dat ik maar wat zeg.

In de twee weken dat ik moest wachten werd het mooie donkerrode montuur in mijn hoofd steeds rozer en lelijker. De opluchting was dan ook groot toen ik de bril op mijn neus zette en in de spiegel keek. ,,Hier kan ik wel weer een paar jaar mee toe”, zei ik. Ik pinde een flink bedrag, kreeg een bijpassende brillenkoker en brillendoekje mee en liep licht wankelend met meneer Enzofoort de winkel uit.

IMG_5402