Flinke Klus!

Het was niet slim van me om te beginnen bij de onderste plank. Daar liggen namelijk de fotoboeken en hoewel ik vastbesloten ben om de boekenkast snel op te ruimen en niet te gaan lezen mislukt dat meteen al. Een plakboek van het cabaret waar ik tijdens mijn middelbareschooltijd aan mee deed valt open. Ik blader in mijn verleden. Foto’s afgewisseld met krantenartikelen en teksten. Ik lees een liedtekst en hoor meteen de melodie in mijn hoofd. Het voelt alsof ik weer in de gymzaal sta, alsof ik weer zestien ben. Ik bestudeer de gezichten van vrienden, kijk op de lijst met namen en bedenk me dat ik later via facebook op zoek ga naar wat ontbrekende puzzelstukjes.

Ik pak de stofzuiger en zorg dat de plank stofvrij is. De fotoboeken kunnen terug en ik ga aan de slag met de prentenboeken. O ja, het lievelingsboek van Teun toen hij klein was. ‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft’. Prachtige titel, geweldig boek. Ik hoor Teun weer schateren wanneer ik lees hoe de geit poept. “Plokkeplok, daar stuiterden een heleboel kandijkleurige klontjes in het gras…” Natuurlijk gaat dit boek niet weg. Een paar prentenboeken die minder populair waren bij de kinderen gaan wel op de stapel voor de kringloopwinkel.

De rij met romans loop ik snel door. Boeken die ik al gelezen heb en waar ik geen gevoel bij heb doe ik in het krat. Maar het valt toch niet mee. Ik weet nog precies van wie ik de boeken kreeg en wegdoen voelt ondankbaar. Kookboeken vallen bijna vanzelf van de plank. Daar kijk ik toch nooit meer in; als ik een recept wil zoek ik die wel op via internet.

Bijna alle planken heb ik nu gehad. Bovenin de kast staan wat dagboeken en oude agenda’s van de middelbare school. Ik bekijk de cijferlijst in mijn Jan Jans en de kinderen agenda en lees de gedichtjes die ik toen schreef. Mijn voet begint te slapen door mijn onhandige houding. Een klusje werd een klus. Het was een soort reis door mijn verleden. De mooiste herinneringen houd ik nog in de kast. De rest gaat naar de kringloop. Weg ermee.IMG_7933

Bikkel

IMG_3396Als hij stond kon hij zijn kop op de vensterbank leggen en zo naar buiten kijken. Dan keek hij me aan met zijn rode, waterige oogjes. Soms blafte hij kort. Een begroeting. Hij had iets triests in zijn blik. Ik denk dat hij nog steeds zijn oude baasje Gerrit miste die vier jaar geleden overleed. Na diens dood werd de Amerikaanse Buldog opgevangen door broer Wim. Wim en Bikkel werden onafscheidelijk.

Nu is het al een week stil aan de overkant van de straat. Geen Bikkel die zijn kop boven de vensterbank uitsteekt. Geen korte begroetingsblaf wanneer ik mijn fiets voor ons huis zet. Bikkel is overleden. Zomaar. Onverwachts. Terwijl Wim aan het koken was leek de hond te dromen. Maar Wim voelde dat er iets niet klopte. Hij liep naar Bikkel toe en de hond stierf in zijn armen.

Na de eerste schok kwam de tweede. Wim zijn bewindvoerder had geen geld over voor een crematie, laat staan voor een urn. Mijn buurman was er kapot van en schreef dat ook in een berichtje op facebook. Toen gebeurde er iets moois. Een kennis, Jessica, startte een actie. Dit was helemaal niet Wim zijn insteek toen hij zijn boosheid over de bewindvoerder opschreef, maar het leverde geld op van vrienden, bekenden maar ook van onbekende mensen.

Wim kwam langs en we hebben lang zitten kletsen. Over Bikkel. Over hoe hij altijd bij Wim op de bank kwam liggen. Over hoe ongelooflijk Wim zijn hond nu mist. Over de dankbaarheid die Wim voelt voor alle steun die hij krijgt. Zoveel mensen bieden hulp aan, omdat mijn buurman zelf ook altijd anderen te hulp schiet. De een komt met geld, collega’s maken een naambordje, het crematorium zorgt voor een pootafdruk en vanuit Deventer wordt een urn opgestuurd. Fijn dat het nog bestaat in onze jachtige samenleving waar iedereen alleen aan zichzelf lijkt te denken. Gebeurde dat maar vaker; elkaar helpen zonder oordeel en zonder iets terug te verwachten. De wereld zou er een heel stuk mooier uitzien.

Bikkel is inmiddels gecremeerd. Binnenkort komt de urn met zijn foto op de kast bij mijn buurman te staan. Ik kijk naar de overkant en mis Bikkels kop boven de vensterbank.IMG_3397

 

 

 

 

Wie heeft er op mijn kop….

Afbeelding

Een van de leukste kinderboeken vind ik nog altijd die van de mol die zich afvraagt wie er op zijn kop heeft gepoept. Ik las het jaren geleden aan de kinderen voor en ze lagen dan vaak in een deuk. Soms ging de poep van ‘plokkeplok’ en dan stuiterden een heleboel kandijkleurige klontjes in het gras. Maar het ging ook wel van ‘Flatsss’ en dan kledderde een grote bruingroene koeienvla naast de kleine mol. Het verhaal zorgde voor veel plezier in huize Hopstaken.  Vooral de koeienvlaai deed het goed.

Vandaag moest ik weer aan het boek denken. Ik fietste naar huis en voelde ineens een flinke klodder op mijn hoofd. Ik bracht mijn hand naar mijn hoofd en jawel, een flinke klodder vogelpoep, waarschijnlijk van een meeuw. Hoe bestaat het. Dat nou net zo’n klodder recht op mijn kruin valt. Het was bijna een lot uit de loterij. De kans dat de poep mij niet zou raken was veel groter dan de kans dat het precies op mijn hoofd terecht kwam. Alleen de bijbehorende prijs stond mij niet zo aan. Thuisgekomen ben ik meteen onder de douche gestapt en heb mijn haren gewassen. Gelukkig was het geen koe.

Afbeelding

AANVULLING: Ik kreeg een brief binnen over de 14e trekking van de postcodeloterij en kon het niet laten; ik doe nu toch mee. Een paar weken geleden kreeg ik dezelfde brief en die heb ik weggegooid. Nu maar duimen dat de vogelpoep zijn of haar werk doet.