Droom

Als 11-jarig meisje droomde ik er van om later een hoofdrol te spelen in een musical. Hoewel, het ging mij niet om een hoofdrol, ik wilde er gewoon mijn beroep van maken! Het leek me geweldig om weken te repeteren;  zingen, dansen en toneelspelen en dan aan het eind van zo’n intensieve periode een paar voorstellingen te geven.

Op de lagere school deed ik voor het eerst mee aan een musical; ik speelde de huishoudster van een geleerde professor en zong een solo. Ik ken het liedje nog steeds. Op de middelbare school -het Jan Brugman College in Bolsward-  werd er geen musical opgevoerd, daar deed ik mee aan cabaret. Dat was traditie op deze school. Ik had het er druk mee, tentamens kwamen soms wel een beetje in de verdrukking, maar ach. Ook daar zong ik een paar nummers en mocht ik het slotlied zingen, het refrein werd meegezongen door de zaal.”Jan Brugman, vijf eeuwen later, wordt je college, echt een theater….” We deden zelfs mee aan een cabaretfestival. Verder dan de voorrondes kwamen we niet, maar het was een geweldige ervaring. Toen ik 18 was heb ik de inschrijfpapieren van de Kleinkunst Academie in Amsterdam opgevraagd, maar -schijtert die ik was- ik heb ze nooit terug gestuurd. Ik durfde niet. In plaats daarvan ging ik naar de School voor Journalistiek.

Ondertussen bleef het toch kriebelen. Nadat ik terugkwam uit Australië deed ik in Rotterdam auditie voor “De Onwijze Kater”. Ik moest over de vloer rollen, me inleven dat ik een kat was en natuurlijk moest ik ook wat zingen. Het lukte; ik zat in het ensemble!  We stonden uiteindelijk een paar avonden in het -nu inmiddels oude- Luxortheater.Afbeelding

Afbeelding

Toen ik later naar Hilversum verhuisde kwam ik terecht bij Stichting Karakter en LIZ uit Utrecht. Hoe ik mijn hersens ook pijnig; ik weet niet meer hoe ik daar beland ben. Misschien kwam ik ze wel tegen bij Radio M Utrecht en heb ik daarna auditie gedaan. Bij LIZ zat ik een paar keer in het ensemble maar bij Karakter kreeg ik -tadadaaa- een hoofdrol. Typisch type-casting; ik mocht Baloe de Beer spelen in het Junglebook. Ahum. Het was leuk, maar om nu te zeggen dat het niveau hoog was…..

Nu dacht ik van de week; de kinderen zijn weer wat groter, ik houd nog steeds van zingen, en wie niet waagt die wint ook nooit.  In de krant zag ik een oproep van een musical-gezelschap uit Amersfoort. “Nieuwe leden Totaal welkom”. Mijn hart begon wat sneller te kloppen. Dit kon geen toeval zijn.

Afbeelding

Hebben ze alleen plaats voor vrouwen in de leeftijdscategorie 18 tot 35 jaar en mannen vanaf 18 jaar. Overkomt mij weer; ik ben te oud! Of van de verkeerde sekse…

Advertenties

Tranen

Tranen welden op in mijn ogen. Het was maar goed dat ik een fototoestel in de aanslag had zodat het niet zo opviel. Groep 8 van de St. Jorisschool nam afscheid met een waanzinnige musical en hoewel mijn zoon zijn rol niet heel erg groot was, barstte ik van trots. Helemaal snikken was het toen bleek dat heel veel meesters en juffen van de school een afscheidslied zongen waarbij ieder kind in het zonnetje werd gezet. Het stukje over Pim ging over zijn liefde voor “De Grijze Jager”, dat was op school ook al niet onopgemerkt gebleven. Een andere jongen werd bejubeld om zijn stralende lach. De jongen in kwestie was zo ontroerd dat hij er van moest huilen en wij als ouders huilden stiekem mee.

Zo’n afsluiting gaat gepaard met het ophalen van herinneringen. Ik kan me nog herinneren hoe Pim als 4-jarige na de vakantie voor het eerst op school kwam. Stilletjes voor zich uitstarend, twee vingers in zijn mond. Kijk nu eens; een zelfbewuste jongen! Niet alleen Pim was letterlijk en figuurlijk gegroeid; wat waren die meiden de laatste jaren enorm lang geworden! De klas, die pas in groep 6 echt samen was gekomen, was uitgegroeid tot een hechte groep en door verschillende activiteiten de afgelopen jaren kenden we de meesten van de groep ook goed.

Gisteren was de laatste schooldag, en dat viel Pim zwaar. Afscheid nemen is niet makkelijk, al helemaal niet van zo’n leuke groep. Hoewel hij een half jaar geleden niet kon wachten om naar een andere school te gaan, komt het nu wel opeens heel dichtbij. Nu eerst vakantie en dan begint een nieuwe fase; de middelbare school. Vathorst College, hij komt eraan!

Afbeelding 

Pim in zijn rol als “Jesper”