Woensdag 25 maart, Toch wel echt

Je ziet de beelden vanuit Italië, leest verhalen uit Brabant en ziet foto’s in de krant van het Meander ziekenhuis in Amersfoort. Maar het kruipt pas echt helemaal onder je huid wanneer je daadwerkelijk iemand kent met Corona. Iemand die dicht bij je staat.

Vorige week schreef een kennis al dat ze al dagen op zolder lag omdat ze corona had. Een paar dagen later las ik dat een buurtgenoot was gestorven aan dit klote-virus. En gister kreeg ik het bericht dat een nicht van mij in het ziekenhuis ligt met deze ziekte. Toen ik het las sloeg de schrik me om het hart. Door app-contact met mijn achternichtje bleef ik op de hoogte. Inmiddels hoeft mijn nicht geen extra zuurstof meer te hebben en kan zij, en kunnen wij -zoals het er nu naar uitziet- weer rustig ademhalen. Maar het blijft een angst. Wie is de volgende en hoe pakt het uit? Gaat het om een paar dagen koorts en wat hoesten, merkt de persoon het amper of wordt het uiteindelijk opname op de IC? Het virus is te grillig om het te voorspellen.

Op zich kan ik het redelijk handelen, de wereld die 180 graden gedraaid is. Ik werk wat, bel mensen, ruim een kast op en kom eigenlijk nog helemaal niet toe aan al die klusjes die ik op mijn lijstje heb staan. Maar soms voel ik ineens een knoop in mijn maag of voelen mijn nekspieren ineens als kabels. Soms lukt het me om me te concentreren maar een moment later begin ik te malen. Ik heb een hekel aan de zin ‘dan komt het wel heel dichtbij’. Maar inmiddels is het zover: het is al heel dichtbij.

IMG_7465 (1)

Stoere nicht

Afbeelding

Ik heb een stoere nicht. Ze is de dochter van een volle nicht van mij, dus eigenlijk is het mijn achternicht. En ze is de stoerste nicht die ik heb omdat ze op de ‘grote vaart’ werkt. De komende tijd zit ze op de Jumbo Spirit, een schip dat bijna honderd meter lang is. Ze zit nu in Singapore en dat weet ik omdat ze dat schreef in een mail en omdat ik in mijn gegevens van dit weblog las dat vandaag iemand in Singapore mijn blog heeft bekeken. Aangezien ik niemand anders ken daar…. De komende weken is ze druk bezig met het opknappen van de Jumbo Spirit in een dok. Dit is de eerste keer dat ze zo’n grote opknapbeurt in een dok mee maakt. Ik hoop voor haar dat er een goede koelkast is met koude biertjes, zodat ze na de zware arbeid een beetje af kan koelen. Want 30 graden lijkt me best heet 😉