Plagerijtje vanuit de hemel

“Wat doet hij nou?”, ik kijk op de iPhone van mijn vriendin. We rijden op de A28 richting Utrecht, op weg naar Bilthoven. Vandaag gaan we naar uitvaartcentrum ‘Den en Rust’ voor de uitvaart van Ton, de vader van mijn vriendin. Omdat we het laatste stukje van de route niet precies weten hebben we de routeplanner op de iPhone ingeschakeld. Tot nog toe stuurt het apparaat ons de goede kant op, gewoon snelweg A28. Ik zie dat we straks de afslag richting de A27 moeten nemen. Maar ter hoogte van Zeist zegt deze ‘Tomtom’: ‘ga de Panweg op’. Even later zie ik op het schermpje de naam ‘Laan Van Vollenhove’ staan. Ik kijk vertwijfeld naar mijn vriendin die rijdt. Dit kan niet waar zijn. Deze iPhone wil dat we hier de snelweg afgaan terwijl we weten dat we eerst de A28 af moeten rijden richting Utrecht. Mijn vriendin kijkt mij aan. “Ehh… de Laan van Vollenhove, daar wonen mijn ouders”. We rijden door en uiteindelijk laat de routeplanner ons weer de oorspronkelijk gekozen route zien. Bijzonder. Mijn vriendin had me verteld dat ze niet verwachtte dat haar vader haar een teken zou geven. Nou, had zij het even mis: vandaag maakten we kennis met TonTon.Afbeelding

Tranen

De zon schijnt op mijn huid, de wind waait door mijn haar. Ik zit te genieten op het dek van de zeilboot “Be Happy”, de boot waar ik samen met twee vrienden een week mee mag zeilen rond de wateren van Corfu. 

Af en toe lees ik een paar bladzijden van het boek “Hemelvaart” van Judith Koelemeijer. Een autobiografisch verhaal dat zich afspeelt in Griekenland. Het lezen wissel ik af met het kijken naar de prachtige eilanden om ons heen. Ineens zie ik iets vanuit mijn ooghoek bewegen, ik draai mijn hoofd en zie heel dichtbij dolfijnen zwemmen. Hoewel, zwemmen kun je het bijna niet noemen. Ze springen hoog in de lucht en maken acrobatische sprongen.

Ik roep Frank en Nicky die op dat moment net even beneden zijn en met zijn drieën genieten we van de show. Ongelooflijk, wat een prachtig gezicht en zo dichtbij! Even twijfel ik of ik mijn fototoestel wel moet pakken; die ligt benedendeks en dat betekent dat ik misschien iets van het prachtige optreden mis. Uiteindelijk ben ik blij dat ik naar beneden ben gegaan, want zonder deze foto’s zou ik het zelf bijna niet geloofd hebben. Ik geef het eerlijk toe, ik heb zitten janken van ontroering; wat een ongelooflijk mooie ervaring. Once in a lifetime….

AfbeeldingAfbeeldingAfbeelding