Boventallig

,,Man, wat heb ik slecht geslapen vannacht”. Annemarie pakt haar kop koffie en neemt een slok. Mijn collega Els gaapt stiekem achter haar hand en zucht eens diep. Wat een rare sfeer hangt er op het werk. Ik zit bij Welzin op de Drentsestraat.  Het is de day after. De dag nadat iedereen te horen heeft gekregen of hij of zij mag blijven of boventallig is. Dat klinkt alsof er duidelijkheid is, maar voor veel collega’s is de toekomst nog onbekend. Hun contract stopt, maar ze kunnen nog solliciteren op een andere baan binnen het bedrijf.  Ze kunnen nog terecht bij de nieuwe organisatie InDeBuurt033.

Ook ik heb te horen gekregen wat mijn status is; “boventallig” ben ik. Dat had ik wel verwacht en ik vind het ook niet zo’n probleem want eigenlijk was ik al tijden toe aan een nieuwe baan. Toch was het raar toen mijn leidinggevende daadwerkelijk uitsluitsel gaf en ik het hardop hoorde zeggen; je bent boventallig. Het voelde toch als een diskwalificatie, alsof ik de afgelopen jaren niet goed genoeg was voor mijn cliënten. Tegelijkertijd weet ik dat dat onzin is.  Boventallig….ik laat de woorden nog eens door mijn hoofd gaan. Zeven jaar heb ik gewerkt bij Welzin. Ik ben thuisbegeleidster en probeer mensen een duwtje in de rug te geven. Tja…dat is over een paar weken over.

Wat een onrust in Amersfoort. Wat een onrust mede door de aanbesteding voor het Welzijnswerk in onze stad. Nu weet ik hoe het voelt voor de betaalde krachten van Ravelijn. Nu weet ik hoe het voelt voor een deel van de mensen van Stadsring 51. Nu weet ik hoe het voelt voor een deel van mijn collega’s en voor mijzelf. Onzekerheid.

De dag na bijltjesdag drink ik samen met mijn collega’s koffie. Ik bekijk ze stuk voor stuk. Potverdorie, wat ga ik ze missen. Binnenkort krijg ik informatie en een afspraak met de HR-afdeling. Dan moet ik naar het UWV om een uitkering aan te vragen. Binnenkort weten ook mijn andere collega’s of ze blijven bij Welzin, doorgaan naar InDeBuurt033 of net als ik op zoek moeten naar een nieuwe baan. Volgens mij duurt het nog wel even tot het stof is neergedaald.

img_1163

Afscheid

Afbeelding

Het was niet het afscheid zoals ze zich had voorgesteld; rond haar 65e omdat ze met pensioen ging. Nee, dit afscheid kwam een paar jaar te vroeg. Dit afscheid kwam omdat ze overtollig verklaard was. Heet dat zo? Oh, nee, boventallig is het juiste woord. Toen ze het slechte nieuws hoorde was ze eerst boos en verdrietig, maar naarmate de tijd vorderde zag ze steeds meer voordelen van dit gedwongen afscheid. Ze telde de maanden, weken en tenslotte ook de dagen af. Bij Dara kwamen wij, haar collega’s, vandaag samen. Ze kreeg cadeaus, mooie woorden en heel veel knuffels. Ik haat afscheid nemen.

Afbeelding

Practise what you preach!

Afbeelding

Stel je bent 77 en zet je al dertig jaar in als vrijwilliger. Je werkt al een tijdje bij een zorginstelling in Amersfoort en je geniet ervan. Bij het woonzorgcentrum, waar zo’n tachtig mensen wonen,  drink je samen met de bewoners koffie en doet af en toe een spelletje. Zeg maar, je bent er voor de hand- en spandiensten. Tot zover is er nog niets aan de hand.

 Op een gegeven moment krijg je een brief met de vraag of je maandagmiddag 11 november om 16.00 uur in het zorgcentrum wilt komen omdat de directie je op de hoogte wil brengen van de laatste ontwikkelingen.

Toevallig ben je die maandagochtend actief als vrijwilliger en omdat de bewoners rond koffietijd te horen krijgen wat de ontwikkelingen zijn blijf je zitten. Het is natuurlijk heel onhandig om ‘s middags opnieuw naar de lokatie te gaan waar je nu toch al zit. Kunt u het nog volgen?

 Bewoners verzamelen zich in de zaal en je besluit te blijven zitten. Je schenkt nog een kopje koffie in en dan komt de directie binnen. Ineens word je op je schouders getikt. De vrijwilligers-coördinator is een beetje gepikeerd en wil dat je weggaat. Je denk ‘wat een flauwekul’ en blijft zitten. Lijkt me niet zo gek gedacht.

 Het verhaal van de directie is niet mals; het huis wordt gesloten en iedereen moet over een jaar elders ondergebracht zijn. Ook worden een heleboel personeelsleden ontslagen. Iedereen is min of meer in shock…. Dat kun je je voorstellen.

 Als een klein kind krijg je na afloop van de bijeenkomst een preek van de vrijwilligers-coördinator en er wordt gezegd dat er een gesprek met je volgt. Raar….. om als 77-jarige als een kind te worden behandeld. Maar ach, je begrijpt ook wel dat het natuurlijk ook niet niks is; het sluiten van de instelling.

 De volgende dag ga je naar de bewoners toe om met hen over de op handen zijnde verhuizing te praten en je besluit koekjes mee te nemen. De vrijwilligers-coördinator is waarschijnlijk een beetje overspannen want ze komt pissig naar je toe en neemt je mee naar een aparte ruimte en…..JE WORDT OP STAANDE VOET ONTSLAGEN! Want hoe durf je als vrijwilliger je zo te gedragen! Bij een bijeenkomst blijven zitten die bedoeld is voor de bewoners en dan de volgende dag ook nog bitterkoekjes meenemen! 

 Helaas is dit bovenstaande verhaal echt gebeurd. Toegegeven: ik heb het verhaal maar van één kant, via haar dochter gehoord. Misschien was de dame in kwestie een beetje te pittig en had ze teveel een eigen mening. Misschien botste zij en de coördinatrice  regelmatig en zag de coördinatrice haal liever gaan dan komen. Maar om iemand na 30 jaar  vrijwilligerswerk ‘te ontslaan’? En op deze manier? Ik vind het dieptriest. Ik heb nog even op de website van de zorginstelling gekeken, daar stond ondermeer dit:

De zorg in het woonzorgcentrum is gebaseerd op humanistische uitgangspunten, waarbij waarden als respect, betrokkenheid en gelijkwaardigheid benadrukt worden. 

Ik zou zeggen: Practise what you preach!