Gluren

IMG_0212Zijn ze niet gillend gek geworden, onze buren? Het kan hun niet ontgaan zijn dat meneer Enzofoort de afgelopen weken wel erg vaak achter de piano zat. Ook mijn stem en dwarsfluit waren dikwijls te horen, want we hebben het toch weer gedaan. We hebben ons opgegeven voor ‘Gluren bij de Buren’; het huiskamerfestival dat dit jaar al voor de tiende keer wordt georganiseerd. En natuurlijk moesten we repeteren.

Afgelopen jaren hebben we menigmaal onze tafel aan de kant geschoven en stoelen bijgezet voor artiesten als Emma Paalvast en Colin van de Weteringh. Emma was hier met haar broer en treedt momenteel solo op onder de naam Emma Lou en singer-songwriter Colin timmert aan de weg als Colin Waters.

Maar dit jaar doen we dus zelf weer mee. Toen meneer Enzofoort ons jaren geleden voor de eerste keer opgaf kreeg ik een soort paniekaanval. Een beetje zingen samen vond ik wel leuk, maar daadwerkelijk optreden vond ik toch wel een dingetje. En dat gevoel bleek niet geheel onterecht want ons eerste optreden ging helemaal niet goed. “Nooit meer”, dacht ik toen. Maar ach, dat trauma raakte op de achtergrond en zondag staan we er toch weer.

Wat helpt is de wetenschap dat we niet de enigen zijn die met verhoogde hartslag staan te spelen, want er zijn in totaal 117 acts die meedoen! Ook in vijftien andere steden en dorpen is er zondag ‘Gluren bij de Buren’. Het is toch geweldig dat een activiteit die ooit in Amersfoort begon uitgegroeid is tot zo’n groot evenement? Wat ik ook leuk vind is de variatie. Naast muziek worden er verhalen verteld, wordt er gedanst en zijn er cabaret-acts. En dat allemaal gratis. Een gift wordt gewaardeerd maar er is geen financiële drempel en je kunt heerlijk ongegeneerd bij iemand binnen kijken.

De krantjes met plattegronden zijn verspreid, tafels en stoelen zijn al aan de kant geschoven en stemmen gesmeerd. Amersfoort is er klaar voor. Nu wij nog.  En onze buren? Die zullen zondag nergens last van hebben want we spelen deze keer niet in ons eigen huis maar in de binnenstad. Daar zijn ze natuurlijk van harte welkom, of op een van de vele andere locaties.

Advertenties

Piano

Afbeelding

Het zag er zo leuk uit en het klonk ook nog eens prima. Onze dochter liet horen wat ze na twee jaar pianoles in haar mars had tijdens de afsluiting van het lesjaar.

Haar nummers  gingen goed en verlegen nam ze het applaus in ontvangst. Dit was voorlopig haar laatste voorspeelavond wat piano betreft want ze gaat stoppen. We hebben het twee jaar geprobeerd, maar het lukte ons maar niet om haar zo te stimuleren dat ze met lol achter de piano kroop. Tranen in haar ogen als we haar opdroegen om toch even te oefenen.

Met spijt in mijn hart hebben we samen besloten dat ze nu maar gaat stoppen. Jammer, want ze is volgens de pianojuf supermuzikaal. Maar wat doe je als de motivatie ontbreekt? Andere ouders lukt het wel om hun kinderen te stimuleren, dat zet me wel aan het denken. Moeten we misschien meer druk uitoefenen? Dagelijks met Puck samen achter de piano kruipen?

We hebben er lang over nagedacht, maar uiteindelijk leek het ons fijner om die strijd niet aan te gaan. Volgend jaar gaat ze gewoon weer naar het kinderkoor van de ABC-school op de Vlindervallei. Daar gaat ze huppelend naar toe, de liedjes die ze daar zingt worden dagelijks geoefend en Puck wordt er blij van. De juf van het koor gaat ook prive-zangles geven en het komend jaar gaat Puck kijken of ze dat leuker vindt dan piano-spelen. De piano blijft gewoon in de huiskamer staan. Want hoewel die bedoeld was voor onze dochter, is het nu Marcoen die dagelijks en met veel enthousiasme achter de piano zit. Hij speelt en de hele familie zingt mee; daar worden we allemaal gelukkig van.

Muzikale klanken….

“I tried to look the other way, to make it through another day. Does it ever get any better, cause I’d be with you the rest of my life…All my live, …’

Marcoen zit aan de piano en speelt de bijbehorende akkoorden uit de map voor hem. Ik sta achter Marcoen zodat ik de tekst van dit nummer van Krezip mee kan lezen. Terwijl ik zing zit Pim op de bank en neuriet mee, loepzuiver. Puck staat onder de douche.

Dikwijls neemt Marcoen na het avondeten plaats achter de piano en als het een beetje kan zing ik mee. De tekst erbij, want ik ben ongelooflijk slecht in het onthouden van teksten.

Hoewel ik Marcoen inmiddels 14 jaar ken, kwam ik er pas afgelopen jaar achter dat hij piano kan spelen. Ik wist wel dat hij vroeger orgelles had gehad, maar pas toen we een electrische piano hadden gekocht omdat Puck op pianoles ging, bleek dat Marcoen ook talent heeft. En doorzettingsvermogen. Want de afgelopen maanden gaat het spelen steeds beter; ook de moeilijke akkoorden komen er nu soepel uit.

Op de piano staat inmiddels een dikke map met liedjes van ‘De Dijk’, ‘Krezip’, ‘de Poema’s’ en vele anderen groepen. Zo nu en dan komt er een nieuw nummer bij. Wie had dat ooit gedacht; samen met mijn partner lekker zingen. Ik geniet er enorm van.

De nieuwe buurvrouw had ons gehoord en zij zei dat ze het erg leuk vond, muzikale buren. Hoop dat ze dat over een paar weken ook nog vindt.Afbeelding

Voorspeelavond

Mijn dochter kletste honderuit toen we richting de muziekschool fietsten. Het was als toehoorder bijna niet bij te houden. En ik moet eerlijk zeggen; ik weet ook niet meer precies waar ze het allemaal over heeft gehad.

Vanavond mocht ze twee nummers spelen tijdens de voorspeelavond en onder spanning kletst ze nog meer dan normaal. Gezellig hoor, maar het was ook wel wat hectisch. Eerst nog een les vanmiddag, toen snel eten, daarna inspelen om half acht was het zover. Puck en vriendin Britt mochten als eerste. Man, wat was ik trots toen ik die meiden zag en hoorde. Een jaar pianoles en dan al zulke leuke liedjes kunnen spelen. Puck speelde zelfs nog een nummer dat ze zelf had verzonnen, en Britt speelde een nummer dat me tot op het bot ontroerde. Na de twee vriendinnen waren een heleboel andere kinderen aan de beurt. Veel uit de klas van Pim, en wat zo grappig was; bijna alle meiden hadden birkenstocks aan. Variërend in kleur en maat. En wat zo mooi was; de spanning op de gezichten. De ene speelde een liedje uit het hoofd, de andere en prachtig klassiek nummer vanaf papier. Geconcentreerde koppies en na afloop de lachende gezichten. En Puck? Die wil les blijven volgen, en ik verwacht dat er de komende jaren nog wel een aantal voorspeelavonden aan zitten te komen.

Afbeelding