Het ei is gelegd

IMG_4905

,,Ik weet het, maar ik zeg het pas als we op de fiets naar huis zitten.” Pien kijkt ons samenzweerderig aan. We zijn op de open avond van ‘t Hooghe Landt, Pien zit nu in groep acht en moet een keuze maken. Waar wil ze de komende jaren naar toe? Het valt niet mee om te kiezen.

Zelf zat ik op een middelbare school in Bolsward en ik heb er de tijd van mijn leven gehad. Het was kleinschalig, iedereen kende elkaar en ik was vooral druk met de schoolkrant en het jaarlijkse cabaret. Dat er examens gehaald moesten worden kwam bij mij niet op de eerste plaats. Nu moet onze jongste kiezen en ik krijg er echt buikpijn van. Het is zo belangrijk dat een school bij je past. Het zijn toch de jaren waarin je de basis legt voor je verdere leven.

De eerste school die we bekeken was het Farel College. Tweetalig Onderwijs leek Pien wel wat en de excursies naar het buitenland die daarbij hoorden ook. Ik vond het allemaal prima klinken, maar had niet echt een héél goed gevoel bij deze school. Het sprankelde niet. Wat het was? Ik kon er mijn vinger niet op leggen. Vorige week was ‘Het Nieuwe Eemland’ aan de beurt. Een prachtige school bij de Stichtse Rotonde. Je zou denken dat Pien zo’n ‘Zweinsteinachtig’ gebouw helemaal het einde zou vinden, maar nee. Ze vond het te groot en te onsamenhangend. Dit werd hem niet. En nu ‘t Hooghe Landt.

Al bij binnenkomst heb ik een goed gevoel. Vrolijke leerlingen, een leuke indeling en er hangt een fijne sfeer. Maar goed, ík hoef niet te kiezen; dat moet Pien zelf doen. Wat vindt zij belangrijk? Gaat ze voor het tweetalige onderwijs en een -in mijn ogen-wat rustigere school, of kiest ze voor deze school waar cultuur hoog in het vaandel staat en waar ze volgens mij een heel gezellige tijd kan hebben?

Pas als we op de fiets zitten zegt ze stralend; ,,Ik weet het zeker; het wordt ‘t Hooghe Landt. Toen we naar binnen liepen wist ik het meteen; dit is het! ”. Zo moeder, zo dochter. Ik haal opgelucht adem. Onze Pien gaat naar de middelbare school. Een nieuwe fase.

Advertenties

Type Topia Terreur

IMG_3877,,Ik wil het écht heel graag”, zei Pien. Meneer Enzofoort keek bedenkelijk; ,,het is niet zomaar een simpel klusje want je moet heel veel oefenen. Wel drie à vier keer per week.” ,,Geeft niet papa, dat ga ik echt wel doen” was Piens resolute antwoord. Ze mocht het gaan proberen. Het was januari 2013. Nu, ruim anderhalf jaar later is het eindelijk gelukt. Pien heeft haar felbegeerde type-diploma, behaald via de online-typecursus Type Topia. Wat was het een drama!

Op de televisie lijkt deze online-cursus geweldig. Je moet namelijk de planeet ‘Type Topia’ redden. Dat doe je door het oefenen van letters en zinnen. Tussendoor speel je wat spelletjes waarmee je punten kunt verzamelen. Als redder moet je 20 modules doorlopen en als het goed is leer je spelenderwijs typen. De eerste module was nog wel leuk, maar daarna werd er gezucht en gesteund. Als dochterlief te lang niets deed kregen wij een mailtje dat ‘Type Topia’ in gevaar was en dat ze moest komen om de planeet te redden. We hebben echt ontelbaar veel van die mailtjes gekregen. Wanneer we Pien vertelden dat ze de planeet moest gaan redden werd ze spuug-chagrijnig! En ik ook. Zoon Teun heeft zo’n drie jaar geleden dezelfde cursus gedaan maar bij hem was het niet zo’n bevalling als bij onze jongste Pien.

Ik dacht aan mezelf op diezelfde leeftijd. Ook ik kreeg van mijn ouders een typecursus. Met een loodzware elektrische typemachine moest ik naar de andere kant van de stad fietsen. Dat ik -en de typemachine- steeds heel aankwamen was een wonder. Ik voel nog hoe ik met één hand het stuur vasthield en met de andere hand de zware typemachine op mijn bagagedrager probeerde te houden. Ik slingerde naar de cursus. Ik vond de lessen verschrikkelijk. Thuis deed ik zo min mogelijk. Wij hadden geen spannende opdrachten die ons door de modules loodsten. Wij hadden geen computersysteem dat automatisch bekeek welke letters je moeilijk vond en daarop het programma aanpaste. Wij hadden geen spelletjes tussendoor om even te ontspannen. Wij hadden papier en tipp-ex. Heel veel tipp-ex.

Uiteindelijk heb ik enorm veel aan de typecursus gehad. Ik gebruik die vaardigheid dagelijks en het heeft me de afgelopen jaren enorm veel tijd bespaard. Ik ben benieuwd of Pien er later net zo blij mee is als ik was. Ik ben in ieder geval blij dat er een einde is gekomen aan de Type Topia Terreur in huize Enzofoort.

Het is maar een spelletje

IMG_2732(Column AD, 1 augustus)

,,We moeten naar de Koppelpoort!” Pien rent zonder uit te kijken de Kleine Spui over richting de poort. Ik hobbel achter haar aan en begrijp amper wat we aan het doen zijn. Even geleden stonden we nog voor stadsbrouwerij “De Drie Ringen” en keken we naar het scherm van een knalrode iPad. Een iPad die ze geleend heeft om het spel “Lost in Time” te kunnen spelen. Het is een spel over de geschiedenis van Amersfoort en het speelt zich af in het gebied rondom de Eemhaven. Een professor, die enorm lijkt op Freek de Jonge, heeft een tijdmachine gemaakt en vraagt aan Pien om hem te helpen. Door filmpjes te bekijken, spelletjes te spelen en opdrachten uit te voeren kan Pien voorkomen dat een jonge hacker de tijdmachine te pakken krijgt. Of zoiets… want helemaal begrijpen doe ik het niet. Het verbaast me hoe Pien met het spel aan de gang gaat; ze begint gewoon zonder ook maar iets van de spelregels te weten. Terwijl ik de informatie nog probeer te laten doordringen in mijn hoofd is Pien alweer druk in de weer met de iPad en de opdrachten. Ze gaat zo snel dat ik het amper bij kan houden. De karige momenten dat ze me de kans geeft ook even op de iPad te kijken zie ik bekende Amersfoorters langskomen. Havenmeester Van Hoof wordt gespeeld door Coen Molenveld en in de brouwer herken ik stadsdichter Cees van Weerd. Andere leden van “Levende Historie” nemen ook rollen op zich of zijn figurant.

Ik besluit even pauze te nemen en ga op een muurtje bij de brug zitten. In de verte zie ik Pien rennen. Onze buurjongen Tijn heeft zich bij haar aangesloten en samen rennen ze van gebouw naar gebouw om -zo blijkt later- punten te verzamelen. Hun gezichten worden steeds roder, het enthousiasme blijft onverminderd groot.
Wat een geweldig idee, zo’n spel. Ik denk dat ik binnenkort eens in alle rust een iPad huur en dan op mijn gemakje de opdrachten doe en de filmpjes bekijk. Deze maand wordt het spel op vrijdag en zaterdag ondersteund door de leden van Levende Historie. Zij lopen in het Eemgebied rond zodat het spel nog echter wordt. Schrik dus niet wanneer u vandaag of morgen kinderen ziet rondhollen met een iPad, terwijl even verder de brouwer voor de brouwerij staat en de kinderen een opdracht geeft. Lost in Time… Het is maar een spelletje, maar wel een enorm leuk spelletje!

Kris en Lisanne

(AD 27-06-2014)

Afbeelding

Tranen springen in mijn ogen. Ik lig in bed en ben net wakker geworden door de wekkerradio. Tijdens het nieuws valt de naam Kris Kremers; het is duidelijk dat ook zij niet meer leeft. Langzaam biggelt een traan over mijn gezicht. Ik veeg met mijn hand de traan weg. Het is raar om te huilen om de dood van twee meiden die ik eigenlijk helemaal niet ken.

Tot begin april had ik nooit van Kris en Lisanne gehoord, kende ik hen niet. Door de interviews met hun ouders, de verhalen in de krant en de aandacht op televisie kreeg ik steeds meer een beeld van wie ze waren. Dat ze uit Amersfoort komen zorgt ervoor dat ze nog dichterbij kwamen. Het lijkt wel of bijna iedereen op de één of andere manier gelinkt is aan hen. Zo zat Lisanne op de school waar mijn dochter nu zit en kent een collega een vriendin van Kris.

Kris en Lisanne; twee meiden in de bloei van hun leven. Het brengt me terug naar september 1992. Mijn vriendin Elsa en ik gingen na onze studie Journalistiek samen naar Australië. We hadden dezelfde leeftijd als Kris en Lisanne Met onze rugzakken om, gezonde spanning in ons lijf en onze familie om ons heen namen we afscheid op Schiphol. Ruim elf maanden later kwamen we weer terug, vol verhalen. We reden met een oud VW-busje door de woestijn, doken tussen de haaien in zee en wandelden door prachtige natuurgebieden. We kwamen bijzondere mensen tegen en werden volwassen. Kortom: we hadden de reis van ons leven gemaakt.

De familie van Kris en Lisanne hebben hun dochters waarschijnlijk ook uitgezwaaid op Schiphol, niet wetend wat voor verschrikkelijke tijd voor hen zou aanbreken. Van het moment dat duidelijk werd dat de meiden niet terug waren gekomen in hun hostel tot het moment dat de ergste nachtmerrie waarheid bleek. Bijna drie maanden in onzekerheid leven, het is gewoon niet voor te stellen.

Stel dat Pien over een jaar of tien thuis komt met het idee om te gaan reizen met haar vriendin. Dat ze vol enthousiasme vertelt over de tocht die ze wil gaat maken. Ik hoop dat ik dan positief kan reageren, net zoals mijn moeder destijds deed. Ik hoop dat ik mijn dochter dan los kán en los dúrf te laten. Eén ding weet ik zeker. Wanneer ik mijn dochter uitzwaai op Schiphol zal ik altijd even denken aan Kris, Lisanne en aan hun ouders.

Speurtocht in de bieb

(AD 30-05-2014)

Afbeelding

 ,,Even kijken hoe dit werkt”, ik draai aan het bolletje want ik wil iets invullen op de zoekmachine. Het lukt me niet eens om de cursor op de juiste plek te krijgen. ,,Laat mij maar eens proberen”, zegt Pien. Ze duwt me aan de kant en gaat geroutineerd aan de slag. ,,Het lukt mij ook niet…”, zegt ze teleurgesteld. Verderop staan twee klasgenootjes van Pien achter een andere computer; ook zij kijken licht wanhopig. Hoe moet dat nu? Voor een werkstuk heeft mijn dochter een boek nodig en daarom zijn we hier in de bibliotheek aan het Eemplein. Het is de eerste keer dat ik de bibliotheek bezoek en ik word overweldigd door de prachtige inrichting. Ik zie mensen achter grote tafels zitten werken en krijg zin om er bij te gaan zitten en wat bladen te lezen. Ook lonkt de koffie uit de espressobar. Maar goed, dat is iets voor een andere keer want vandaag zijn we hier met een missie; Een boek zoeken over ijshockey, want dat is de sport waar mijn dochter een uitgebreid werkstuk over moet maken.

Ik ga nogmaals achter de computer staan en druk op verschillende toetsen. De computer is vast hufterproof, want het toetsenbord ziet er onverwoestbaar uit, maar echt gebruiksvriendelijk is hij niet. We vragen een medewerkster van de bibliotheek om uitleg. Het lukt haar in eerste instantie zelf ook niet om bij het juiste schermpje te komen. Ik krijg het inmiddels een beetje warm. Na wat geklooi met het inmiddels bekende bolletje en het indrukken van wat ‘caps lock’ toetsen komen we er tenslotte uit. Denken we. We hebben een boeknummer en bedanken de bibliothecaresse.

Vervolgens lopen we naar de kast met boeken over sport. Ik ga door mijn knieën en kijk of ik het boek zie. Het boek is nergens te vinden. Er is vast over nagedacht, dus het zal wel aan mij liggen, is mijn eerste gedachte. Ik loop langs de verschillende thema-kasten en zoek door. Mijn rug protesteert door het vele bukken en na een tijdje ben ik het wel zat. We vragen nogmaals de medewerkster om hulp. Ik zie twijfel in haar ogen en ook zij loopt aarzelend rond. Haar gezicht wordt steeds roder. Uiteindelijk pakt ze een boek uit de kast en houdt het triomfantelijk omhoog. ,,Hier is het”, zegt ze zichtbaar opgelucht. Missie voltooid! Thuisgekomen bladert mijn dochter vol verwachting in het boek; er gaat welgeteld één pagina over ijshockey. Succes met je werkstuk Pien!

De Paden Op (AD, 23 Mei)

Afbeelding

 ,,Mam, ik wil dit jaar wel weer mee doen aan de avondvierdaagse!” zei Pien een paar weken geleden terwijl ze met een inschrijfformulier in haar hand uit school kwam. Ik hapte naar adem en daarna perste ik er een ‘hartstikke leuk’ uit. Ik probeerde er vrolijk bij te kijken en ik geloof dat dat wel is gelukt. Thuisgekomen dacht ik nukkig; ‘Normaal heeft ze geen zin om mee te gaan wandelen, maar samen met klasgenootjes vier avonden lang tien kilometer lopen ziet ze wel zitten.

’ De Avondvierdaagse staat voor mij gelijk aan chaos. Er komt logistiek nogal wat bij kijken: goed plannen is het toverwoord en dat is niet mijn sterkste kant. Zo moet je op tijd uit je werk zijn, boodschappen doen en vroeg genoeg koken zodat er ook nog tijd is om de snel in elkaar geflanste eenpansgerechten op te eten want om half zes moeten ze de deur uit. Gelukkig liep meneer Enzofoort mee zodat ik Pien niet ook nog naar het verzamelpunt op het terrein van de Juliana van Stolbergkazerne hoefde te brengen.

Ondanks wat regen- en onweersbuien, spierpijn en blaren, kwam Pien steeds weer enthousiast thuis. De route door het Soesterkwartier was zoals altijd dé topavond. Bewoners gaan er echt voor zitten en moedigen de kinderen aan. Er was zelfs een Nederlandstalige disco georganiseerd. Mijn dappere doorzetter heeft de vier avonden volgehouden en dat moest gisteravond tijdens de zegetocht door de stad worden beloond. Kregen wij vroeger een bosje bloemen, tegenwoordig worden kinderen behangen met snoep. Bij de intocht zag ik kinderen met zoveel snoep om hun nek dat ik bang was dat ze om zouden vallen ondanks hun vaak stevige postuur. Mijn kinderen mogen best wel snoepen maar ik wil het niet overdrijven. Daarom geen paraplu volgehangen met snoepgoed voor Pien, maar een bescheiden ketting om haar nek en veel complimenten.

Het zit er weer op. Vanavond kook ik in alle rust een uitgebreide maaltijd, schenk ik er een glaasje wijn bij, steek wat kaarsen aan en word ik weer helemaal ‘zen’. Heerlijk! Ik wens de ouders in Hoogland, Vathorst en andere noordelijke wijken veel sterkte, want hun chaosweek komt er in nog aan, in juni. Adem in, adem uit….