Niet in mijn achtertuin!

De volgende column schreef ik voor Aedes Magazine.

img_1476

Het eerste dat ik zag was een grote tatoeage. Tijd om er uitgebreid naar te kijken had ik niet, want ik moest voor een boodschap naar de winkel en het was tegen sluitingstijd. De deur van de poort viel achter me dicht. Ik mompelde ‘hallo’ naar de tatoeage en weg was ik. Een half uur later stond hij er nog. Het was een warme dag en hij droeg alleen een korte broek. Ook op zijn benen had hij tatoeages en ik zag een ringetje in zijn oor. Mij heeft hij niet langs zien komen; hij had alleen oog voor zijn mobiele telefoon.

Als ik drie dagen later na mijn werk bij de poort kom zie ik hem weer staan. Het valt me nu pas op dat hij geblondeerd haar heeft. Stro-geel. Model; tondeuse standje drie. Hij gaat totaal op in zijn mobiel. Als ik vlak voor hem sta schrikt hij op en kijkt hij mij aan. “Waarom sta je hier eigenlijk?”, vraag ik. “Ik woon daar”, zei hij en wees naar een deur aan het eind van de poort. “Hier kan ik op de gratis wifi van de Moskee.”

Uren bracht hij door in de poort. Zo ging dat bijna de hele zomer door. Op een gegeven moment had hij er zelfs een stoel bij gepakt. Op de plek waar hij zat lag het bezaaid met peuken. Niet van hem, zei hij toen ik vroeg of hij zijn peuken voortaan op wilde ruimen.
Ik begon me aan hem te ergeren en kreeg last van het “Not In My Back Yard” syndroom. En dat terwijl hij eigenlijk geen vlieg kwaad deed en er zat omdat hij zelf geen wifi had.

Mijn buurvrouw vond zijn aanwezigheid ook vervelend, toch vonden we het overdreven om hem weg te sturen. Inmiddels wordt het vroeg donker en is het koud buiten. Ik heb onze mobieltjesman al tijden niet gezien en dat is een opluchting. Maar net belde mijn buurvrouw; “er staan allemaal onbekende jongeren in de poort en ze laten rotzooi achter .” We gaan nog heimwee krijgen naar onze stille blonde buurman met zijn mobiel.

Romeo & Julia

(Column AD 30 mei)

Image

,,Heb jij die jongen en dat meisje de laatste tijd nog gezien in de poort?”, ik vraag het mijn zoon terwijl ik de boodschappen uitpak en op het aanrecht zet. ,,Nee….”, antwoordt hij ,,al een paar weken niet, denk ik”. Teun pikt een muntdropje uit de zak die ik net heb opengemaakt. ,,Ik ook niet”, vervolg ik. ,,Wat zou er aan de hand zijn….?”. Teun haalt zijn schouders op en loopt naar de televisie in de huiskamer.

Terwijl ik de melk in de koelkast zet denk ik terug aan de eerste keer dat ik het verliefde stel zag. Het zal in oktober of november zijn geweest. Ik reed met mijn fiets de poort achter de Kruiskamp in en zag hen staan. Hun gezichten kon ik niet goed zien; ik zag eigenlijk alleen maar de prachtige donkere krullenbos van het meisje. Ze stond met haar rug naar mij toe. Ze had stoere gympen aan en een strakke spijkerbroek. De jongen zoende haar. Hij was iets groter dan zijn vriendinnetje maar ik kon alleen zien dat zijn gitzwarte haar hip omhoog stond met wat gel. Ergens vond ik het vervelend dat ze er stonden. Ik kende hen niet en dacht aan mijn eigen kinderen. Zouden zij het niet vervelend vinden om langs zo’n verliefd stelletje te moeten fietsen?

De keer daarop was het aan het regenen en stonden ze helemaal in het hoekje en onder de dakgoot. Ik knikte vriendelijk, de jongen keek me ondeugend aan en zei ,,Goedemiddag mevrouw”. Het meisje, een jaar of zestien, sloeg haar ogen neer en ze leek een beetje verlegen te worden. Nu kon ik hen wat duidelijker zien; wat een prachtig stel! Uiteindelijk waren ze niet meer weg te denken uit de poort.

De herfst ging over in de winter, de jongen had inmiddels een beugel gekregen en het haar van het meisje groeide bijna tot haar billen. Haar gekleurde gympen waren vervangen door laarzen met bont. Nu is het alweer juni en bedenk ik me dat ik het stel al een tijd niet heb gezien. Is hun hartstochtelijke liefde inmiddels ook bekend bij wederzijdse ouders en mogen ze zoenen op hun eigen slaapkamer? Of was hun liefde verboden, is hun relatie uitgekomen en hebben ze huisarrest gekregen? Ik zwijmel een beetje door terwijl ik nog een dropje neem. In mijn gedachte noemde ik hen al die maanden ‘Romeo’ en ‘Julia’. Ik hoop alleen -met heel mijn hart- dat de liefdesgeschiedenis van dit stel beter afloopt!