Fijn bezoek

 

IMG_6659,,Bedankt en tot ziens”, ik loop de behandelkamer uit en pak mijn fietssleutels alvast uit mijn jaszak. Wat een geoliede machine, denk ik terwijl ik richting uitgang loop. Ik was een half uurtje in het Meander Medisch Centrum voor een prik in mijn schouder.  Vanaf het aanmelden bij de balie tot nu liep alles perfect en het personeel was enorm vriendelijk.

Dat viel me ook al op toen ik naar Team Spoedeisende hulp keek. Dat is een televisieprogramma’s waarin je ziet wat er allemaal gebeurt wanneer iemand de spoedeisende hulp binnenkomt. De afgelopen zomer is er in het Meander gefilmd en tot het eind van het jaar is dat wekelijks te zien. Ik zag het voor het eerst vorige week en werd meteen gegrepen. Ik raakte ontroerd door de jonge verpleegkundige Tim. De manier waarop hij omging met een oudere dame met dementie was bijzonder om te zien. Er ging zoveel liefde van uit.

Ik vind het dan ook niet gek dat er veel steun is voor het personeel van het Meander Medisch Centrum. Hun acties deze week voor een betere cao vallen goed. Het is een zwaar en stressvol beroep en om nou te zeggen dat ze er rijk van worden…Willen we in de toekomst nog steeds van die lieve verpleegkundigen naast ons bed hebben dan moet er wel geïnvesteerd worden. Extra salaris is noodzakelijk om het vak aantrekkelijker te maken zodat er meer jongeren voor de zorg kiezen.

Alle lof dus voor het Meander, maar een ding moet mij van het hart. Stop alsjeblieft met het krampachtige gedoe over de privacy van patiënten. Het Meander wil in de toekomst niet meer zeggen waar patiënten liggen. Ze schermen ermee dat dat komt door de AVG, de privacywet. Ik begrijp dat medische gegevens moeten worden beschermd, maar wanneer ik mijn buurman wil bezoeken omdat hij in het ziekenhuis ligt moet dat toch mogelijk zijn?

Draai het anders gewoon om. Maak een lijst met mensen die per se geen onverwacht bezoek willen ontvangen. Ik denk echt dat die op een hand te tellen zijn. Volgens mij kunnen spontane bezoekjes van bekenden juist enorm bijdragen aan het herstel van de patiënt. En dat is toch de bedoeling van een ziekenhuis

IMG_6665

Niet Pluis

,,Ik had al het gevoel dat er iets niet helemaal in orde was aan het einde van de lange oprijlaan”, vertelde een man die al jaren naast de boerderij in het Drentse Ruinerwold woonde. Dat er in een geïsoleerde ruimte bij de boerderij al negen jaar een man leefde met vijf volwassen kinderen dat had hij natuurlijk nooit kunnen bedenken. ,,Hij zal wel iets met drugs doen”, dacht de buurman. En daar stopte zijn bemoeienis met zijn buren.

,,Had toch wat gedaan!”, was mijn eerste gedachte. Maar toen realiseerde ik mij dat het zo niet werkt. Mensen hebben recht op privacy en zijn niet altijd blij met bemoeienis van buitenaf. En we respecteren dat dikwijls. Vinden het ook wel makkelijk om ons daarachter te verschuilen.

Want wanneer onderneem je zelf actie? Bel je de politie wanneer je langs een huis loopt en hoort dat iemand wordt geslagen? Bel je Veilig Thuis, wanneer je vermoedt dat een kind mishandeld wordt? Bel je zelf aan om te vragen hoe het gaat met je buurvrouw die al weken haar gordijnen dichthoudt? Wanneer grijp je daadwerkelijk in?

Jaren geleden kwam een meisje van de school van onze kinderen bij ons thuis spelen. Ze was heel beleefd en lief, echt een schatje. Toch had ik het gevoel dat er iets niet klopte maar kon er mijn vinger niet op leggen. Ik twijfelde maar heb toen toch tegen de juf gezegd dat ik me zorgen maakte. Het enige dat zij kon zeggen was dat ze ‘ermee bezig’ waren. Voor mij was dat een opluchting; de verantwoordelijkheid viel van mijn schouders.  Achteraf bleek dat mijn gevoel juist was geweest.

De uitbater van de kroeg in Ruinerwold had ook een niet-pluisgevoel. Hij tipte de politie waardoor eindelijk een eind kwam aan de bizarre situatie op de boerderij. Misschien moeten we allemaal wat beter naar ons gevoel luisteren en eerder in actie komen. Beter hulptroepen inschakelen terwijl het uiteindelijk niet nodig blijkt dan mensen in hun sop gaar laten koken en achteraf zeggen: ik had wel een niet-pluisgevoel maar dacht dat het wel mee zou vallen. Je zult maar het slachtoffer zijn en achteraf horen dat mensen wel iets vermoedden maar niets deden. Dat is toch onverteerbaar…

IMG_0371

 

Privacy

IMG_4722Help. Ik word overspoeld. Van alle kanten komt de mededeling op mij af dat vanaf vandaag een nieuwe wetgeving geldt. Mijn mailbox loopt vol en ook op mijn werk word ik erop gewezen; de nieuwe privacywet AVG is een feit!

Privacy. Een leuk woord hoor, maar bestaat er niet een Nederlands woord voor? Ik kwam via de Van Dale uit op; persoonlijke levenssfeer, privésfeer of eigenruimte. Dat vind ik wel een mooie; eigenruimte. Ergens waar je alleen kunt zijn, waar je ongehinderd kunt toeven, waar je je af kunt zonderen.

Inmiddels is wel duidelijk dat het een enorme klus is om je echt te kunnen afzonderen.  Zelfs als ik mij afzonder door een eind te gaan wandelen en ik de app Runkeeper inschakel om bij te houden hoever ik heb gelopen en in welke tijd, worden die gegevens opgeslagen en gebruikt. Dat realiseerde ik mij omdat ik ook van Runkeeper een mail kreeg. Ze schreven dat ze in heldere taal uitleggen welke gegevens ze verzamelen, hoe ze dat doen, wat ze ermee doen, hoelang ze die bewaren en hoe ze deze delen. Ik werd nieuwsgierig en klikte door. Mijn enthousiasme stopte meteen toen ik paginalange Engelse teksten zag. Niet om door te komen. Ook van andere organisaties kreeg ik zulke uitgebreide mails. Zou er echt iemand zijn die al die teksten leest? Is er iemand die zich hierin verdiept en de consequenties scherp heeft?

Onze privacy is inmiddels ver te zoeken, ik heb me daar al bij neergelegd. Zolang de gegevens van mijn doktersbezoek goed opgeslagen zijn en mijn bankzaken niet open en bloot op tafel liggen maak ik me maar niet zo druk. Je kunt anders wel paranoïde worden. De geest is uit de fles en ik geef toe; ik doe er zelf ook aan mee. Ik blijf mijn apps gebruiken, ontvang nieuwsbrieven en accepteer alle cookies. Ik deel verhalen en foto’s op facebook, twitter en ik schrijf stukjes in de krant.

Terwijl ik dit schrijf komt er wéér een mail binnen. Deze keer van onze bank. Ik denk dat ik hem niet eens meer open. Of toch? Het gaat tenslotte om onze bankzaken. Over onze financiële eigenruimte. Hmm… dilemma!