SUZAN!

Afbeelding

Dat is even andere koek. Geen blog op enzofoort.nl dat door een paar vrienden en kennissen wordt gelezen,  maar een persoonlijk verhaal in de ADHD-Glossy “SUZAN!”. Een magazine met artikelen over AD(H)D. Honderdzestig bladzijden dik, zonder reclame, gemaakt door enthousiastelingen die allemaal gratis een bijdrage leverden. In oktober komt het blad echt op de markt, voor 7,95 euro.

Via twitter werd ik op de hoogte gebracht van dit initiatief. Grappig, hoe zo’n idee van ene Suzan –vandaar de naam SUZAN!-  zo’n waanzinnige uitwerking kan hebben. Er is met man en macht aan gewerkt, bekende Nederlanders deden een boekje open of schreven een artikel en ik? Ik schreef een persoonlijk verhaal. Een persoonlijk verhaal over Pim en Puck, onze kinderen die beide de diagnose ADD hebben gekregen. Pim al ruim 2 jaar terug, Puck een paar maanden geleden.

Ik heb getwijfeld of ik het wel moest doen, want mijn kinderen hebben ADD, maar dat is maar een deel van hen. Het beheerst ons leven niet, maar heeft wel degelijk invloed. In de media wordt soms gedaan of  er vaak ten onrechte diagnoses worden gesteld Er wordt beweerd dat het onzin is om kinderen met AD(H)D medicijnen te geven, of dat ouders dat vooral willen om hun kinderen beter te laten presteren. Vaak heb je als ouder het gevoel dat je je moet verdedigen. Dat gevoel heb ik ook.

Om te vertellen hoe ik er in sta heb ik, na overleg met mijn gezin, besloten mijn verhaal te schrijven. Hopelijk begrijpen lezers zo beter wat ADD doet met een gezin zoals het onze. Het verhaal wordt geplaatst, met de foto’s zoals die hierboven en hieronder zijn afgebeeld. Spannend……

Overigens kun je alvast een voorproefje van het magazine zien via:

www.adhdlifestylemagazine.nl

En dan klikken op teaser.

 

Magisch

Afbeelding

Wat een prachtige omgeving, wat een heerlijke sfeer. We konden onze dochter Puck vandaag even zien tijdens haar weekje “Pmakerij” want vanavond werd de voorstelling “Harry Potter” gespeeld. Magie was het thema en we zagen verschillende Harry Potters en Hermelienen voorbij komen. Soms hilarisch, soms ontroerend. De een acteerde prachtig, de ander had de lachers op zijn hand. Voor de voorstelling konden we even bijkletsen, wat was Puck enthousiast. Ze speelde een van de hoofden van de driekoppige hond. Bij Potterkenners wel bekend. Ik had er nog nooit van gehoord, maar dat komt omdat ik geen enkel Potterboek ken of Potterfilm heb gezien.

Na de voorstelling namen we afscheid; nog 1 nachtje en ze komt weer thuis, maar eerst heeft ze nog een feestje. Ik denk dat ik haar morgen op kan vegen en flink ga knuffelen….

Afbeelding

Loslaten

Afbeelding

Het is nu al stil in huis. Aan de ontbijttafel was het stil, tijdens het warme eten is het stil, het voelt gewoon een beetje vreemd. Puck is vijf dagen weg; ze is naar het theaterkamp “De Pmakerij”. Haar vriendin Britt ging vorig jaar al mee en die kwam met zulke enthousiaste verhalen terug dat Puck dit jaar ook stond te popelen.

Hoe zou het met haar gaan? Ze is wel vaker een nachtje uit logeren, maar vijf nachten…..Ik laat de afgelopen negen jaar de revue passeren. Eens denken, ooit heb ik Puck drie nachten moeten missen, dat was rond de periode dat mijn vader overleed. Maar toen was ze samen met Pim bij mijn schoonouders en dat voelt toch heel anders. Ik streep de nachten af; eentje geweest, nog vier te gaan. Loslaten Nienke, loslaten!

Circusschool Amersfoort

Maanden hadden ze geoefend en de laatste weken deden ze heel geheimzinnig en mochten we zelfs niet meer kijken tijdens de repetitie. En vandaag was het D-day.

Onze circusdochter was al vroeg wakker en een gezonde spanning hing om haar heen tijdens het ontbijt.  Puck en haar groepsgenoten gaven een prachtvoorstelling. De trapeze, eenwielers, houten ballen, jongleer-ballen…. de jonge artiesten draaiden hun hand er niet voor om. In het publiek zaten trotse grootouders, vaders, moeders, broertjes, zusjes, vrienden en vriendinnen. Volgend jaar gaat Puck weer op circusles, daar worden zij en ik erg vrolijk van!Afbeelding

 

Sinaasappeltanden

Afbeelding

Puck vroeg of zij de schil van de sinaasappel mocht gebruiken en sneed er een paar mooie tanden uit. Die heeft ze best een tijd lang ingehad. Wat een lol 😉 . Grappig; ik kan me nog herinneren dat ik ze zelf maakte en als ik haar zo zie komt ook de herinnering naar de wat wrange smaak van de schil weer terug. Nu maar hopen dat het bij sinaasappeltanden blijft en dat er op den duur geen beugel in dat mooie bekkie hoeft. 

Moe en voldaan

Afbeelding

Sommige kinderen stuiterden nog na, anderen keken een beetje verdwaasd uit hun ogen. Ze hadden vandaag een schoolreisje gehad en kwamen rond vijf uur weer terug in Amersfoort. Met alle klassen waren ze op weg gegaan richting Dieren, naar de Spelerij & Uitvinderij. Ik heb net even op http://www.spelerij.nl gekeken en ik begrijp waarom mijn kinderen zo enthousiast terugkwamen. Pim heeft zich vooral vermaakt met zijn klasgenoten, Puck werd enthousiast van de kunstvoorwerpen die ze mochten maken.

Dit jaar had ik voor het eerst geen zorgen om de kinderen. Tijdens vorige schoolreisjes maakte ik me nog ongerust; vinden ze het wel leuk, worden ze niet ziek in de bus, is het niet te koud, gaat het niet regenen. Echt suf natuurlijk, maar ja…dat heb ik nou eenmaal. Dit jaar kon ik ze echt loslaten. Aan tafel heb ik genoten van de enthousiaste verhalen. Ik kon er geen touw aan vastknopen, maar dat mocht de pret niet drukken…..

Afbeelding

Afkortingen

Afbeelding

Ik loop het gebouw van ‘Fornhese’ uit en bedenk me dat ik nu twee kinderen heb met een afkorting”. Niet alleen Pim heeft ADD, maar ook onze dochter krijgt dit ‘etiketje’. Het kwam natuurlijk niet als een verrassing en ik ben ook niet zo verdrietig als toen ik was toen Pim zijn diagnose kreeg, maar het is wel even slikken.

Als je kinderen geboren worden hoop je dat het bijzondere kinderen zijn; dat ze anders zijn dan al die andere kinderen. Zodra ze geboren waren wist ik het al; ze waren inderdaad anders. Tijdens hun kleuterjaren merkten we het al. Ze waren origineel en taalgevoelig, grappig en vol mooie uitspraken. En gelukkig. Maar dat werd steeds een beetje minder. Wat bleek; op school konden ze zich niet concentreren.  Pim raakte vreselijk gefrustreerd en bozig, Puck werd er vooral verdrietig van.

Toen we ruim twee jaar geleden de diagnose van Pim kregen hebben we wel geaarzeld om onze zoon medicijnen te geven, maar het was één van de beste beslissingen ooit. Nu is het een heerlijk joch dat goed in zijn vel zit. Hopelijk wordt Puck binnenkort een meisje dat lekker in haar vel zit, want haar zelfvertrouwen is op dit moment ver te zoeken. Ze is volgens mij best slim, maar door het gebrek aan concentratie kost school haar enorm veel energie en frustratie.

Ook Puck krijgt binnenkort medicatie. Overigens is dat niet het enige. Ze krijgt ook fysiotherapie… want naast ADD heeft ze nog een afkorting gekregen: DCD oftewel; onhandige motoriek. Van wie zou ze dat nou hebben……Afbeeldingk, 

 

Leve de Koninginnen

We hebben af en toe grappige gesprekken aan tafel tijdens het avondeten. Soms nemen we de dag door of we hebben het over iets in het nieuws. Vandaag waren we aan het mijmeren over de toekomst…. de toekomst van Amalia. Marcoen maakte een grapje over dat we Puck eigenlijk wel een prinses vonden en al gauw hadden we het over het koninklijk huis. Pim zou een prins kunnen worden wanneer hij met Amalia zou trouwen. Hij maakt dus nog wel kans, als is die kans natuurlijk minimaal. Vooral omdat Pim het niet ziet zitten ….  Puck daarentegen kon niet zo makkelijk prinses worden, tenminste niet een prinses die op of naast de troon terecht zou komen. Hoewel…. Puck had al snel een heel bijzonder scenario in haar hoofd. “Stel dat Amalia op vrouwen valt en een vriendin als partner zou kiezen”. Dat was een originele invalshoek, dat zou wel bijzonder zijn. En als Puck dan lesbisch zou zijn dan maakte zij ook nog een kans. Ja, zo hadden we het natuurlijk nog niet bekeken. Ineens zag ik de koppen in de krant al voor me “Partner Prinses Amalia is een vrouw”. Het zou vast wereldnieuws zijn, want volgens mij is er nergens een troonopvolger die een partner heeft van dezelfde sexe. Het zou wel mooi zijn, en op en top Nederlands. Ik zag al een bijzondere balkonscene voor me, die de hele wereld over zou gaan. Krijgen we in de verre toekomst een Koninginnedag in het kwadraat.

s

Foutje…. Bedankt!

Oh, wat heb ik een domme fout gemaakt. Op 24 februari schreef ik over de kunstwerkjes van mijn dochter en zoon. Zij hebben beide tijdens een cursus van “Scholen in de Kunst” hun knuffel nagemaakt. Tenminste… ik dacht dat het ging om hun knuffel. Maar toen ik het er met Puck over had vertelde ze me dat zij niet haar knuffel “Puh” had nagemaakt, maar haar pop “Anna”. Ik heb de pop er even bij gepakt en snap nu ook waarom het beeldje niet echt leek op haar knuffel. Let op het ronde mondje, en de voeten en handen. Het is duidelijk, ik zat er helemaal naast. Dus: Bovenste plaatje klopt, onderste niet….

AfbeeldingAfbeelding

 

Kampvuur & gluhwein

Daar ging ik dan. Warme trui aan, extra sokken en met lichte aarzeling. Want ik ging samen met mijn kinderen naar een feestje van iemand die ik nog niet zo lang en goed ken. Eigenlijk ben ik in contact met haar gekomen via Marcoen, het klikte meteen en we zijn inmiddels een keer samen naar de bioscoop gegaan. Haar enorm enthousiaste 15-jarige dochter past zo af en toe op onze kinderen en die zijn dol op hun oppas. Natuurlijk had ik al stiekem bij de mailadressen gekeken of er iemand bij zat die ik ook kende, maar nee, geen bekende te zien. Omdat Marcoen nog moest werken ging ik al vast met de kinderen naar het feest.

De lokatie was op  het terrein van de Nieuwe Erven, een natuur- en cultuurwerkplaats aan de rand van Amersfoort. We kwamen aangereden en zagen lantaarns branden en een vuurton . Binnen klonk muziek,  stond de boerenkool klaar en daar stond de jarige job. Ook zij was licht gespannen.

De kinderen liepen binnen vijf minuten te ravotten met drie andere kinderen en al snel raakte ik in gesprek met ehh…. namen weet ik niet meer. In ieder geval met leuke mensen. Iemand had zijn mega-telescoop mee zodat ik voor het eerst van mijn leven Saturnus heb gezien, of was het nu Jupiter?  Ik had een –te kort- gesprek over hoogbegaafdheid en ADD dat werd onderbroken voor een stoelendans.  En even later zat ik op een cajun, Pim achter een drumstel en speelden we samen met een andere feestganger de sterren van de hemel. Nou ja, dat vonden we zelf . Het werd later en de kinderen moeten morgen gewoon weer naar school dus rond half negen dropen we af. Jammer. Want er waren leuke mensen, er hing een leuke sfeer en ik had nog veel langer willen blijven.  Wat ik extra leuk vind: ik heb inspiratie gekregen om zelf een feest te houden. Op diezelfde lokatie en dan in de zomer. Wordt vervolgd!