Dilemma

,,REANIMATIE!Haal AED”, staat er met grote letters op mijn mobiel. Adrenaline schiet omhoog, ik raak in de stress. Zo sta ik nog in de keukenkastjes te kijken welke boodschappen we moeten hebben, zo heb ik een oproep om te gaan reanimeren in de buurt.

Ik lees verder: ,,De AED kan opgehaald worden in de Trompstraat.” Dat is de AED is die door een buurtbewoner via crowdfunding is aangeschaft, flitst er door mijn hoofd. Ondertussen probeer ik te bedenken waar de locatie van de reanimatie is. Ik zie een kaartje op mijn telefoon, maar mijn hoofd lijkt wel spaghetti. ,,Zes minuten”, bedenk ik me, ,,De meeste kans op overleven is wanneer er binnen zes minuten begonnen wordt met de reanimatie.” Ondertussen tikken de seconden weg. Ik durf eigenlijk niet en twijfel. Op het moment dat ik mijn sleutels heb gevonden, mijn jas aantrek en eindelijk de deur open hoor ik in de verte de sirenes van een ambulance. Ik besluit om niet te gaan. Er zijn immers professionals aanwezig.

Ik heb me een paar maanden geleden als burgerhulpverlener opgegeven bij het netwerk HartslagNu. Via een bericht op mijn mobiel kan ik opgeroepen worden om in de buurt te helpen bij een reanimatie. Ik ben al vaker opgeroepen.Een keer zag ik dat er ’s nachts een oproep was geweest. Omdat ik mijn telefoon op ‘niet storen’ heb wanneer ik ga slapen werd ik inderdaad niet gestoord. Stiekem was ik daar wel blij om. Een andere oproep kwam op het moment dat ik bij mijn moeder in Bolsward op de koffie zat. Veel te ver weg. Ik was best opgelucht; ik kon vanuit Friesland toch niets doen.

Nu dus een oproep op een moment waarop ik wel zou kunnen helpen. Maar wat voor nut heeft mijn deelname aan het netwerk wanneer ik zo lang twijfel voordat ik iets doe? Even later in de supermarkt bedenk ik mij dat ik me het liefst af zou melden als burgerhulpverlener maar wanneer ik thuis de boodschappen opruim realiseer ik me dat dat de weg van de minste weerstand is. Ik besluit aangesloten te blijven bij het netwerk en hoop dat ik de volgende keer daadkrachtiger ben. Want die volgende keer komt, hoe dan ook.

img_7861

 

 

 

 

Advertenties

Hartkloppingen

img_3153

Ik zie hem nog liggen vorig jaar mei. Last van zijn schouders maar goed aanspreekbaar. Ik vertrouwde het niet en belde de dokterspost. Meneer Enzofoort bleek uiteindelijk een hartaanval te hebben. Gelukkig hebben we adequaat gereageerd en lag hij binnen twee uur gedotterd en wel op de hartbewaking van het Meander Medisch Centrum, maar wat zou er zijn gebeurd wanneer hij een hartstilstand had gehad? Had ik dan ook nog geweten wat ik zou moeten doen?

In een ver verleden volgde ik een reanimatiecursus. Eén van de deelnemers vertelde dat hij een paar maanden daarvoor zelf een hartstilstand had gehad en er goed uit was gekomen door reanimatie. Hij vond dat hij dat zelf ook moest kunnen bij anderen. Ik kon en kan dat alleen maar beamen. Maar ja, de inhoud van de cursus is aardig weggezakt. Was het niet 30 keer duwen en twee keer beademen? Tijd voor een herhalingscursus. Maar dan stap twee. Durf ik mij na zo’n cursus in te schrijven als burgerhulpverlener bij het Reanimatie Netwerk Amersfoort? Als via 112 een hartstilstand in de buurt wordt gemeld krijg je een bericht op je telefoon met de locatie van het slachtoffer. Wie het eerst komt begint met de reanimatie.

Het klinkt prachtig, maar durf ik het wel? Tijdens de hartaanval van Meneer Enzofoort bleef ik kalm en schoot ik in de regelstand, maar hoe reageer ik na zo’n oproep? Ga ik koelbloedig naar het slachtoffer toe of raak ik in paniek? Toch neig ik ernaar mij op te geven voor het Netwerk want het kan mij of mijn gezin ook overkomen, daar weet ik inmiddels alles van. Dan wil ik toch ook dat iemand uit de buurt er alles aan doet om het hart van mijn geliefde weer op gang te brengen als ik zelf niet in de buurt ben?

Elke dag krijgen zo’n drieënveertig mensen in ons land een hartstilstand, een groot deel van hen redt het helaas niet. Stel dat ik misschien iets had kunnen doen en het niet deed. Dat gevoel is erger dan de angst om te moeten reanimeren. Ik ben eruit. Ik ga op herhaling en dan geef ik me op als burgerhulpverlener. Doodeng maar hartstikke nodig.