Gestoord!

,, Ik heb het geprobeerd, gedaan wat ik kan. Maar alles gaat verkeerd ik ben ook maar een man…” Huub van der Lubbe schittert in het licht. Wat een gaaf optreden in Fluor! En wat een mazzel dat meneer Enzofoort net op tijd kaartjes heeft kunnen kopen want binnen no time was dit concert van De Dijk uitverkocht. Zoon Teun is ook mee. Ik kijk naar hem en bedenk me dat Teun al voor zijn geboorte kennis had gemaakt met deze Nederlandse band. Ik was zes maanden zwanger toen ik de bas tot op mijn stuit voelde tijdens een optreden in de Flint.

Voor me staat een vrij grote man het hele nummer op zijn mobiel op te nemen. In plaats van dat ik naar Huub kijk in zijn gekleurde pak, zie ik een arm met een mobieltje. Ik kan er niet omheen; wat leidt dat ontzettend af. Zal ik er wat van zeggen? Mijn buurman is mij voor en vraagt of de man zijn mobieltje weg wil stoppen. Hij doet het. Eventjes.

Hij is niet de enige die foto’s staat te nemen of hele nummers filmt. Er staan zelfs een paar dames in een onmogelijke houding met hun rug naar de band selfies te nemen. Ondertussen proberen ze Huub van de Lubbe ook op de foto te krijgen. Heel de zaal kijkt naar hen.

Het volgende nummer is alweer ingezet; ,, laat het vanavond gebeuren, laat het vanavond zo zijn…” Huub zingt wat ik denk. Geniet NU van het optreden in plaats van straks! Ik pleit voor een foto-momentje. Voor een nummer waarop iedereen zijn mobiel mag pakken. Maar daarna moet het uit zijn, is dat nu zo moeilijk?

Ineens begrijp ik waarom de man voor mij zoveel van het concert op staat te nemen. Zijn  vriendin kan het podium amper zien. Ze staat vooral tegen zijn rug aan te kijken. Als ze straks thuis zijn pakt hij vol enthousiasme zijn mobiel. Dan ziet zij ook waar wij naar gekeken hebben. Misschien realiseert ze zich dan dat haar vriend wel heel onaardig deed door voor haar te gaan staan en concludeert ze ,,Ik kan het niet. Ik kan er niet omheen”.

Advertenties

Groene jas

IMG_4784Ik denk dat je als moeder nachten niet slaapt. Dat de dagen oneindig lijken te duren. Dat je uiteindelijk toch indut en wakker wordt en je een kort moment vergeet dat je dochter wordt vermist. En dat daarna de bittere waarheid bij je binnenkomt. Verstikkende angst. Hoe zou dat telefoontje geweest zijn van de vriend van je dochter. Vroeg hij terloops of je wat van je dochter had gehoord? Was hij al in paniek? Eerst stel je jezelf gerust en bedenk je dat het mobieltje vast leeg is geraakt, dat ze even ergens schuilt, dat ze niet in zeven sloten tegelijk loopt. Maar wanneer bel je de politie? Op welk moment ga je op zoek naar een goede foto?

Het houdt mij al de hele week bezig. Het begon bij de oproep met de foto van Anne waarop ze met haar groene jas aan als een verzopen katje in de camera kijkt terwijl ze met haar linkerhand een soort V-teken maakt. Het zou zomaar je buurmeisje kunnen zijn of een dochter van een vriendin. Of je dochter. Mijn gedachten gingen terug naar het Pinksterweekend. Naar de zoektocht naar Savannah uit Bunschoten en de vondst van Romy uit Hoevelaken een dag later. Een horrorweekend met vreselijke afloop.

Nu dus weer een jonge vrouw verdwenen. Gewoon bij ons in de buurt. In die mooie bossen met die prachtige herfstkleuren. Hoe zal het zijn wanneer ik binnenkort zelf weer langs de Amersfoortseweg bij Huis ter Heide rijd? Hoe zal het voelen wanneer je de rotonde in Baarn passeert, de plek waar Anne haar laatste selfie maakte? Hoe zal het zijn voor al die meiden die de komende weken door de bossen in die omgeving fietsen. Naar school, feest of familie.

De hele week hoop ik op een wonder. Wanneer ik wakker word luister ik als eerste naar het nieuws op de radio. Ik check twitter. Lees de krant. Terwijl ik dit schrijf is Anne nog niet gevonden. Ik hoop dat er meer bekend is op het moment dat je deze column leest. Hoop dat er een eind gekomen is aan het niet weten, hoe verschrikkelijk de uitkomst ook zal zijn. Laat het alsjeblief niet langer duren!

IMG_4012