Making your mind up

IMG_9671Ligt het aan mijn leeftijd, heeft het te maken met de schreeuwerige liedjes of kan ik niet zo goed tegen het circus er omheen? Ik ben er nog niet uit. Toen ik zo jong was als mijn dochter Pien nu is, genoot ik van het songfestival. Het was 1981 en de Britse groep Bucks Fizz won met ‘Making your mind up’. Ik zie mijzelf nog zitten met de KRO-gids op mijn schoot en een pen in mijn hand. Plussen en minnen, uitroeptekens bij de artiesten waarvan ik vond dat ze bij de eerste drie moesten komen. Dat Bucks Fizz won vond ik te gek. Ik kan het liedje nog steeds meezingen.

Het songfestival van nu is bijna niet meer te vergelijken met vroeger. Het gaat niet meer alleen om de kwaliteit van de liedjes; er gaat vooral veel aandacht naar publiciteit, kleding en regie. Alles om maar gezien te worden. En wie valt het meeste op? Douwe Bob, met zijn gitaar.
Tijdens de halve finale werd duidelijk dat zijn nummer juist rust uitstraalt tussen al het gegil, gedans en geflits waar je ter plekke migraine van kunt krijgen.

En omdat ‘onze’ Douwe Bob in de finale zit, kijk ik vanavond naar het sonfgestival. Niet omdat ik er echt zin in heb, maar omdat ik wil zien hoe hij het doet. Waarschijnlijk zit meneer Enzofoort naast me met zijn laptop op schoot te twitteren, dat maakt het nog een beetje leuk.
Teun vlucht naar zolder om daar te gaan gamen en Pien zit, net als ik vroeger, met pen en papier klaar om punten te geven.

Ik denk dat ik afwisselend de krant lees, wat administratie doe en af en toe een liedje kijk tot Douwe aan de beurt is. Dan focus ik me drie minuten op het scherm en mag niemand mij storen.
Aan het eind worstelen we ons door de uitslag heen. Als Douwe in de top vijf staat ben ik blij.
Eindigt hij in de onderste regionen dan mopper ik omdat de uitslag niet eerlijk is gegaan.
Grote kans dat ik naar bed met de gedachte dat ik ook een avondje naar de film had kunnen gaan.
Wacht eens, ik kan nog kiezen…

“Alles heeft een ritme”

Waar is de tijd gebleven dat ik met de KRO-studio op schoot voor de televisie zat en ik punten gaf aan de verschillende artiesten. Waar is de tijd gebleven dat het nog iets bijzonders was, een evenement waarvoor ik thuis bleef. Die tijd ligt al een kwart eeuw achter me. Jaren geleden ben ik al afgehaakt; het Eurovisie Songfestival kan me niet meer bekoren.

Wel jammer, want ik genoot destijds volop van dit festival. Zo kon ik het liedje van de Zweedse broers “The Herreys” binnen ‘no time’ meezingen; “Diggy-Loo-Diggy-Ley” in 1984. Een paar jaren later had je de meiden van “Frizzle Sizzle” met “Alles heeft een ritme”. Ik vond het toch een leuk lied! En moet je nu eens zien; wat een traag tempo…. En die kleren!!!

In datzelfde jaar (1986) won overigens Sandra Kim met “J’aime la vie”. Ook dat liedje kan ik voor een groot deel meezingen, maar vraag mij niet welk liedje vorig jaar won. Of wie er vijf jaar geleden voor Nederland mee deed. Vanavond Anouk, daarvan ben ik op de hoogte. Misschien ga ik zelfs wel even kijken. Maar als ze vanavond niet door de voorronde komt beloof ik bij deze dat ik nooit, maar dan ook nooit meer naar het Eurovisie Songfestival ga kijken. Ik denk wel dat ik even naar Anouk ga kijken. De uitslag zie ik wel bij nu.nl.