Krachtig

IMG_0686,,Ik had jou hier nog helemaal niet verwacht”, zegt kunstenaar Theo van der Hoeven tegen Ella Vogelaar die net binnen is gekomen. ,,Ik jou wel!”, antwoordt Ella terwijl ze nieuwsgierig om zich heen kijkt. ,,Goh, dit is dus de hemel?”. Theo beaamt het. Hij laat de oud-minister even landen en neemt haar daarna mee naar het uitkijkpunt. Ze zoomen in op de wijk Kruiskamp. De wijk waar ze elkaar ruim 12 jaar geleden ontmoet hebben.

Ella kijkt weemoedig. ,,Volgens het Sociaal & Cultureel planbureau heeft al mijn inzet geen meetbaar resultaat opgeleverd”, zegt ze. ,,Flauwekul!”, antwoordt Theo.,, Ik begrijp niet hoe ze dat hebben gemeten. Voor de wijk Kruiskamp heb je wel veel betekend. Mensen gingen weer geloven in een fijne leefomgeving. Er werden allerlei initiatieven ontplooit. Kruiskampers werden weer trots op hun wijkje. Dat is misschien niet uit te drukken in geld, maar heeft wel degelijk bijgedragen. En doordat Kruiskamp een Krachtwijk werd mocht ik wijkkunst maken. Dat was voor mij een inspirerende periode waar ik met een goed gevoel op terug kijk.”

Ella tuurt naar beneden. ,,Oh, kijk…de speeltuin aan de Pullstraat heeft een nieuw gebouw gekregen!” Ze is blij verrast. ,,En je kunstzinnige schip op het Neptunusplein staat er ook nog!“ Kunstenaar Theo van der Hoeven lacht schamper. ,,Ja, voor zolang dat nog duurt. Er zijn klachten over het schip omdat het bij regen vol loopt.”

Ella’s glimlach verdwijnt. ,,Ik ben maar twintig maanden minister geweest Theo! Ik had het zo graag anders gezien.” De kunstenaar kijkt de oud-minister aan; ,, Veel ministers zijn na een paar jaar alweer vergeten maar bijna elke Nederlander kent jouw naam. Je bent voor altijd verbonden aan de krachtwijken. Vergeet niet dat veel mensen uit de Kruiskamp je betrokkenheid, warmte en positiviteit enorm gewaardeerd hebben.”

Ella’s blik wordt gevangen door de vlinders bij basisschool de Vlindervallei. ,,Ik genoot zo van die vlinders. Ik verlangde ernaar om net als die vlinders te kunnen vliegen, vrij te zijn!” ,,Ik had er nog veel meer willen maken, antwoordt Theo, maar helaas was die tijd mij niet gegeven”. De kunstenaar kijkt de oud-minister berustend aan. ,,Maar we hebben wel degelijk verschil gemaakt in de Kruiskamp.” Ella’s ogen lichten op. ,,Ja, dat hebben we toch mooi voor elkaar gekregen!”

IMG_0192

Wipkipdip

IMG_8535.jpg

Klimmen en klauteren over boomstammen, kruipen door het groen en klooien met zand en modder. Het liefst nog met een waterpomp erbij zodat ik de kinderen na afloop flink af moest drogen en uit moest schudden om te voorkomen dat overal in huis zand zou komen te liggen. Ik kon Teun en Pien vroeger niet blijer maken. Ook een schommel of klimrek deed het goed. Maar wipkippen? Daar waren ze al snel op uitgekeken. Die zijn maar heel even leuk.

Toen ik klein was waren ze er al, die kippen. Ontworpen door een Deense Kunstenaar.Eerst alleen in de vorm van een kip, later ook met andere dieren. Goed voor het evenwicht van de allerkleinsten. Grotere kinderen vinden het vooral leuk om er wild mee heen en weer te zwaaien. Als je goed om je heen kijkt zie je overal in Amersfoort: kleine pleintjes met hier en daar een glijbaantje, tuimelrek of wipkip. Soms zie je een verdwaalde oma met een kleinkind, maar vaak is het er stil.

Om die en andere speelplekken een stuk aantrekkelijker te maken organiseert de gemeente Amersfoort wandelingen door de wijk. Samen met kinderen en buurtbewoners wordt gekeken hoe de pleintjes aantrekkelijker kunnen worden voor kinderen van alle leeftijden. Zo wordt er morgen en maandag gewandeld in Schothorst, is woensdag Schuilenburg aan de beurt en een dag later Randenbroek.

Het is dat ik niet in die wijken woon en dat Teun en Pien inmiddels te oud zijn anders had ik het wel geweten; dan hadden we meegewandeld. Het is toch super dat de kinderen invloed kunnen hebben op de speelplekken in hun eigen buurt? Willen ze boomstammen, een grasveld of een moestuintje? Of willen ze juist wat meer kleur op de al bestaande pleintjes? In het Soesterkwartier is er al gewandeld en toen de kinderen aangaven dat er een leuke ravotplek ontbrak is dat meegenomen in de plannen. Nu komt er op de Chrysantlaan een meer avontuurlijke groene speelplek. Geweldig toch?

Ik ben trouwens benieuwd hoeveel kippen er na de hele inventarisatie nog overblijven in Amersfoort. Het was leuk bedacht zo’n vijftig jaar geleden, maar inmiddels wil de jeugd wat anders. Meer uitdaging, minder kip. De wipkip wordt met uitsterven bedreigd. Helemaal niet erg!

 

 

 

 

Samenleven

IMG_6815Een emmertje, wat zand en vooral ook water. Veel water. Meer hadden Teun en Pien niet nodig om zich te vermaken toen ze nog klein waren. Ik heb dan ook heel wat uren doorgebracht in de speeltuin aan de Pullstraat in de wijk Kruiskamp. Net als de moeders en vaders van Achmed, Floortje en Delano. In de speeltuin spelen kinderen nog steeds samen en mengen de Turkse, Antilliaanse en Marokkaanse ouders zich ook steeds beter dankzij de inzet van Marian Ben Shalom, bestuurslid van de speeltuin. Dat las ik deze week in een artikel in deze krant over onze wijk Kruiskamp. In de rest van de wijk was de saamhorigheid ver te zoeken. ‘We mengen niet’, zo stond er. Het zette me aan het denken.

Hoe zit dat in mijn eigen straat? Ik groet mijn Turkse buurman ‘Snor’ als ik hem tegenkom in de poort maar uitgebreide gesprekken voeren we niet. Maar dat doe ik ook niet met de van oorsprong Nederlandse buren die een paar huizen verder wonen. We leven toch in onze eigen bubbel. We mengen niet echt. Maar hoe erg is dat? Met sommige groepen ga je meer om dan met andere. Dat heeft volgens mij niet zo zeer met het land van herkomst te maken maar meer met gedeelde interesses. Iedereen vormt zijn eigen sociale kring en vaak zijn dat gelijkgestemden. In mijn vrienden- en kennissenkring zitten veel cultuurliefhebbers, creatievelingen en mensen die duurzaamheid hoog in het vaandel hebben. Zelf ken ik weinig mensen die van Nederlandstalige volksmuziek houden, wekelijks bingo spelen en elk jaar naar Lloret de Mar gaan. Maar dat geeft toch niet? We mengen dan misschien niet maar we leven wel op een normale manier naast en met elkaar.

,,De culturen mengen niet echt, lees ik hier”, dochter Pien zit aan tafel en heeft het artikel over de Kruiskamp voor zich liggen. ,,Wat een onzin!” zegt ze. ,,Op de basisschool had ik gewoon een Marokkaans vriendinnetje en Tina’s ouders komen uit Irak. En nu ik er over nadenk; Lara’s moeder komt uit Oostenrijk en Eline is half Tsjechisch. Maar daar denk ik normaal gesproken nooit over na.” Ik vind het wel mooi. Nooit over nagedacht. Onbewust multicultureel dus. Mengen we niet?

IMG_6801