Het is maar een spelletje

IMG_2732(Column AD, 1 augustus)

,,We moeten naar de Koppelpoort!” Pien rent zonder uit te kijken de Kleine Spui over richting de poort. Ik hobbel achter haar aan en begrijp amper wat we aan het doen zijn. Even geleden stonden we nog voor stadsbrouwerij “De Drie Ringen” en keken we naar het scherm van een knalrode iPad. Een iPad die ze geleend heeft om het spel “Lost in Time” te kunnen spelen. Het is een spel over de geschiedenis van Amersfoort en het speelt zich af in het gebied rondom de Eemhaven. Een professor, die enorm lijkt op Freek de Jonge, heeft een tijdmachine gemaakt en vraagt aan Pien om hem te helpen. Door filmpjes te bekijken, spelletjes te spelen en opdrachten uit te voeren kan Pien voorkomen dat een jonge hacker de tijdmachine te pakken krijgt. Of zoiets… want helemaal begrijpen doe ik het niet. Het verbaast me hoe Pien met het spel aan de gang gaat; ze begint gewoon zonder ook maar iets van de spelregels te weten. Terwijl ik de informatie nog probeer te laten doordringen in mijn hoofd is Pien alweer druk in de weer met de iPad en de opdrachten. Ze gaat zo snel dat ik het amper bij kan houden. De karige momenten dat ze me de kans geeft ook even op de iPad te kijken zie ik bekende Amersfoorters langskomen. Havenmeester Van Hoof wordt gespeeld door Coen Molenveld en in de brouwer herken ik stadsdichter Cees van Weerd. Andere leden van “Levende Historie” nemen ook rollen op zich of zijn figurant.

Ik besluit even pauze te nemen en ga op een muurtje bij de brug zitten. In de verte zie ik Pien rennen. Onze buurjongen Tijn heeft zich bij haar aangesloten en samen rennen ze van gebouw naar gebouw om -zo blijkt later- punten te verzamelen. Hun gezichten worden steeds roder, het enthousiasme blijft onverminderd groot.
Wat een geweldig idee, zo’n spel. Ik denk dat ik binnenkort eens in alle rust een iPad huur en dan op mijn gemakje de opdrachten doe en de filmpjes bekijk. Deze maand wordt het spel op vrijdag en zaterdag ondersteund door de leden van Levende Historie. Zij lopen in het Eemgebied rond zodat het spel nog echter wordt. Schrik dus niet wanneer u vandaag of morgen kinderen ziet rondhollen met een iPad, terwijl even verder de brouwer voor de brouwerij staat en de kinderen een opdracht geeft. Lost in Time… Het is maar een spelletje, maar wel een enorm leuk spelletje!

Een spelletje

Afbeelding

Volgens mij heb ik er mijn hele leven al last van; ik ben geen spelletjesmens. Vroeger op vakantie deden we ’s avonds dikwijls een potje Rummikub, dat ging nog wel, maar lange middagen vol Risk, Worldlife of Barricade waren aan mij niet besteed.

Toch moest ik er vandaag aan geloven. Vorige week heb ik man en kinderen meegesleept naar het bos, dus vandaag vond ik dat ik zonder morren mee moest doen met een gezelschaps-spel. Het gezelschap bestond vandaag uit twee volwassenen, twee eigen kids, en twee logees.  Het spel was Monopoly. Niet de ‘normale’ maar de ‘Amersfoortse’. En zal ik eens wat zeggen; stiekem vond ik het leuk. Al gauw had ik “Discover” en “Admium” te pakken en waren de “Grote Koppel”, “Barchman Wuytierslaan” en het “Havik” van mij. Mijn zoon verdiende geld aan Wanda Dijkstra-Scherpschrijver omdat hij een folder door haar had laten schrijven en zelf kreeg ik 25 Euro voor het coachen van jongeren waardoor de overlast in de wijk daalde. Dat laatste vond ik extra grappig, gezien mijn mening over diezelfde jongeren. Kortom; een leerzaam en gezellig uurtje. We hebben het spel niet helemaal uitgespeeld, maar een paar uur later liep ik -geïnspireerd door het Amersfoortse monopoly-spel- over het Havik, richting de stad. Hier alvast een foto.

Afbeelding