Niet grappig!

,,Volgens mij ben jij er ingetrapt”, meneer Enzofoort kijkt me lachend aan. ,,Staat er nergens een datum bij?” Ik voel me een beetje dom. Hij heeft gelijk: het is vast een grap.Ik had hem net -heel verontwaardigd- het artikel in de krant laten zien over het Utrechts Landschap. Over dat die stichting geld vraagt aan hardlopers in bos Birkhoven.

Ga je met meer dan tien personen hardlopen of wandelen dan zou je daarvoor 32,50 per groep moeten betalen en daar komt nog eens 1,50 per persoon bij. Ik zie het al voor me. Al die hardlopers die met kleingeld rondom hun coach staan om te dokken voordat ze mee mogen lopen. ,,Hé, Karel….heb jij al betaald?” en ,,hier heb je vijftig cent terug.”

Het Utrechts Landschap vindt dat het gaat om het principe dat de intensieve gebruikers moeten betalen. Ik vraag me af hoe intensief je een natuurgebied gebruikt wanneer je daar hardloopt of wandelt. Als je er nou gaan crossen met motoren lijkt het me een ander verhaal. Dan zorg je voor slijtage, uitlaatgassen en geluidsoverlast. Maar rennende sporters?

Ik snap best dat je als gebruiker van het bos wat terug kan doen, maar moet het een verplichte geldelijke bijdrage zijn? Vraag AV-Triatlon en Altis om bijvoorbeeld vier keer per jaar met vuilniszakken door het bos te rennen om zwerfafval op te ruimen. Of laat Utrechts Landschap tijdens de jaarlijkse open dag donateurs werven, gewoon op vrijwillige basis.

Om een bijdrage per keer te vragen omdat mensen gewoon lekker samen willen hardlopen in het bos gaat wel erg ver. Het is ook niet te controleren. Als ik de coach was zou ik een teken geven wanneer ik een handhaver zou zien aankomen. Zodat de hardloopgroep zich kan splitsen in kleinere groepjes die allemaal een andere kant op rennen. Dat maakt de training ook nog een beetje spannend en speels.

Is het echt een grap zoals meneer Enzofoort dacht? Dan is het eentje die veel tijd en moeite heeft gekost. Kijk maar eens op de website van het Utrechts Landschap. Nergens, maar dan ook nergens wordt 1 april als ingangsdatum genoemd. Ik ben bang dat het Utrecht Landschap dit serieus meent. En dat is niet grappig!

IMG_5562

Advertenties

Kilometervreter

,Oh, nee. Daar ligt hij’. Ik pak de envelop van Stichting Marathon Amersfoort van de deurmat en scheur hem open. Mijn startnummer is 6176. 21 km Wandelen staat er met grote letters. Ik pak het bijbehorende boekje met het parcours erop. Eerst langs de Eem, dan door Hoogland West en via de Bunschoterstraat weer terug. Dat stuk heb ik wel eens eerder gelopen. Maar daarna is er nog een hele ronde langs Schothorst en Zielhorst. Ik kijk vertwijfeld naar de route en lees de begeleidende brief.

Het leek me zo leuk, een half jaar geleden. Hardlopen gaat niet meer, maar zo’n afstand wandelen leek mij ook een mooie uitdaging. Ik zou goede wandelschoenen aanschaffen, wekelijks het tempo opvoeren, wat vaker wandelingen maken die langer waren dan tien kilometer en mij goed voorbereiden op deze best wel lange wandeltocht.

Sinds mijn plan om de halve marathon te gaan wandelen heb ik nog maar vier keer de tien kilometer gehaald en daarna was ik altijd blij dat ik er weer was. De wandeling met vriendinnen gingen wel, maar in mijn eentje vond ik het al een stuk zwaarder. En dan de schoenenkwestie: ik heb nog steeds geen goede wandelschoenen gekocht en twijfel nu tussen mijn logge bergschoenen en simpele gympies. Beiden niet ideaal.

Ergens schaam ik me. In mijn vrienden- en kennissenkring zijn er mensen die de Nijmeegse Vierdaagse fluitend uitlopen. Er zijn sportieve vrienden die hun hand niet omdraaien voor een hardlooprondje van tien kilometer. Ik ken mensen die zondag de halve marathon rennen. Ik ken zelfs iemand die soms honderd kilometer wandelt. Voor de lol!

Maar ik twijfel nog steeds. Niet gaan voelt als een afgang. Wel gaan wordt misschien een afgang. Waarom wilde ik dit zo graag en hoe erg is het om iets dat je je voorneemt toch niet te doen? Want als ik begin; haal ik het dan wel?
Het is een geweldig sportief evenement en waanzinnig goed georganiseerd. Helaas heb ik het zelf niet zo goed geregeld. Ik kijk nog eens naar mijn startnummer en voel een onbestemd gevoel in mijn maag. Ik wens alle vijfduizend hardlopers en wandelaars zondag een hele mooie dag toe. Ik twijfel nog even verder.

IMG_0444

Schijndemocratie

header_pagina_7
,,Als mensen het echt niet willen gaat het niet door”, dat liet oud-wethouder Fons Asselbergs een tijdje geleden optekenen in deze krant. Hij had het over het ontwerp voor een soort ombouw om de fontein op de Hof. ‘De Stadsbron’ heet het ontwerp dat gemaakt is door de Amersfoortse beeldenmaker Ton Mooij. Het bronzen kunstwerk zal zes meter hoog worden en bestaan uit vijf beelden van mensen die onder een boom staan. Ik heb het ontwerp bekeken en vond het foeilelijk. Een kwestie van smaak natuurlijk. Dat is altijd een dingetje bij kunst. Zo ben ik zelf dol op de Stier die gemaakt is door Thijs Trompert en vind ik de Pelgrimsdeur van de Onze Lieve Vrouwetoren ook prachtig. Het beeld van Johan van Oldenbarnevelt bij de gracht vond ik juist weer heel lelijk. Maar goed. Nu dus plannen voor de fontein op de hof.

Stichting Open Oog organiseert morgen een presentatie van het project “De Stadsbron” in de Sint Joriskerk. Meer dan honderd genodigden krijgen uitleg over het project. Open Oog wil op basis van de reacties in de kerk aantonen dat voor dit project een breed draagvlak bestaat. 
Wacht eens even; je nodigt zelf mensen uit en vraagt hen wat ze vinden van je kunstwerk. Hmm…
Kunstenaar Ton Mooij zal er ook aanwezig zijn. Ik zou hem niet recht in zijn gezicht durven zeggen dat ik het beeld niet mooi vindt, hij heeft er zijn ziel en zaligheid in gelegd. Hoe zit dat bij die genodigden, en zijn die genodigden een afspiegeling van de Amersfoortse bevolking?

Wanneer de meerderheid van Amersfoort het beeld graag wil dan moet dat maar, maar zorg er dan wel voor dat mensen ook de kans hebben gehad er wat van te vinden.
Ga morgen de markt op en laat foto’s zien van het ontwerp. Vraag mijn buurvrouw Siep wat ze van het beeld vindt, laat de jeugd er eens naar kijken of vraag de dropverkoper zijn mening. Houd een peiling. Regel een enquête. Doe iets. Maar preek niet voor eigen parochie en duw de bevolking daarna zo’n beeld door hun strot. “De Stadsbron” moet juist de gewone bevolking uitbeelden, maar op deze manier wordt het een elitair kunstproject. Jammer. Gemiste kans.

Knellende Schoenen

,,En, hoe vind je ze?”. Ik keek naar meneer Enzofoort en tilde mijn been iets op zodat hij mijn nieuwe schoenen kon zien. ,,Echt Nienke-schoenen”, was zijn antwoord. Ik wist genoeg. Hij vond ze niet mooi. Omdat ze ook nog een beetje knelden verdwenen de schoenen achter in de kast.

Ik vraag me af hoe het gegaan is toen de Amersfoortse beeldhouwer Ton Mooy zijn bronzen ontwerp voor de fontein op de Hof liet zien aan wethouder Houwing van cultuur. Was haar reactie ,,een echte Ton Mooy” of zou ze enthousiast opgesprongen zijn en vol overtuiging ‘prachtig’ hebben geroepen? Ik zou niet graag in haar schoenen hebben gestaan. Het lijkt me moeilijk om compleet eerlijk te zijn wanneer een gerenommeerd kunstenaar met zijn schaalmodel binnen komt alsof het een prachtige taart is en dan te zeggen; ,,Mwah…..” Het is tenslotte toch zijn ‘kindje’ waar hij maanden aan gewerkt heeft.

Dat brengt me op het volgende dilemma; ik ben voor kunst en cultuur in Amersfoort en ik waardeer enorm de inzet van een organisatie als stichting “Open Oog” die zelf het benodigde geld door sponsoring bij elkaar probeert te krijgen maar ik vind het kunstwerk niet mooi. Ik heb er meerdere keren naar gekeken en heb geprobeerd er open voor te staan maar het lukt me niet om enthousiast te worden.De gedachte achter het kunstwerk kan me wel bekoren: Het moet een monument worden voor alle Amersfoorters en daarom zijn er beelden van gewone mensen in verwerkt zoals een vrouw met hoofddoek, een verliefd stelletje en twee vrouwen hand in hand. Toch een moderne gedachte.Het plan wordt voorgelegd aan de bewoners van Amersfoort. Ik ben benieuwd hoe. Komt er een soort enquête of wordt er op een andere manier gekeken naar de mening van de ‘gewone man’?
Ik wens de stad een goede keuze toe, ook al is het misschien niet mijn keuze.

Nog even over mijn schoenen. Ze stonden een tijdje in de kast tot mijn dochter vroeg waarom ik die leuke schoenen nooit meer aan had. Ik heb ze weer eens aangetrokken en inmiddels draag ik ze bijna dagelijks. Ze zitten nu namelijk heerlijk. Soms moet je even ergens doorheen voordat je iets gaat waarderen.

img_0195