Denk niet aan een rode sjaal

,,Hoe krijgt hij het toch steeds weer voor elkaar om iedereen op de kast te jagen met zijn twitterberichtjes.” Ik smeer wat boter op mijn cracker en pak de kaasschaaf ,,Hij schrijft de meest vreselijke dingen maar voelt zich totaal niet aangesproken.” Ik zucht en kijk naar mijn dochter Pien die tegenover me zit.

,,Wat twitterde hij dan”, vraagt ze. Mijn man schenkt melk in en antwoordt: ,,Al die donkere mensen komen graag naar het lichte land, om daarna te klagen of te mopperen over al die lichte mensen.” Hij zet het pak weg. ,,En dan vraagt  Van Wegen zich ook nog af of je witte of blanke mensen moet zeggen.”

Pien kijkt me met grote ogen aan: ,,Zit deze man in de gemeenteraad, dat kan toch niet? Dit is toch een racistische opmerking?”  Ik knik, ja deze man zit in de gemeenteraad en ja dit is racistisch. Het is niet de eerste keer dat hij opmerkingen maakt die niet door de beugel kunnen, maar ja, vrijheid van meningsuiting is ook een groot goed.

,,Gelukkig heb ik hem al jaren geleden geblockt op twitter en dat bevalt me prima”, zegt mijn man.” Nou heb ik dat zelf ook gedaan maar ik heb niet het gevoel dat dat voldoende is. ,,Misschien kunnen de Amersfoorters die zijn uitspraken ook zo erg vinden hem ook blocken en daarnaast de komende week de hashtag #iknegeerhans toevoegen aan al hun twitterberichten”, opper ik.

Mijn zoon Teun pakt een boterham. ,,Dan negeer je hem dus niet. Dan geef je hem juist heel veel aandacht. Laat hem toch.” Ergens heeft mijn zoon gelijk. Had deze column er ook helemaal niet moeten komen. Maar hoe lang laat je iemand zijn gang gaan, waar ligt de grens, wat kun je doen?

Ik mijmer: ,,Het is als vissen. Vaak dobbert Hans mee in de gemeenteraad. Meestal kun je die bewegingen wel negeren, maar soms trekt hij de dobber zo onder de oppervlakte dat je wel móet reageren.” Terwijl hij hagelslag op zijn brood strooit zegt Teun; ,,Je kunt ook gewoon niet gaan vissen.”  Was het maar zo makkelijk.

IMG_6694

Kop boven het maaiveld

“Ik wordt niet goed van al het vandalisme in de #kruiskamp. Nu weer een containerbrand. Oppakken en afvoeren die klojo’s” dat was mijn twitterbericht waar alles mee begon. Een paar weken geleden is er namelijk weer brand gesticht in de buurt en de nieuwe hufterproof meubels bij “Het Vlinderpark” zijn deze zomer in de hens gezet. Waardeloos, want er was veel geld en energie in dit park gestoken. Ik maak me om dit soort vandalisme echt kwaad.

Met buurtbewoners wisselde ik -via twitter- dus onze gedachten uit en niet lang daarna kreeg ik de volgende tweet van een jongens wiens nederlands niet al te best is: @Enzofoort die klojo is jou hoeremoer schooier.

Niet echt een sterke tekst, maar ik heb hem wel geretweet. Daarna kwamen nog een paar toch wel vage twitterberichtjes binnen waaronder: @enzofoort Je wil ze niet storen? Of durf je ze niet te storen.  Ik begreep de tweet niet precies, maar toen kwam: @enzofoort Dan moet je maar bij (straatnaam en nummer) wonen.

Dat laatste baarde me zorgen, want de straatnaam met bijgevoegd nummer kwamen me niet geheel onbekend voor. Wat bedoelde de jeugdige schrijver daarmee? Het klonk als een bedreiging. Toen ik ging kijken wat voor type het was die had getwitterd zag ik wel dat het een jong ventje was, maar toch.

Ik heb in de week dat het gebeurde wat minder getwitterd, en ook durfde ik niet al te veel over mij en mijn gezin in dit weblog te zetten. Maar nu zijn we een paar weken verder en denk ik: het is toch te gek wanneer ik mijn mening niet meer kan of durf te ventileren? Vrijheid van meningsuiting vind ik veel te belangrijk. Ik vind het trouwens wel bijzonder hoe zo’n rot-tweet mijn leven toch even heeft ontwricht. Want in die week werd ik wakker van het geluid van glasgerinkel. Het klonk zo echt, mijn hartslag schoot omhoog. Even later realiseerde ik me dat ik het had gedroomd. Hopelijk blijft het daarbij….

Afbeelding