Moedeloos

Programma’s waar ze in zitten kijk ik niet. Wanneer ik hun foto in de krant zie staan sla ik snel de bladzijde om. Zie ik op de televisie dat er gedemonstreerd wordt om hen hier te houden dan zap ik naar een andere zender. Het lijkt wel alsof ik hun verhaal niet binnen wil laten komen. Liever had ik niets geweten. Ik voel me moedeloos.

Al een jaar hangt het zwaard van Damocles boven hun hoofd. Dat zwaard kost ze straks hun kop. Ze moeten naar een land dat ze niet kennen en waar ze de taal niet van spreken. Vrienden laten ze achter, net als hun toekomst. Ze hoopten op een leven in Nederland.

Bekende Nederlanders tegen wil en dank. Heel Nederland kent hen inmiddels, misschien werkt dat juist nu wel tegen hen. Want kun je als politicus überhaupt nog buigen of laat je ze barsten? Zou staatssecretaris Harbers zijn werk nog leuk vinden? Vindt premier Rutte het asielbeleid echt ‘fair’ zoals hij eerder zei? Hij zei het bijna emotieloos, achteloos.

Ze zaten even ondergedoken. Dat woord alleen al. Het doet me denken aan de oorlog. Iets met deportatie. Ik weet dat ik het niet mag vergelijken. Maar ik krijg het maar niet uit mijn kop. Tegen je wil naar een land gebracht worden waar je niet wilt zijn. Onvrijwillig op het vliegtuig worden gezet. Ontworteld worden met alle gevolgen van dien. Hopeloos.

Cabaretiers, politici, artiesten, leeftijdsgenoten, onbekenden. Er is een enorme weerstand tegen dit besluit. Terwijl het lijkt of heel Nederland zich met deze zaak bemoeit heb ik de neiging om me terug te trekken. Ik durf niet meer te hopen. Wil het niet zien. Kijk laf de andere kant op. Daar zit mijn dochter Pien, maar ik zie Lili. Terwijl mijn zoon Teun naar boven loopt om huiswerk te maken denk ik aan Howick. Gewoon twee Nederlandse kinderen. Broer en zus. Makkers in de strijd.

En ik? Ik maak me klein. Zodat het mij niet kan raken. Net als vroeger. Wanneer ik bang was ging ik in bed liggen. Deed ik de deken over mijn hoofd. Zong ik zachtjes een liedje om de demonen te verdrijven. En morgen doe ik dat weer.

IMG_3965.jpg

 

 

Advertenties

Heimwee

Nog een paar weken en dan pakken we onze tassen. Pien neemt haar bikini mee en een stapel boeken. Teun gooit een paar t-shirts in zijn tas, ik pak wat spelletjes. We laden de vouwwagen in en zorgen dat we er klaar voor zijn. De buren zwaaien ons uit en wensen ons een goede reis. Vol verwachting vertrekken we naar een land waar we de taal niet goed van kennen. Waar we wegen zullen gaan die we nooit eerder namen. Waar niemand weet wie we zijn.

Na twee weken krijgt Pien meestal heimwee en wil meneer Enzofoort ook wel weer naar huis. Gewoon je kleding uit een kast kunnen halen, geen gedoe met de boter in de koelbox die natuurlijk helemaal onderin ligt en naar je eigen kamer kunnen wanneer je de andere gezinsleden even niet wil zien. Terugkomen in je vertrouwde omgeving. Thuiskomen!

Wij kunnen zelf kiezen waar we deze zomer naar toe gaan. Het gezin Zelenkin met de drie kinderen Maksim, Denis en Arina niet. Tien politiemensen stonden in de vroege ochtend voor de deur.  Geen tijd om na te denken wat ze mee wilden nemen. Geen bikini in de tas, of een doos met spelletjes. Geen afscheid kunnen nemen van de buren. Ze werden zonder pardon naar het detentiecentrum Zeist in Soesterberg gebracht om te worden uitgezet. Ze gaan een lange reis tegemoet waarvan ze hoopten dat ze die nooit zouden hoeven maken. Naar een land waar ze niet willen zijn.

Het doet met denken aan de situatie van de Amersfoortse Howick en Lili. Deze tieners woonden ook bijna hun hele leven in Nederland. Zaten hier op school, spraken onze taal, hadden hier hun vrienden. Hun moeder werd vorige zomer uitgezet naar Armenië. Howick en Lili doken onder. Voor hen dreigt uitzetting nog steeds.

Voor Maksim, Denis en Arina is het morgen waarschijnlijk al zover. Dan worden ze samen met hun ouders op het vliegtuig gezet. In de Oekraïne pakken ze hun tassen uit. Dan wonen ze in een land waar ze de weg niet kennen, waarvan ze de taal niet spreken. Waar niemand weet wie ze zijn. Ze krijgen vast heimwee. Heimwee naar Nederland, hun thuisland. Maar teruggaan zal niet mogen. Ik vind het mensonterend.

IMG_0331

 

 

 

Pardon?!

 

IMG_0483

Kindermishandeling. Dat is het. Een moeder op het vliegtuig naar Armenië zetten terwijl haar kinderen nog ergens in Nederland zijn, dat is toch onmenselijk? Hoe moet het voor moeder Armina geweest zijn om zonder haar kinderen te vertrekken? Hoe zouden Howick en zijn zus Lily zich nu voelen? Ik vind het onbegrijpelijk dat dit kan in een land als Nederland. Een land dat ik toch altijd als heel beschaafd heb beschouwd. Als de kinderen weer in de picture zijn worden ze alsnog zonder pardon op het vliegtuig gezet. Dan komen ze in een lang waar ze nog nooit geweest zijn, waar ze geen familie hebben en waarvan ze de taal niet spreken. Hun moeder Armina zou niet genoeg hebben meegewerkt aan haar ‘terugkeer’ en daarom is hun asielaanvraag niet gehonoreerd, maar daar kun je kinderen toch niet de dupe van laten worden?

Deze gedachte was precies de reden waarom ik mee deed aan de ‘hartjestocht’ zondagmiddag. Ik vind stille tochten, herdenkingsbijeenkomsten en protestacties vaak vreselijk en ik voel me ongemakkelijk, maar toch liep ik mee. Dacht ik dat mijn aanwezigheid zou helpen? Nee. Dacht ik dat de tocht hun uitzetting zou kunnen voorkomen? Nee. Ik deed het omdat ik niets anders kon doen. Ik wilde dat de kinderen zouden weten dat ze ertoe doen, dat ze niet alleen staan.

Burgemeester Bolsius schitterde door afwezigheid. Ergens snap ik wel dat je als burgemeester niet mee wilt lopen met zo’n tocht; de uitzetting was formeel terecht en de beslissing was al genomen. Maar waarom liep hij niet mee als vader Lucas? Als ouder van Janna en Pelle die bijna dezelfde leeftijd hebben als Howick en zijn zus Lily. Als Amersfoorter met zijn hart op de goede plaats? Gewoon op gympen en zonder ambtsketting?

Beste burgemeester, vorige zomer werden Mina en Maryam Saad uitgezet naar hun geboorteland Egypte.  Ook moesten Eduard en zijn zus Luzia Kechyan vertrekken. Nu dus Howick en Lily. Kunt u er misschien voor zorgen dat er vanaf nu geen enkel Amersfoorts kind meer tegen zijn wil op het vliegtuig wordt gezet? Kunnen we als stad niet eerder aan de bel trekken en voorkomen dat deze vorm van mishandeling gewoon legaal wordt doorgezet? Want het houdt niet op. Niet vanzelf.

Pardon?!

IMG_0138

Mina en Maryam Saad. Broer en zus. Ik zie hun foto in de krant. Beiden met prachtige bruine ogen en donker haar. Een glimlach op hun gezicht, onzekerheid in hun ogen. In vele opzichten het tegenovergestelde van mijn blonde kinderen Pien en Teun, die met hun blauwe ogen redelijk zorgeloos de wereld inkijken. Ik gun mijn kinderen en hun leeftijdgenoten een veilige weg naar volwassenheid, zonder al te veel zorgen. Maar de twaalfjarige Mina en de vijftienjarige Maryam zijn bang. Zij kunnen elk moment het land worden uitgezet. Terug naar Egypte.

Toen ze nog maar vijf en acht waren ontvluchtten ze hun vaderland. Ik probeer me voor te stellen hoe dat is; vluchten. Dagen lang in een donkere vrachtwagen zitten, niet weten waar je heen gaat. In een land komen waar je de taal niet kent. Je moeder missen omdat die is ontvoerd. Niet weten of ze nog leeft. Stel je voor dat je dat moet mee maken op die leeftijd. Ga maar eens bij een basisschool staan, kijk naar de kinderen in groep één en groep vier en bedenk dat kinderen van die leeftijd moeten vluchten. Dat is toch je grootste nachtmerrie?

Binnenkort komt er een grote groep nieuwe vluchtelingen naar Amersfoort, waarschijnlijk ook met kinderen zoals Mina en Maryam. De gemeente vindt het belangrijk dat vluchtelingen snel worden opgenomen in de Amersfoortse samenleving. Hoe wrang is het dan dat er nu twee kinderen, die meer dan de helft van hun leven in Nederland wonen, waarschijnlijk moeten vertrekken? Kinderen die vrienden en vriendinnen hebben gekregen, vloeiend Nederlands spreken en hier naar school gaan. Het is toch niet gek dat ze niet terug willen naar een land dat hun land niet meer is?

Ik hoop dat burgemeester Bolsius achter de schermen druk bezig is om te regelen dat broer en zus Saad toch in Amersfoort kunnen blijven. In de tussentijd kunt u een petitie tekenen. Gewoon even googlen op Mina, Maryam en petitie. Vannacht is overigens de nacht van de vluchteling. Duizenden mensen lopen een flinke afstand om geld op te halen voor vluchtelingen. Ik loop niet, ik hoop. Op een goede afloop voor Mina en Maryam.