Tålamod

IMG_4752

Wat een rij mensen voor ons. Zouden die allemaal bonnen hebben gekregen omdat hun spullen ook te laat worden geleverd? We staan in de rij voor een maaltijd bij een woonwarenwinkel. We gaan uit eten tegen wil en dank want thuis hebben we geen keuken meer.
Omdat onze keuken van ellende uit elkaar viel zochten we een paar maanden geleden een nieuwe uit. Meneer Enzofoort belde een aannemer, de montage werd geregeld en alles verliep voorspoedig tot we een mailtje kregen. Onze keuken zou tien dagen later bezorgd worden dan we hadden afgesproken. De winkel ging in zee met een nieuwe transportpartner. Punt.

Erg onhandig, want de aannemer was al gepland om de ruimte klaar te maken voor de plaatsing en die aannemer konden we niet meer verzetten. Dat betekent dat we ruim drie weken zonder keuken zitten. Toen meneer Enzofoort aan de dame van de klantenservice had uitgelegd hoe onhandig het is wanneer je zo lang niet kunt koken terwijl je twee opgroeiende kinderen hebt kregen wij ter compensatie veertig maaltijdbonnen om te gaan eten bij de winkel. Teun en Pien waren er blij mee. Omdat onze keuken nu een soort bouwplaats is staan we in de rij voor een warme maaltijd.

Wel lekker, even uit de zooi. De afgelopen dagen liepen werkmannen in en uit. Werden er leidingen gelegd. Sleuven gefreesd. Puin afgevoerd. Het gaat om een piepkleine keuken van acht vierkante meter maar overal ligt stof. De halve woonkamer is omgebouwd. De koelkast staat er, het koffiezetapparaat kreeg een plek naast de tv en de inhoud van alle kastjes ligt in bakken. Ik kan niets meer vinden. Het is een puinhoop.

Morgen is het voorbereidend werk gedaan. Dan duurt het nog tien dagen voor de keuken bezorgd wordt. Daarna zitten we nog vijf dagen in een kamer vol dozen want zolang duurt het voordat de keuken daadwerkelijk geplaatst wordt. Ik zucht. De rij slinkt. Ik heb inmiddels genoeg tijd gehad om uit te rekenen dat we de komende weken meer dan vijfhonderd Zweedse balletjes kunnen bestellen. Liever wil ik een werkende keuken. We hebben kastjes van de serie Veddinge besteld, maar we hadden beter die uit de serie Tålamod kunnen kiezen. Dat betekent geduld. Veel geduld.

IMG_4756

Ik hout van jou

IMG_9731

,,Wauw, wat een mooie vloer”, denk ik terwijl ik de trap afloop. Ik haal diep adem door mijn neus en ruik die milde houtgeur die ik vroeger ook rook bij jou in de werkplaats. In de keuken zet ik koffie en als die klaar is ga ik op de bank zitten en kijk nog eens goed rond. Boven in de kast staat je foto. Gemaakt toen we in Vilsteren waren. De kinderen waren nog jong;  één en drie jaar waren ze. Mooie herinneringen…

Vandaag zou je 87 jaar geworden zijn. We missen je al negen jaar. Soms missen we je meer dan andere keren. De afgelopen weken heb ik juist weer veel aan je gedacht. We hadden een flink bouwproject hier in huize Enzofoort. Ik geloof niet in een hemel, maar hoop ergens toch dat je mee hebt kunnen kijken. Heb je meegekeken hoe je schoonzoon, zoon en kleinzoon aan het werk waren? Heb je gezien hoe hard ze hebben gewerkt om de oude vloer eruit te slopen? Heb je gezien hoe de balken rommelig en los in het zand lagen? Wat een puinhoop was het. En wat hebben ze hard gewerkt! Nieuwe balken, muurtjes slopen, zand uitgraven… Na vier lange dagen sjouwen, zagen, slopen, passen en meten was de vloer zover klaar dat de vakmensen het nieuwe houten parket er in konden leggen. Toen dat gebeurd was hebben we alle spullen weer teruggezet. En wat ziet het er gaaf uit!

Ik ben trots. Trots op mijn man die zoveel zelf heeft gedaan en die deze klus aan heeft gedurfd. Trots op mijn broer die ondanks het stof, waar hij flink allergisch voor is, toch is blijven helpen. Trots op mijn zoon die met zijn veertien jaar wel goed aangestuurd moest worden, maar die meer heeft geholpen dan ik ooit had durven dromen.Trots op vriend Sacha die geen moment heeft gedacht aan opgeven.

Pa, ik denk dat als je had kunnen meekijken dat jij ook enorm trots was geweest op je zonen en kleinzoon. En ik denk dat je blij bent dat het lelijke laminaat er eindelijk uit is. Toen we dat er in hebben gelegd heb je er nooit iets van gezegd, maar ik weet dat jij als timmerman het een onbegrijpelijke keus vond destijds. Maar goed. Nu was het tijd voor iets nieuws. Een nieuwe lente, een nieuwe vloer. En vanavond proost ik natuurlijk weer op je, op je verjaardag en op het leven….