Vilsteren

IMG_8281Een ijsvogeltje! Ik zit bij het vennetje bij de camping Landgoed Vilsteren en zie voor het eerst van mijn leven een ijsvogeltje. Ik kan het bijna niet geloven, maar het is echt waar. Blauwgroene vleugels en een rode buik. Wat een bijzondere ervaring. Ook omdat ik een paar minuten daarvoor twee reeën zag grazen op het weggetje vlak bij het meertje.

Ik zit op een omgevallen boomstam en voel me melancholisch. Landgoed Vilsteren is zo verbonden met mijn jeugd. Terwijl ik over het water kijk bedenk ik mij dat ik mijn vader mis. Hij hield zo van deze plek. Ik heb wat afgespeeld op het strandje waar ik nu naar kijk. Vroeger dacht ik trouwens dat het een enorm groot meer was. Toen ik er als jongvolwassene weer kwam geloofde ik niet dat het om zo’n klein vennetje ging. Grappig hoe mijn beeld is veranderd.

We zitten hier een paar dagen en inmiddels ken ik alle paadjes weer. Ik herken de boerderij waar we vroeger met “de Lotjes” en hun hond Arko verse melk gingen halen. Ik klim weer naar het hoogste punt van het donkere bos om vandaar van het uitzicht te genieten en loop langs de boom waar we als kinderen dode kikkers en muisjes begroeven.

Sommige herinneringen zijn vaag. Klopt het bijvoorbeeld dat er een friettent stond bij het meertje? Ik kan het me nu nauwelijks voorstellen. En heb ik een keer op de herdershond van tante Door en oom Wim gezeten?  Was het inderdaad een donkerblauw kinderbedje waar ik als kleuter in lag te slapen? Klopt het dat we eens een soort hindernisbaan hebben gemaakt voor muizen die we daarvoor vingen in de melkflessen?

Wat ik wel zeker weet is dat we met een gele bus van mijn vaders werk naar de camping gingen. Met een soort ‘plastic’ bekleding die bij mooi weer plakte aan je benen en rondjes achterliet op mijn huid. En wanneer we ‘het kasteel’ bij Dalfsen zagen wisten we dat we er bijna waren. Verwachtingsvol, van wat de vakantie ons zou brengen.

Wanneer we ’s avonds even een ommetje willen maken loop ik met Puck naar de plek waar vroeger onze ‘Paradiso’ stond. ,,Kijk, hier stond de vouwwagen ongeveer en dan liepen we vanaf hier over een bruggetje richting het meertje”, vertel ik Puck. Even later vinden we het paadje naar het bruggetje en lopen door totdat we de boom zien die mij als kind de weg naar het water wees. Het is bijzonder om hier nu zelf met mijn dochter te lopen.

Eerder deze week zegt Puck: ,,Mam, ik zag denk ik een slang. Maar het kan ook zo’n speelgoedding zijn voor kinderen”. We lopen samen naar de andere kant van het paadje en ik kijk eens goed. Ja hoor, daar ligt een slang opgerold in het zonnetje. Hij is donkergroen en vrij glad. De boswachter komt even later en vertelt ons dat het een ringslang was.

’s Avonds zitten we voor de vouwwagen en horen uilen in de verte. Ook zag ik voor het eerst een specht vlakbij in een boom hakken en wekte een eekhoorntje mij op een ochtend. Ik kon hem zo zien zitten vanuit mijn bed. Dan heb ik het nog niet eens gehad over het sprookjesbos, de bijzondere vlinders, het salamandertje en de kikkertjes die we zagen. En mijn vader die ik voelde….heel dichtbij.

IMG_8380

 

 

Advertenties

Vilsteren

“Kijk, hier zie je een afdruk…..en hier”, ik loop met Laas het pad langs de camping af. We zijn op Landgoed Vilsteren en zien de sporen van een ree. Marcoen vertelde dat hij daar een ree zag lopen toen hij een praatje maakte met een mede-kampeerder. Vilsteren; ons paradijs in Nederland. Gelegen tussen Dalfsen en Ommen. Als kind ging ik al naar deze camping, met mijn ouders, broer en zus. En nu ga ik al jaren met man en kinderen naar dezelfde plek. Het meertje is veel kleiner dan toen ik kind was, de plek waar wij dode padden en muizen begroeven weet ik nog precies. Veel heb je niet nodig op deze camping. Electriciteit is er niet. Wel veel herinneringen.

 

En nu zijn we hier samen met Laas, de negenjarige zoon van een vriendin. Pim en Laas zijn uren bezig met het maken van hun eigen wereld. Zand, houtjes, water….meer hebben ze niet nodig. Puck geniet van het water en gaat haar eigen gang.

Bijzonder hoe je na een paar uur de waan van de dag achter je laat. Geen gedachten meer over je werk, je ‘things to do lijstje’. Gewoon genieten van de kinderen die hele eigen werelden maken bij het strandje, genieten van een boek, genieten van het concert dat gegeven wordt door de vele vogels. Gewoon….genieten.

Zin

Even, heel even voelde ik de lente toen ik op de fiets zat en wind mee had. En even, heel even dacht ik aan de camping in Vilsteren. Waarom ik die link legde weet ik niet precies, maar mooi weer doet me verlangen naar buiten zijn en het ultieme genieten doe ik in Vilsteren. Daar liggen veel herinneringen, daar hebben we menig vakantie doorgebracht. Vroeger met mijn ouders, broer en zus en de laatste jaren met ons eigen gezin. Het boekje is inmiddels weer binnen, en als het weer het toe laat gaan we binnenkort wel weer een keertje op pad. Met onze vouwwagen en anti-muggenspul. Met een visnetje, zakmes en zonnebrand. En een lekker boek. Hmmm….. heb er nu al zin in. Moet het nog wel een graad of 15 warmer worden.

AfbeeldingAfbeelding

Vilsteren

Nog even een paar dagen er tussen uit. Ik had geen cliënten ingepland en Marcoen had nog geen klussen en…. het zou mooi weer worden. Daarom gingen we vrijdag richting “Landgoed Vilsteren”, een camping waar ik 35 jaar geleden ook al kwam. Gelegen tussen Ommen en Dalfsen, zonder electriciteit of afgebakende plaatsen, met een meertje. Eerst ging er een vriendinnetje van Puck mee, later kwam er een vriendje van Pim.

 

Waar ik zo van genoot; de geschiedenis herhaalt zich. Pim kwam vol verhalen terug na een tocht over de camping; hij had een kikker begraven en hij en zijn vrienden waren naar de ‘heilige boom’ geweest. Ook wij begroeven vroeger alle dode beesten die we tegenkwamen en ook wij speelden bij de boom. Als kind had ik het gevoel dat het meertje enorm groot was maar toen ik het een paar jaar geleden na een lange tijd weer zag kon ik me niet voorstellen dat het meer echt niet kleiner was geworden.

Mijn moeder kwam ook een dagje langs, voor haar ook een dag vol herinneringen. We liepen even naar het kerkje in het dorp, vijfendertig jaar geleden gingen we daar op zondag nog wel eens naar toe. We liepen langs de boerderij waar de familie Lotstra hun hond Arko vandaan hadden gehaald. Door het bos liepen we terug naar de vouwwagen. Ondertussen haalden we herinneringen op; mijn moeder vertelde me over de rijlessen die ze van mijn vader had gehad. Zij reed rondjes terwijl wij langs het zandpad stonden om haar aan te moedigen. Ik kan het me nog herinneren….

Afbeelding

De afgelopen vier avonden stookten we in de BBQ een vuurtje met hout dat de kinderen overdag bijelkaar hadden gesprokkeld. Mijn vader had ons moeten zien, hij zou genoten hebben. Ik hoop dat mijn kinderen later zich deze vakanties ook kunnen herinneren. Wie weet gaan zij over dertig jaar wel met hun kinderen naar dit prachtige gebied, en kom ik Oma Nienke samen met Opa Marcoen een dagje op visite……