Koninginnedag

Je lijkt wel een prinses! Zeg ik. Mijn vijfjarige buurmeisje kijkt me stralend aan. Ze draagt een roze jurkje en op haar hoofd draagt ze een plastic diadeem. Ze huppelt op haar lakschoentjes naar haar vriendinnetje die verderop in de straat woont. Een prinses zijn. Wat een aantrekkingskracht heeft dit op meisjes van die leeftijd. En ach, als ik eerlijk ben wilde ik dat vroeger zelf ook. Ik had weinig met prins Willem Alexander maar zag Constantijn wel als potentiele partner, hij had iets olijks, iets ondeugends. Wanneer ik zijn vriendinnetje zou worden zou ik wel mijn naam veranderen in Regina, één van mijn doopnamen. Nienke klonk natuurlijk veel te gewoon. Net als de naam Petra, dat was de roepnaam van Prinses Laurentien voordat ze zich aansloot bij de koninklijke familie. Uiteindelijk ging zij er met mijn prins vandoor.

Inmiddels kijk ik anders naar het koninklijk huis en heb ik ook mijn bedenkingen, maar vandaag vier ik toch met veel plezier Koningsdag. Koningsdag. Ik kan nog steeds niet aan die naam wennen. We vieren het al sinds 2014 maar voor mij blijft het Koninginnedag. Daarbij hoort een rondje over de Bloemendalsestraat, vandaag de leukste straat van Amersfoort. Met kleedjesmarkt, een kinderpodium en een DJ, alles georganiseerd door Stichting Gerbera. Aan het eind van de middag eet ik traditiegetrouw een hamburger, drink ik een biertje en proost ik op Willem Alexander, onze koning.

Hoe lang zal het nog duren voordat er weer een officiële Koninginnedag komt? Zou Willem Alexander doorgaan tot zijn vijfenzeventigste, net als zijn moeder? Tegen die tijd is Amalia tegen de veertig. En zou het dan uiteindelijk misschien KoninginneNdag worden?

Want wat zou het leuk zijn wanneer prinses Amalia later trouwt met een lieve vriendin. Dan heb je in eerste instantie twee prinsessen. Ik vraag me dan wel af of, wanneer Amalia haar vader opvolgt,  haar vriendin automatisch ook koningin wordt. Of krijg je dan een koningin en een prinses? Zeker is dat het een sprookjeshuwelijk wordt met veel aandacht vanuit de hele wereld. Ik mijmer nog even door. In gedachten zie ik ze al samen huppelen naar het altaar. Amalia met een fonkelende tiara. Haar toekomstige vrouw in roze jurk, met lakschoentjes.

images

 

 

 

 

 

Advertenties

Lepelaar

Naar een terras, een filmpje, een stuk wandelen of fietsen. We hadden genoeg keus en hebben het af laten hangen van het weer. Het werd dat laatste; fietsen dus. Op zo’n warme dag als vandaag is dat echt genieten. Samen met mijn vriendin fietste ik vanavond door de polder richting Soest en hoewel mijn kennis van weidevogels nihil is ontwaarde ik een lepelaar. Ik moest even twee keer kijken, want volgens mij zie je die niet vaak in Nederland. Toen ik afstapte om een foto te maken merkten we aan andere voorbijgangers dat zij het ook bijzonder vonden. Vervolgens weer opgestapt en terug naar Amersfoort gefietst. Uiteindelijk zijn we toch op een terras terecht gekomen; die van Zandfoort aan de Eem. Daar een wijntje gedronken en verder gekletst. Wat is dat toch genieten, zo’n warme dag als vandaag. Geen jas aanhoeven en tot laat in de avond buiten zitten. Heerlijk!

Afbeelding

Voorspeelavond

Mijn dochter kletste honderuit toen we richting de muziekschool fietsten. Het was als toehoorder bijna niet bij te houden. En ik moet eerlijk zeggen; ik weet ook niet meer precies waar ze het allemaal over heeft gehad.

Vanavond mocht ze twee nummers spelen tijdens de voorspeelavond en onder spanning kletst ze nog meer dan normaal. Gezellig hoor, maar het was ook wel wat hectisch. Eerst nog een les vanmiddag, toen snel eten, daarna inspelen om half acht was het zover. Puck en vriendin Britt mochten als eerste. Man, wat was ik trots toen ik die meiden zag en hoorde. Een jaar pianoles en dan al zulke leuke liedjes kunnen spelen. Puck speelde zelfs nog een nummer dat ze zelf had verzonnen, en Britt speelde een nummer dat me tot op het bot ontroerde. Na de twee vriendinnen waren een heleboel andere kinderen aan de beurt. Veel uit de klas van Pim, en wat zo grappig was; bijna alle meiden hadden birkenstocks aan. Variërend in kleur en maat. En wat zo mooi was; de spanning op de gezichten. De ene speelde een liedje uit het hoofd, de andere en prachtig klassiek nummer vanaf papier. Geconcentreerde koppies en na afloop de lachende gezichten. En Puck? Die wil les blijven volgen, en ik verwacht dat er de komende jaren nog wel een aantal voorspeelavonden aan zitten te komen.

Afbeelding