Respect

IMG_7729

Ik heb zo eindeloos veel respect voor doorzetters. Mensen die doorgaan waar anderen al lang af zouden haken. Mensen die na elke tegenslag weer opstaan en verdergaan. Het is een eigenschap die ik graag wat meer zou willen hebben. Als mij iets niet lukt dan heb ik de neiging om mijn hoofd te laten hangen.

Iemand die met opgeheven hoofd verder gaat ondanks tegenslag is parkinsonpatiënt en stadgenoot Erik de Waal. Hij loopt van Amersfoort naar Santiago de Compostella en wil met deze monstertocht geld inzamelen. Geld dat gebruikt gaat worden voor het eerder diagnosticeren van Parkinson, want Erik weet als geen ander dat juist de onzekere periode voor de diagnose zwaar is.

Ruim drie jaar geleden kreeg hij die diagnose. Hij moest stoppen met werken en dat zorgde er voor dat hij tijd kreeg om de pelgrimstocht eindelijk te gaan lopen, want het was altijd al een droom geweest. Wrang idee eigenlijk; wanneer Erik geen Parkinson zou hebben gekregen zou hij zijn droom misschien nooit hebben waargemaakt. Hij zei na de diagnose; ,,als ik thuis stil blijf zitten, word ik pas echt ziek.” Om dat te voorkomen besloot hij die ruim vijfentwintighonderd kilometer echt te gaan wandelen.

Half juni is Erik vertrokken, maar afgelopen week kwam hij even terug naar Amersfoort omdat hij pijn had en naar de fysiotherapeut wilde. De geplande etappes bleken te lang, zijn rugzak te zwaar en de temperatuur te hoog. Door alle tegenslagen heeft hij de eerste twee weken sommige stukken met de bus gedaan en heeft hij dus een stuk van het traject overgeslagen. Je zou dan kunnen denken; mijn tocht is mislukt, ik heb niet de hele route gelopen, dus ik stop er maar mee. Maar nee, Erik wandelt door, hij wil de eindstreep halen.

Ik heb diepe, diepe bewondering voor hem. Ik hoop dat het hem niet alleen heel veel geld voor het diagnosticeren van Parkinson oplevert, maar ook veel geluk. En dan niet alleen op het moment dat hij het eindpunt bereikt, maar gewoon tijdens al die kilometers die hij dag in dag uit aflegt. Zoals de Dalai Lama ooit al zei: Er is geen weg naar geluk, geluk is de weg. En zo is het.

Advertenties

Kilometervreter

IMG_1609Sinds een maand heb ik een app op mijn telefoon: ‘Runkeeper’.  Wanneer ik een wandeling maak kan ik na afloop precies zien waar ik gelopen heb, hoe groot de afstand was en hoe snel ik die heb afgelegd. Eigenlijk is de app voor mensen die hardlopen, maar wandelen mag gelukkig ook. En ik kan je melden; het bijhouden van het aantal kilometers is verslavend!

Van de week bleek na een rondje Eemhaven en stadscentrum dat er iets mis was gegaan en dat het aantal kilometers en de route niet waren opgeslagen. Ik was hevig teleurgesteld. Meneer Enzofoort vroeg bezorgd of er iets mis was. Mijn antwoord: De app heeft de kilometers niet bijgehouden, nu heb ik voor niets gelopen! Onzin natuurlijk, want mijn hoofd was weer leeg en ik voelde me heel gelukkig tijdens de wandeling maar dat de kilometers niet waren opgeslagen irriteerde me mateloos.

Ineens begreep ik de lol van de avondvierdaagse. Ik denk dat veel kinderen die hem deze week gelopen hebben normaal niet staan te springen om met hun ouders mee te gaan wandelen. Maar het gaat om de prestatie. Om de medaille. Om na het opspelden samen met je klasgenoten door de stad te lopen en te worden toegejuicht. Dan denk je niet meer aan het gehaast en gevlieg, aan de blaren op je voeten, aan de spierpijn in je kuiten en aan het feit dat je ’s ochtend amper je bed uit kunt komen omdat je zo moe bent. Die medaille is puur geluk! Puur geluk kun je ook zomaar tegenkomen in Amersfoort dit weekeinde. Enthousiaste Amersfoorters hebben de ‘geluksroute’ georganiseerd.  Daarbij gaat het niet om kilometers, snelheid of een medaille, maar om het geven en ontvangen van geluk.

Ik vind het een leuk en lief initiatief. Bij de Lieve Vrouwetoren worden enveloppen met gedichten uitgedeeld. We kunnen lekker stoepkrijten bij basisschool ‘De Vlindervallei’ en in Hoogland kan iedereen meedoen aan  Geluksganzenborden. En dit is nog maar een kleine greep. Op de Langestraat vraagt iemand voorbijgangers waar ze gelukkig van worden.

Ik weet het inmiddels. Ik word gelukkig van wandelen. Maar vooral omdat ik op mijn app kan zien dat ik deze maand al zevenendertig kilometer heb gelopen. Plus die vier die niet opgeslagen zijn.

IMG_2538

 

 

 

 

Rondje Hoogland-West

IMG_3844

De radiowekker geeft 8.09 aan, ik word langzaam wakker. Het is zondag, heerlijk…ik hoef niet te werken. Meneer Enzofoort komt met zijn hoofd om het hoekje van de slaapkamer. Hij is klaarwakker. ,,Gaan we nog?”, vraagt hij. Ik pers er een ‘ja’ uit en dwing mezelf op te staan. Slaapdronken loop ik naar beneden en ga rechtstreeks naar de badkamer. Ik weet dat het nu even doorbijten is, maar dat ik later op de dag blij ben dat ik het heb gedaan. Ik maak me klaar voor een ‘rondje Hoogland West’. Gewoon in wandeltempo.

Een jaar geleden zei meneer Enzofoort op een ochtend: ,,Ik heb een gek idee”. Ik verwachtte van alles, maar niet de vraag of ik zin had om voortaan op zondagochtend een eind te lopen door Hoogland West. Ik moest wel lachen, want wandelen was volgens mij geen grote hobby van meneer Enzofoort. Maar omdat ik dit een mooi alternatief vond voor hardlopen stemde ik toe en we hebben het al een jaar volgehouden.

We beginnen steevast bij het café De Plank aan de Coelhorsterweg. Via de Oude Weg lopen we door naar de Monseigneur van de Weteringstraat. Uiteindelijk komen we na zo’n drie en halve kilometer weer uit bij het café waar onze fiets staat. Niet te kort, niet te lang. Een prachtig landschap. We hebben de seizoenen zien wisselen; in de winter konden we de golfbaan zien liggen, in de zomer keken we naar de maïskolven. We zagen paarden, schapen, lama’s -ja echt- en af en toe een ree. We hadden tijd en rust om goede gesprekken te voeren, om te genieten van de natuur. Wij waren niet de enigen; menig sportieve stadgenoot deed hetzelfde rondje, maar dan in een hoger tempo.

Na afloop van ons tochtje haalden we verse broodjes en rond elf uur zaten we dan samen met Teun en Pien aan een uitgebreid ontbijt. Zo ook deze zondag. ,,Schat”, zeg ik, terwijl ik mijn eitje kapot tik ,,een jaar lang was het rondje Hoogland West prima, maar ik ben wel toe aan een nieuwe route. Wat denk je van rondje Amersfoort? Drie kilometer, ook wel beweegrondje genoemd.”. Meneer Enzofoort kijkt me aarzelend aan. Daar is het laatste woord nog niet over gezegd.

De Paden Op (AD, 23 Mei)

Afbeelding

 ,,Mam, ik wil dit jaar wel weer mee doen aan de avondvierdaagse!” zei Pien een paar weken geleden terwijl ze met een inschrijfformulier in haar hand uit school kwam. Ik hapte naar adem en daarna perste ik er een ‘hartstikke leuk’ uit. Ik probeerde er vrolijk bij te kijken en ik geloof dat dat wel is gelukt. Thuisgekomen dacht ik nukkig; ‘Normaal heeft ze geen zin om mee te gaan wandelen, maar samen met klasgenootjes vier avonden lang tien kilometer lopen ziet ze wel zitten.

’ De Avondvierdaagse staat voor mij gelijk aan chaos. Er komt logistiek nogal wat bij kijken: goed plannen is het toverwoord en dat is niet mijn sterkste kant. Zo moet je op tijd uit je werk zijn, boodschappen doen en vroeg genoeg koken zodat er ook nog tijd is om de snel in elkaar geflanste eenpansgerechten op te eten want om half zes moeten ze de deur uit. Gelukkig liep meneer Enzofoort mee zodat ik Pien niet ook nog naar het verzamelpunt op het terrein van de Juliana van Stolbergkazerne hoefde te brengen.

Ondanks wat regen- en onweersbuien, spierpijn en blaren, kwam Pien steeds weer enthousiast thuis. De route door het Soesterkwartier was zoals altijd dé topavond. Bewoners gaan er echt voor zitten en moedigen de kinderen aan. Er was zelfs een Nederlandstalige disco georganiseerd. Mijn dappere doorzetter heeft de vier avonden volgehouden en dat moest gisteravond tijdens de zegetocht door de stad worden beloond. Kregen wij vroeger een bosje bloemen, tegenwoordig worden kinderen behangen met snoep. Bij de intocht zag ik kinderen met zoveel snoep om hun nek dat ik bang was dat ze om zouden vallen ondanks hun vaak stevige postuur. Mijn kinderen mogen best wel snoepen maar ik wil het niet overdrijven. Daarom geen paraplu volgehangen met snoepgoed voor Pien, maar een bescheiden ketting om haar nek en veel complimenten.

Het zit er weer op. Vanavond kook ik in alle rust een uitgebreide maaltijd, schenk ik er een glaasje wijn bij, steek wat kaarsen aan en word ik weer helemaal ‘zen’. Heerlijk! Ik wens de ouders in Hoogland, Vathorst en andere noordelijke wijken veel sterkte, want hun chaosweek komt er in nog aan, in juni. Adem in, adem uit….