De wereld draait door

Afbeelding

Een dochter, mijn collega is om 21.15 uur bevallen van een dochter. Ik lees het op de mail en merk dat ik oprecht blij ben. Het is bijna alsof mijn hart een sprongetje maakt en er verschijnt een dikke glimlach om mijn mond; wat een heerlijk nieuws. Gisteren hoorde ik al dat onze directe buren een zoon hebben gekregen. De kersverse vader vertelde het me toen ik de auto in wilde stappen. Zijn gezicht leek vermoeid, maar in zijn ogen zag ik de blijdschap en ook iets van trots. Kortom; twee nieuwe wereldburgers. Zeer gewenst en beiden geboren in een fijn gezin.

Het staat in zo’n schril contrast met het verdrietige nieuws van Gerrit, mijn overbuurman die vorige week is overleden na een leven vol drank, sigaretten, medicijnen en schulden. Het laat me nog niet los. Hij is vandaag begraven, maar omdat zijn broer had gezegd dat het een besloten begrafenis was zijn we er niet naar toe gegaan. We hebben de afgelopen week wel veel met Gerrit zijn broer gepraat, anekdotes uitgewisseld; mooie en minder mooie dingen. Eigenlijk wil ik nog twee blikjes ‘export’ kopen en dan samen met Marcoen op die manier afscheid nemen van Gerrit. Daarna ga ik een fles wijn open maken. De fles die we hebben gekregen ivm ons 12,5-jarig huwelijk. Daarmee proosten we op de twee nieuwe wereldburgers en drinken we samen om het leven te vieren. En de wereld…draait gewoon door.

Afbeelding 

 

 

 

 

Advertenties

Lelijk, Lelijker, Lelijkst

“Nee joh, die is echt niet lelijk genoeg!”, zegt Marcoen terwijl hij naar de sleutelhanger kijkt die Pim omhoog houdt. “En deze dan?”vraagt Puck. Ze wijst naar een koelkastmagneet met daarop de afbeelding van de ‘Pont d’Avignon’. Hmmm…. ik twijfel. Dan valt mijn oog op een onooglijk stokje dat de beroemde brug in Avignon moet voorstellen. “Volgens mij is dit hem”, ik kijk naar de rest en ze knikken instemmend. Missie voltooid; wij hebben dit jaar vast het meest lelijke souvenier gevonden en verheugen ons nu al op de fles wijn die we daar mee kunnen verdienen.

Afbeelding

Dit behoeft misschien wat uitleg. Mijn schoonmoeder die in Eemnes woont spaart lelijke souveniers. Ze vraagt aan haar familie en vrienden om een lelijk en niet al te duur souvenier mee te nemen. Dat doet ze al jaren en op de logeerkamer staan ze allemaal te pronken op verschillende planken. Jaarlijks komen er zo’n 6 souveniers bij en een onafhankelijke jury komt na de zomervakantie bijeen om te kijken welke het lelijkst is. Die jury weet niet precies wie welke vakantie-herinnering heeft meegenomen want dat is toch wel het eerlijkst. Elk jaar horen we tijdens de verjaardag van mijn schoonvader wie de prijs heeft gewonnen. 

Ik kan je zeggen; wij doen fanatiek mee aan deze merkwaardige hobby. Eén keer waren we op een drielandenpunt en de mevrouw van de souvenierwinkel werd steeds chagrijniger. Ze verstond ons en vond het helemaal niet grappig dat we zo respectloos over haar mooie souveniers spraken. Ooit wonnen we met een plastic Mariabeeldje uit Griekenland waar wij-water in kon, ook gooiden we hoge ogen met een suf eierdopje uit Frankrijk. Dit jaar hebben we dus dit rare stokje meegenomen dat de beroemde brug van Avignon moet voorstellen.

In Zuid-Frankrijk was ik ervan overtuigd dat we zouden gaan winnen, tot ik het souvenier van mijn schoonzus zag. Zij was in Drenthe geweest en heeft daar een oerlelijke hunebed op de kop getikt; een soort puzzel van klei. Het zal erom spannen…… Eind oktober weten we meer.

Biecht

Voor de digitale nieuwsbrief op mijn werk als thuisbegeleidster schrijf ik maandelijks een column. Deze keer over Arend….

“Je had gelijk Nienke”, Arend kijkt me schuldbewust aan. Even hap ik naar adem want dit had ik niet verwacht. Vorige week vroeg ik hem op de man af of hij een alcoholprobleem had. Hij reageerde toen heel rustig en zei dat dat niet zo was. Mijn onderbuikgevoel dacht daar anders over, maar ik wilde het graag geloven. “Ik gun je achtjarige dochter een gezonde vader, vandaar deze vraag”, en daarmee sloot ik dit onderwerp af.

De vraag kwam niet uit de lucht vallen. Deze cliënt was vaak erg wankel en kon enorm last hebben van het trillen van zijn handen. We hebben het een tijdlang gedacht dat dit kwam door zijn zwakke gezondheid. Hij gebruikt medicijnen voor zijn nieren en –jawel- zijn lever. Voor zijn ondergewicht gaat hij maandelijks naar een diëtiste, maar op de een of andere manier ging zijn gezondheid er maar niet op vooruit.

Een paar weken geleden waren we voor overleg bij Bureau Jeugdzorg en toen viel het me al op dat Arend zo’n rode kleur had. Na afloop van dit gesprek wilde ik nog een afspraak met hem maken en ineens rook ik alchohol. Mijn collega, die bij deze man en zijn dochter Video Home Training geeft, had het ook geroken en toen we samen buiten stonden hebben we het er over gehad. Ik had wel eerder aan Arend gevraagd of hij veel dronk, maar toen zei hij; alleen in het weekend. Maar om op donderdagochtend om 10 uur naar drank te ruiken, heb je meer nodig dan een paar wijntjes in het weekend.

En nu had hij het toegegeven. “Ik baalde zo van mezelf; jullie ondersteunen me aan alle kanten en ikzelf maak er een zootje van”,  zei Arend.  “Ik ben de hele week zenuwachtig geweest en ik was bang dat je teleurgesteld zou zijn”.

“Ik ben niet teleurgesteld, integendeel. Ik ben alleen maar blij dat je het durft te bespreken en er iets mee wilt gaan doen” was mijn antwoord. Arend vertelde dat hij de afgelopen vier dagen niets had gedronken en zich lichamelijk al veel beter voelde. Omwille van zijn dochter zegt hij dat hij genoeg gemotiveerd is om eraan te werken. Het wordt nog een lange weg, maar de eerste stap is gezet. Binnenkort gaan we samen naar de huisarts om te bespreken hoe we dit verder kunnen aanpakken.

Afbeeldingc

Gewonnen

“Dat is de man van Marjolein…”, zei Marcoen, terwijl we een reclame van BCC aan het bekijken waren. “Nee, joh…” was mijn antwoord, “ik weet zeker dat dat niet zo is”. Een welles-nietes-spelletje volgde. Uiteindelijk besloten we tot een weddenschap met als inzet een fles whisky als Marcoen gelijk zou krijgen en voor hetzelfde bedrag aan wijn als ik gelijk zou hebben. En zie hier het resultaat:

Afbeelding

Meestal ben ik een muts en twijfel ik aan alles. Ook aan mijn gelijk. Maar deze keer wist ik het echt zeker. Niet dat ik de man van Marjolein zo goed ken, maar ik had hem vaak genoeg gezien om te weten dat de meneer op de televisie en de man van Marjolein niet dezelfde waren. Via twitter kwam Marcoen er al gauw achter dat ik gelijk had en vandaag was het dus zover. Daar ga ik de komende tijd enorm van genieten.

Scherven

Afbeelding

Het leek wel een scene uit CSI, maar het was gewoon een maandagavond bij ons thuis. Ik zat op de bank met een glaasje wijn voor me op de tafel. Even later lag er een flinke plas op de grond. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen weet ik nog niet, maar een kussen van de bank was door een onmogelijke beweging van mij op het glas beland. Deze viel om en … pats…. overal glas. En wijn….

Dit was zeker niet de eerste keer dat ik een glas kapot liet vallen. Het overkomt me regelmatig; genetische onhandigheid. Dezelfde die ik doorgegeven heb aan mijn kinderen. Toen ik 40 werd heb ik tien vriendinnen uitgenodigd en aan hen allemaal één wijnglas gevraagd, gelukkig zijn daar nog een stuk of zes van heel. Maar in de afgelopen jaar zijn vooral veel zelfgekochte glazen aan diggelen gevallen. Zo had ik ooit vier prachtige wijnglazen met ingegraveerde druivenranken, echt prachtexemplaren. Vandaag ging het laatste exemplaar ook kapot. Niet aan diggelen, maar het voetje brak af. Nu heb ik dus een bijna heel glas. Even heb ik er over nagedacht om hem te houden, er kan tenslotte nog wijn in, maar dan moet ik het glas wel vasthouden tot ik het leeg heb gedronken. Mijn vader had ooit zo’n berenburgglaasje zonder voet dat werd een “fugeltsje” genoemd.

Ik heb even in mijn kast gekeken maar de nood is nog niet zo hoog, er staan nog een paar mooie glazen. Wel hele grote, maar dat lijkt met geen probleem. Kan die zonder voetje toch naar de glasbak.

Afbeelding