Verhuizen

Afbeelding

“….met een bijkeuken zodat we niet met ons wasgoed door de regen hoeven te lopen”, we rijden door de polder richting Eemnes en bedenken wat we gaan doen met de hoofdprijs van de postcodeloterij. Duidelijk is dat we bij de hoofdprijs gaan verhuizen, hoe leuk onze straat Kruiskamp ook is. “Dan wil ik graag een muziekkamer”, Marcoen kijkt in zijn spiegel naar de achterbank. Pim is meteen dolenthousiast. “Daar kan mijn drumstel staan en dan zetten we er ook gitaren in.” Marcoen vult aan; “we kunnen ook een geluiddichte ruimte maken…” Ik onderbreek hem; “Hoeft niet, want we kopen dan natuurlijk wel een vrijstaand huis”.

Het is heerlijk om te kunnen dromen. We praten nog over een kelder, waar we dan de wijnvoorraad kunnen leggen. Die we overigens nog wel moeten aanleggen.

Even later hoor ik Puck van de achterbank roepen; “ Een trampoline, mam…ik wil graag een trampoline. Misschien kan die dan wel in de kelder”. Ehh… dan moet het wel een hele diepe kelder worden. Misschien is een trampoline in de tuin wel een betere optie. Wat mij betreft in de grond weggewerkt met een net er omheen. 

We dromen nog even door. In gedachten tel ik het aantal kamers. In ieder geval vijf slaapkamers zodat we naast drie slaapkamers, twee kamers kunnen inrichten als waskamer en als kantoorruimte. Het lijkt me ook heerlijk om een tweede toilet te hebben en water op de bovenverdieping. “Oh, ik ben de inloopkast nog vergeten”, flap ik er uit. 

Marcoen en ik hebben het nog even over de wijk waar we wel zouden willen wonen. Het Vermeerkwartier lijkt hem wel wat, zo’n jaren 30 woning. Zelf opteer ik voor de Schimmelpenninckstraat, daar staan prachtige huizen. Mooi diep, vol met ruimte, vlak bij de binnenstad. Nadeel; geen eigen garage en aan een drukke straat. Nou ja, we hoeven niet meteen te beslissen. Eerst maar eens horen hoeveel geld we winnen, dan kunnen we onze plannen daarop aanpassen.

Afbeelding

Lelijk, Lelijker, Lelijkst

“Nee joh, die is echt niet lelijk genoeg!”, zegt Marcoen terwijl hij naar de sleutelhanger kijkt die Pim omhoog houdt. “En deze dan?”vraagt Puck. Ze wijst naar een koelkastmagneet met daarop de afbeelding van de ‘Pont d’Avignon’. Hmmm…. ik twijfel. Dan valt mijn oog op een onooglijk stokje dat de beroemde brug in Avignon moet voorstellen. “Volgens mij is dit hem”, ik kijk naar de rest en ze knikken instemmend. Missie voltooid; wij hebben dit jaar vast het meest lelijke souvenier gevonden en verheugen ons nu al op de fles wijn die we daar mee kunnen verdienen.

Afbeelding

Dit behoeft misschien wat uitleg. Mijn schoonmoeder die in Eemnes woont spaart lelijke souveniers. Ze vraagt aan haar familie en vrienden om een lelijk en niet al te duur souvenier mee te nemen. Dat doet ze al jaren en op de logeerkamer staan ze allemaal te pronken op verschillende planken. Jaarlijks komen er zo’n 6 souveniers bij en een onafhankelijke jury komt na de zomervakantie bijeen om te kijken welke het lelijkst is. Die jury weet niet precies wie welke vakantie-herinnering heeft meegenomen want dat is toch wel het eerlijkst. Elk jaar horen we tijdens de verjaardag van mijn schoonvader wie de prijs heeft gewonnen. 

Ik kan je zeggen; wij doen fanatiek mee aan deze merkwaardige hobby. Eén keer waren we op een drielandenpunt en de mevrouw van de souvenierwinkel werd steeds chagrijniger. Ze verstond ons en vond het helemaal niet grappig dat we zo respectloos over haar mooie souveniers spraken. Ooit wonnen we met een plastic Mariabeeldje uit Griekenland waar wij-water in kon, ook gooiden we hoge ogen met een suf eierdopje uit Frankrijk. Dit jaar hebben we dus dit rare stokje meegenomen dat de beroemde brug van Avignon moet voorstellen.

In Zuid-Frankrijk was ik ervan overtuigd dat we zouden gaan winnen, tot ik het souvenier van mijn schoonzus zag. Zij was in Drenthe geweest en heeft daar een oerlelijke hunebed op de kop getikt; een soort puzzel van klei. Het zal erom spannen…… Eind oktober weten we meer.