Bubbels

IMG_3228Het zal je maar gebeuren. Je bent twaalf jaar en gaat samen met een vriendinnetje zwemmen in de Octupus in Leusden. In het bubbelbad komen twee grote jongens en die betasten je en houden je vast. Je vertelt het de badmeester, die licht de politie in en meer dan een jaar later hoor je van de rechter dat de jongens vrij worden gesproken omdat er geen sluitend bewijs is. Door de bubbels waren er geen getuigen. Als het Pien was overkomen en ik een jaar later zou horen dat de jongens niet veroordeeld werden zou ik mij enorm machteloos, boos en verdrietig voelen. Slapeloze nachten zou ik ervan hebben.

Stel je bent een van de jongens en je vergrijpt je aan deze jonge meisjes. Zou je je dan schuldig voelen? Bang zijn voor de consequenties? Of voel je je onschendbaar omdat je weet dat er toch niets te bewijzen valt? En hoe zit het met de badmeester? Die liep rond in zo’n vreselijk lawaaiige omgeving en keek of er niemand verdronk, maar ondertussen had hij niet door wat er in het bubbelbad gebeurde. Zou hij slecht slapen ’s nachts? En checkt hij voortaan het bubbelbad extra om nog zo’n drama te voorkomen?

En dan de rechter, hoe staat zij erin? Misschien voelt zij wel aan dat de meisjes de waarheid spreken maar kan ze door het ontbreken van bewijs de jongens niet veroordelen. Zou ze haar werk dan nog steeds leuk vinden of ligt ze ’s nachts te piekeren en de zaak te overdenken?

Stel dat een agent bij mij voor de deur had gestaan met zoon Teun, omdat Teun werd verdacht van aanranding in het bubbelbad in Leusden. En stel je voor dat Teun het echt niet gedaan zou hebben maar dat de meisjes aandacht zochten of hem een hak wilden zetten.  Dan zou ik mij enorm machteloos, boos en verdrietig voelen. Slapeloze nachten hebben.

Het is een ingewikkelde zaak. En de enigen die echt uitsluitsel kunnen geven zijn de jongeren die gelogen hebben. Maar zijn dat de jongens die de meisjes daadwerkelijk hebben aangerand of de meisjes die hun verhaal hebben verzonnen? Zolang niet iedereen de waarheid vertelt valt er niets te bewijzen. Het zal je maar gebeuren. Klotebubbels.

Advertenties

Drie vliegen

“Een kopje koffie en een cappuccino” bestel ik, terwijl mijn haren nog wat nadruppelen. Het is voor de eerste keer dat mijn vriendin en ik na het baantjeszwemmen koffiedrinken in het zwembad. Die behoefte hadden we niet bij het Sportfondsenbad, maar de Amerena nodigt daartoe wel uit.

Terwijl we met de koffie naar een tafeltje lopen kijken we rond. ,,Het lijkt wel een soort hotellobby”, zegt mijn vriendin. ,,Ja, maar de gangen met die automatische deuren lijken meer op die van een ziekenhuis”, is mijn antwoord. Blauwe, grijze en witte stoelen vullen de ruimte. Verderop staan lekkere loungebanken. Het heeft wel iets, maar toch lijkt het ook nog wat leeg. Dat ligt niet aan de hoeveelheid mensen want het is al flink druk. Vaders met rondrennende peuters, mensen die rustig baantjes hebben gezwommen en topsporters met fitte lijven. Daarnaast lopen er ook nog heel wat bouwvakkers rond voor de laatste klusjes.

Die leegte komt dus niet door de mensen, maar het komt door de muren. De binnenmuren van de Amerena zijn wit. Wit en groot en ze schreeuwen om aandacht. ,,Volgens mij zou het geweldig zijn wanneer er mooie grote foto’s of schilderijen opgehangen worden aan de muren”, zeg ik tegen mijn vriendin. Ze knikt en we beginnen te fantaseren over een wedstrijd. Een wedstrijd uitgeschreven door de gemeente Amersfoort. Speciaal voor Amersfoortse fotografen, kunstenaars en dichters. Laat die creatievelingen een foto, schilderij of gedicht maken met als thema “water”. De winnende kunstwerken krijgen een jaar lang een prominente plek op de muren van de hal en de overige inzendingen kunnen worden opgehangen in de lange gang richting het 50-meter bad of in de gangen naar de sporthal boven.

Drie vliegen in een klap. Je gebruikt de mooie witte muren als expositieruimte. Je biedt de Amersfoortse kunstenaars een ruimte om hun werk tentoon te stellen en de kunst wordt door veel inwoners van Amersfoort bekeken.

Het kan een jaarlijks terugkerende wedstrijd worden. Ik heb nog wel wat thema’s in mijn hoofd; kracht, mensen, kleur… we kunnen nog jaren vooruit. De prijs noemen we dan “De Amarena van de Amerena”; de kers op de taart. Ben benieuwd wie de wethouders van cultuur en sport worden. Binnenkort maar flink lobbyen.

IMG_4337