Trots en Verdriet

IMG_1584 (1)Links voor me zit mijn zus Loes. Tussen andere bezoekers van de herdenkingsdienst door zie ik haar zitten. Ze fluistert af en toe iets in het oor van haar zoon Jasper, mijn neefje van bijna twaalf. Aan haar rechterkant zit haar man Robbert, hij lijkt ontspannen. Ze zitten vooraan in de kerk, want ze zijn direct nabestaanden. Mijn zwager Robbert is zijn broer Erik kwijtgeraakt door de vliegramp met vlucht MH17. Ook Erik zijn vrouw Tina en hun zoon Zeger zaten in het toestel.

We zijn een maand verder en de eerste paniek en boosheid zijn weg. Nu wordt steeds duidelijker wat voor impact de dood van dit gezin zal gaan hebben. Niet alleen de dood van dít gezin. Burgemeester Broertjes noemt de namen op van alle Hilversumse slachtoffers, het zijn er vijftien. Op het altaar staan de foto’s. Ik slik en mijn ogen vullen zich met tranen. Zoveel mensen zinloos uit het leven gerukt, zoveel verdriet.

Mijn moeder van bijna tachtig zit naast me, ik pak haar hand vast; ijskoude vingers. Aan de andere kant van mijn moeder zit mijn broer. Meneer Enzofoort zit aan het eind van de kerkbank; af en toe kijken we elkaar aan, we hebben geen woorden nodig. We zijn hier om mijn zus, zwager en neefje te steunen maar ze zitten best ver weg. Het liefst zou ik naast mijn zus gaan zitten en een arm om haar heen slaan.

Erik, Tina en Zeger, ik heb ze de afgelopen jaren maar een paar keer gezien en daadwerkelijk missen zal ik hen dan ook niet. Ik heb vooral verdriet omdat ik weet dat ze gemist gaan worden door mijn zus en haar gezin. Wetende dat mijn zus al een maand slecht slaapt, dat haar man veel zaken moet gaan regelen, dat mijn neefje zijn grote neef Zeger kwijt is, dàt doet me pijn. 

Mijn zwager staat op en loopt naar de microfoon. Hij houdt een toespraak waar ik kippenvel van krijg. Een anekdote over zijn broer zorgt voor een glimlach, de hele toespraak zet me aan het denken. Wat zijn we als mens eigenlijk kwetsbaar en wat hebben we snel een oordeel. Mijn zwager vraagt om verdraagzaamheid, vergeving. Als hij klaar is en weer naar mijn zus loopt hoor ik een mevrouw naast me zeggen; “Wat goed!”. Ik kan niets anders dan dat beamen. Ik kijk naar mijn zus, hoewel ik haar gezicht niet kan zien voel ik de trots. Maar ik zie ook het intense verdriet. 

Advertenties

2 gedachten over “Trots en Verdriet

  1. Wat ontzettend mooi omschreven,. Heftig waar Robbert,Loes Jasper ongewild in terecht zijn gekomen,. Maar ben er van overtuigd dat ze er “sterker”uitkomen ondanks het Grote Gemis.,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s