Alles onder voorbehoud…

Ik heb zo’n bewondering voor mensen die elke keer weer hoopvol evenementen organiseren terwijl ze niet zeker weten of het wel door kan gaan. Alles onder voorbehoud. Al anderhalf jaar lang. Ik zou daar spuugchagrijnig van worden. Neem nou de organisatoren van het Dorpsfeest Hoogland. Tot voor kort dachten ze nog dat het feest aankomende september nog wel door zou kunnen gaan, maar door de oplopende besmettingen is ook dit jaar de stekker eruit getrokken.

De meeste festivals worden al totaal anders ingericht dan een paar jaar geleden. Kleinschaliger. Geen publiek hutje aan mutje, maar looproutes en vaste plaatsen. Elke keer je verwachtingen weer bijstellen en je plannen weer veranderen. Ik zou er moedeloos van worden.

Ook de organisatie van Serious Request gaat stug door. Jarenlang hebben we gezeurd of ze in Amersfoort konden komen en net nu het evenement toch al over het hoogtepunt heen is en we nog midden in de corona crisis zitten wordt Amersfoort gevraagd om mee te doen. Helaas geen glazen huis op de Hof waarin de dj’s zich laten opsluiten met een kolkende mensenmassa voor de deur, maar een sobere versie waarin op een andere manier geld wordt opgehaald voor het Wereld Natuur Fonds. Wat er gaat gebeuren in die laatste week voor Kerst wordt in september bekendgemaakt.  Waarschijnlijk onder voorbehoud.

Burgemeester Bolsius wilde voordat hij akkoord ging wel weten of er geen extra beslag wordt gelegd op de Amersfoortse Hulpdiensten. Ik vond het een beetje flauw. Tuurlijk, de politiecapaciteit staat onder druk. Al jaren. Maar dat leek ook geen probleem te zijn bij The Passion of Koningsdag. Toen werd er niet gekeken naar een agent meer of minder. Daarbij verwacht ik dat deze editie van Serious Request zo afgeslankt is dat er weinig politie nodig zal zijn. Maar misschien ben ik wel te negatief. Of misschien probeer ik niet al te hoge verwachtingen te hebben. Dan word ik ook niet zo teleurgesteld… 

Geest is uit de fles…

Het voelt bijna alweer als normaal. Even met wat vriendinnen afspreken op een terras op de Hof. Of alsnog uit eten gaan met een collega die afscheid heeft genomen tijdens het corona-jaar. Mijn agenda loopt al snel vol met allerlei leuke afspraken en ik geniet er enorm van.

Ik had niet verwacht dat het zo snel weer zou wennen dat er van alles weer mag en kan. Ergens op een terras neerploffen wanneer je daar zin in hebt, maar ook boodschappen doen zonder mondkapje. Zwemmen in de Amerena zonder te hoeven reserveren en me niet meer registreren bij binnenkomst bij mijn werk. Heerlijk!

De laatste persconferentie heb ik niet meer gevolgd en ik en weet ook niet precies wat de regels en aanbevelingen zijn maar een knuffel bij het afscheid na een gezellige avond op het terras hoort daar vast niet bij.  De geest is uit de fles. Ik vergeet de anderhalve meter nadat ik me anderhalf jaar netjes aan de regels heb gehouden.

Eerst dacht ik; in het najaar zal het wel weer anders zijn dus laat ik er nu maar van genieten. Maar inmiddels lopen de cijfers zo enorm snel op dat ik mijn hart vasthoud. Het aantal positieve tests stijgt veel sneller dan het totale aantal tests. En dat is niet gunstig. Het zorgt ook voor hoofdbrekers bij minister de Jonge en het OMT. 

Het is makkelijk om jongeren, examenfeestjes en vakantiegangers de schuld te geven van die oplopende cijfers, maar dat is niet eerlijk; morgen krijg ik mijn tweede prik maar ik heb al weken het gevoel dat ik onoverwinnelijk ben en ik ben vast niet de enige.

In Barneveld, mijn vaccinatielocatie morgen, moet ik vast weer een mondkapje op want prikken op anderhalve meter gaat niet. Normaal heb ik altijd wel ergens eentje in mijn jaszak of onderin mijn tas maar ik heb afgelopen week net alle gebruikte wegwerpexemplaren weggegooid. Eindelijk. De meeste duurzame mondkapjes zitten in de was. Ik had gehoopt ze voorlopig niet nodig te hebben, maar gezien het bizar rappe tempo van de besmettingen…

Wat zegt ze nou?


,,Fiets kopen?!” Ik fiets door de Methorststraat en word ingehaald door een vrouw die in een flink tempo langs rijdt. Ze zegt het nog een keer; ,,Fiets kopen?”. Ik had het dus toch goed gehoord. De vrouw zit op een prachtige grijze cortina met een rek aan de voorkant. ,,Mooie fiets” zeg ik en ik vraag hoe ze eraan komt. ,,Het is mijn fiets, dertig euro” . 

Voor ik het weet is ze weg. Ik blijf verbijsterd achter en besluit 0900-8844 te bellen. Het nummer van de politie wanneer het gaat om niet urgente zaken. Ik vertel wat ik net heb gezien en geef een signalement van de dame.  ,We zullen naar haar uitkijken”, zegt de persoon aan de andere kant van de lijn. Hij bedankt me hartelijk voor het doorgeven.

Fietsendiefstal. Ik merk dat ik me er mateloos aan erger. Vorige maand werd de cortina van mijn buurjongen gestolen en Teun zijn fiets is ook al eens gejat. Irritant toch!?

Een paar dagen later zit ik boven aan mijn bureau en hoor ik een bekende stem buiten. Ik steek mijn hoofd uit het raam. Het is dezelfde dame, op een andere fiets. Haar tekst is hetzelfde. ,,Fiets kopen?” vraagt ze aan een voorbijganger.  Ik sta perplex. Het is zeker lopende band werk voor haar? Ik besluit de politie nog een keer te bellen.

Ik lees in de krant dat er veel fietsen zijn gestolen afgelopen week. Vooral in de binnenstad en je raadt het al; het gaat vooral om cortina’s. Volgens de politie is het handig om het framenummer van je fiets op te schrijven. Mocht de fiets gestolen worden dan kan er gekeken worden of hij in een andere stad opduikt. En natuurlijk moet je hem op slot zetten. Liefst nog met een tweede slot. Bizar toch…

Wat ik eigenlijk nog vreemder vind; ik voel me een klikspaan. Alsof ik iemand verlink. Misschien zit die vrouw wel vreselijk in de shit en ik vraag me af of zo’n telefoontje naar de politie überhaupt helpt. Het voelt toch niet helemaal goed. Ik weet dan ook niet zeker of ik de volgende keer weer mijn mobieltje pak…

Streep eronder, klaar!

Zou het geholpen hebben, die streep door de stad? Al sinds oktober loopt er vanaf de Kamperbinnenpoort een dikke witte streep midden door de Langestraat tot aan de Varkensmarkt. Daarna splitst de streep zich en lopen er lijnen door de Arnhemsestraat en de Utrechtsestraat. 

Hoe zou dat zijn gegaan? Heeft iemand op het stadhuis bedacht dat je met zo’n streep door de winkelstraat de bezoekersstromen beter kan scheiden en zo de kans op corona kan verminderen? Toch gek dat zo’n simpele streep dat kan stimuleren? Een handige en relatief goedkope manier om ons in het gareel te houden!

Ik moet eerlijk toegeven dat die streep me lange tijd niet was opgevallen, maar nu ik hem bewust zie heb ik de neiging om er constant overheen te stappen, als een soort protest. En toen ik laatst ’s avonds op de fiets door de Langestraat reed heb ik geprobeerd om de hele lijn, bijna 500 meter, te volgen zonder er vanaf te wijken. Dat is net niet gelukt, iemand liep te dichtbij.

Wie zou die streep hebben aangelegd en ging dat handmatig of met een machine?  Wat voor verf is er gebruikt want het zit er na acht maanden nog goed op. En de belangrijkste vraag: Kan die streep er ook weer makkelijk af? Ik vind het namelijk heel lelijk, zo’n streep midden door de prachtige binnenstad. 

Aan de andere kant blijft die streep ons ook herinneren aan de coronacrisis. De witte lijn  staat bijna symbool voor de verdeeldheid van het afgelopen jaar. Wappies tegenover schapen. Mensen die dansend en protesterend de stad doortrokken tegenover mensen die ontzettend hun best deden om te zorgen dat het virus in ieder geval niet door hèn werd verspreid. Winkels en restaurants die dicht moesten tegenover supermarkten die waanzinnig draaiden.

Het wordt nu, nu alle maatregelen één voor één weer teruggedraaid worden, wel tijd om die verdeeldheid in Amersfoort weer weg te poetsen. Dus weg met die streep. Ik hoop dat die echt nooit meer terugkomt. Streep eronder. Klaar!

Gemeente, verzin een list!!!

Ik word steeds kwader. Hoe langer ik er over nadenk, hoe bizarder ik het vind. De gemeente Amersfoort gaat de groep mensen met de laagste inkomens korten. Een jaarlijkse toeslag waarmee mensen in de bijstand wat extra’s konden kopen is flink verlaagd en de manier waarop dat gecommuniceerd is verdient ook al geen schoonheidsprijs. Je zult maar elk dubbeltje om moeten draaien en dan in een brief lezen dat je jaarlijkse toeslag ‘iets lager’ wordt terwijl het om een paar honderd euro gaat.  Echt een ongelooflijke misser!

Natuurlijk heb je als gemeente een budget waarmee je rond moet komen, maar de keuze om bezuinigingen bij deze groep te leggen begrijp ik echt niet. Wie verzint dat? De boodschappen zijn duurder geworden, vaste lasten gaan omhoog en ook andere aanvullende potjes verdwijnen.

Deze bezuinigingen komen volgens mij als een boemerang terug. Minder geld betekent vaak ongezonder leven.  Ondertussen zet de gemeente projecten op om ons fitter en gezonder te krijgen. Dat is toch krom? En de stress die leven in armoede oplevert kost op den duur ook meer geld. Daar heb je geen hogere wiskunde voor nodig.

Dus Gemeente Amersfoort; verzin een list! Er moet toch iets op te vinden zijn? Is er geen duur project in Amersfoort dat misschien kan worden afgeblazen? Kan er wellicht een deal  worden gemaakt met een projectontwikkelaar waardoor hij afziet van het bedrag dat hij nog moet krijgen waardoor dat geld kan terugvloeien naar de bijstand? Of valt er niets van de gemeenteraad te verwachten en moeten wij als Amersfoorters zelf in actie komen en een crowdfunding starten onder het motto ‘Amersfoort helpt Amersfoort’?

Tijdens corona was de leus van Amersfoort ‘We doen het samen, op afstand’. Dat van die afstand dat klopt inderdaad: Door deze maatregelen groeit de afstand tussen de arm en rijk in de stad. Maar dat ‘we doen het samen’ slaat nergens op. Wij laten een groep Amersfoorters in de stront zakken! Ik vind dat niet te verteren.

Eén streepje!


Heeft ze nou een zwangerschapstest gedaan? Mijn hart slaat even op hol. Dochter Pien zit met tranen in haar ogen aan tafel. In haar handen een langwerpig plastic tester. Het lijkt op de zwangerschapstest die ik zelf zo’n 18 jaar geleden gebruikte en die de komst van Pien aankondigde. Ik huilde destijds van blijdschap, maar Piens tranen kan ik niet meteen plaatsen.

Dan pas zie ik dat er een doosje naast haar staat. Biosynex staat er op. Langzaam valt het kwartje en gaat mijn hartslag weer wat omlaag. De corona zelftests zijn binnen en Pien heeft er meteen maar eentje uitgeprobeerd. De tranen komen door het stokje dat ze net uit haar neus heeft gehaald.  

Dit zijn de tests waarover we een mail hadden gekregen van school. Elke maand krijgt Pien, net als al haar studiegenoten, acht van die doosjes. Het is de bedoeling dat ze twee keer per week zo’n test doet en bij een positieve uitslag thuisblijft. Mijn dochter had al aangekondigd de tests zeker te gebruiken. Ze loopt stage op een basisschool en ze wil haar stage-begeleidster of de kinderen niet besmetten met het virus. Die tranende ogen neemt ze voor lief.

Pien kijkt op haar horloge. ,,Nog een paar minuten, dan krijg ik de uitslag.” Ze pakt het papier er nog eens bij. ,,Misschien had ik eerst de gebruiksaanwijzing even goed door moeten lezen want ik zie nu pas dat ik eigenlijk mijn handen had moeten wassen en mijn neus had moeten snuiten.” Het is een gebruiksaanwijzing met veel tekst en kleine lettertje. Gelukkig staan er ook foto’s bij.

Ik ben benieuwd hoeveel jongeren daadwerkelijk aan de slag gaan met deze tests. De tests zijn niet verplicht en de resultaten mogen niet worden vastgelegd. Dat in combinatie met pubers…  Ondertussen zijn er slimme ondernemers die binnenlopen op deze testen. Die lachen zich rot om de grote order die ze hebben gekregen. 

Ineens hoor ik ,,één streepje!”  Pien klinkt opgelucht, ze heeft geen corona. En zwanger is ze ook niet!

Misschien toch niet eerlijk…

Ik geef het toe. Ik vond dat ze nogal overdreven reageerden, die mensen die vlakbij het zwembad Liendert woonden. Op die plek zou na het sluiten van het bad een woontoren komen en omwonenden gaven een paar jaar geleden al aan dat ze bang waren voor schaduw en verkeersoverlast. De bewoners verenigden zich in ‘Bezorgd Liendert’ en trokken bij de gemeente aan de bel. 

Destijds vond ik het een beetje flauw. Natuurlijk wil niemand een grote woontoren in zijn achtertuin, maar kom op zeg; de woningnood is hoog in onze stad en dat betekent een beetje geven en nemen. Zelf wil ik ook graag dat onze zoon Teun en dochter Pien later een huis kunnen huren in onze stad. En zo zijn er meer ouders die niet kunnen wachten tot hun kinderen het huis uit kunnen.  

Inmiddels begin ik de vereniging Bezorgd Liendert te begrijpen. Het gaat allang niet meer alleen om een toren op de plek van het zwembad. In de hele wijk zijn meerdere woontorens gepland. En ook nog eens flink hoog. Waarom zo’n concentratie hoge gebouwen in een wijk als Liendert, waar de mensen sowieso al dicht op elkaar wonen? Waarom niet kijken naar mogelijkheden in wijken met meer ruimte?

Bezorgd Liendert roept bewoners op om morgen te protesteren. Door het actiecomité wordt er drop uitgedeeld met de tekst; stop met proppen. Er is geflyerd en ook is er veel aandacht via de media. Of het nog zin heeft? Ik betwijfel het want volgens mij zijn de plannen al in een vergevorderd stadium. Maar het is goed dat duidelijk wordt dat de verhoudingen compleet zoek zijn. Dat moet de gemeente nu toch ook inzien? Waarom niet een paar woontorens in een wijk als het Bergkwartier, Vathorst of aan de rand van Elisabeth Groen? 

Alle Amersfoorters zijn gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk dan anderen. Dat is het gevoel dat ik krijg.  En dat terwijl je van de gemeente toch mag verwachten dat ze zich inzet voor àl haar inwoners; of je nu in een flat in Liendert woont of in een villa in het Bergkwartier. 

Oogappels, een feest der herkenning!

,,Oh, dat is in de Observant”, roep ik enthousiast terwijl ik met man en dochter Pien op de bank zit. We kijken naar onze favoriete serie ‘Oogappels’,  een Nederlandse serie over gezinnen met pubers. De opnames zijn voornamelijk  gemaakt in Amersfoort. Zo kwamen eerder ook al het Oliemolenhof en het Ketelhuis voorbij. Ik vind het leuk om er achter te komen op welke locatie een scene zich afspeelt. Waar de verschillende woonhuizen staan weet ik niet, maar de wijk Kruiskamp is volgens mij nog niet vertegenwoordigd in de serie.

Heb je het over Oogappels, dan heb je het over prachtige verhaallijnen, scherpe dialogen en waanzinnige acteurs. Zelf ben ik fan van het personage Merel, gespeeld door Malou Gorter. Ze is geen familie maar haar liefde voor witte wijn is mij niet vreemd. Ze worstelt net als ik met haar leeftijd en haar boosheid eerder deze serie omdat ze minder bleek te verdienen dan haar mannelijke collega’s snap ik ook. Verder ben ik dol op Chris. Die krullenbol met het oogpotlood, die geheel zijn eigen gang gaat. Hij geeft kleur aan het leven en is wars is van de mening van anderen. Willen we allemaal niet zijn zoals hij?

De situaties binnen de gezinnen zijn herkenbaar. Zo hebben mijn man en ik ook wel eens gedroomd van het runnen van een camping in Frankrijk, hebben wij onze zoon Teun ook wel eens betrapt op blowen en kijk ik soms ook met gemengde gevoelens naar de berichten in onze straatapp.Het ene moment lachen we om een grappige scene, het volgende moment schuurt het en worden we geconfronteerd met onze eigen onhebbelijkheden.  

Al drie jaar volgen we de levens van de gezinnen en hun pubers en zien we hen ook ouder worden en groeien. Woensdag is het laatste deel van dit seizoen, maar ik ben blij dat we nog een jaartje  mee mogen lopen. Als de makers nog een rijtjeshuis zoeken in de wijk Kruiskamp zijn ze van harte welkom om hier opnames te maken. Zet ik de witte wijn koud. Ik heb nog wel een paar dozen staan. 

Niet lullen maar poetsen…

,,Als wethouder moet je veel in de stad zijn om gevoel te krijgen voor wat er in de samenleving speelt”. Hij zei het zelf, onze nieuwe VVD-wethouder Roald van der Linde. Gelijk heeft hij. Het duurt wel even voordat je een stad en haar bewoners echt goed leert kennen. Zelf woon ik ruim twintig jaar in Amersfoort en inmiddels kan ik zeggen dat ik hart heb voor de stad en dat Amersfoort in mijn vezels zit, maar dat kostte me wel een paar jaar.

Deze wethouder  gaat het in een paar maanden proberen. Ik vind het knap. Helemaal wanneer je een stad wil leren kennen door heen en weer te pendelen vanuit Rotterdam. Hier komen wonen voor die paar maanden is natuurlijk de moeite niet. 

Zelf heb ik ook in Rotterdam gewoond, een stad die niet te vergelijken is met Amersfoort. ‘Niet lullen maar poetsen’ en ‘handen uit de mouwen’,  daar staan Rotterdammers om bekend. Aanpakken zal hij wel moeten, onze nieuwe wethouder. 

Van der Linde werd door de VVD naar voren geschoven nog voordat er in de raad besproken kon worden of er überhaupt nog wel een wethouder terug moest komen. Volgend jaar zijn immers alweer gemeenteraadsverkiezingen. Het is bizar dat een stad met de omvang van Amersfoort zeven wethouders heeft. Maar goed, Hans Buijtelaar heeft  veel werk achtergelaten, dus wellicht is een plaatsvervangend wethouder wel nodig. 

Toch verbaast het me dat er niemand in Amersfoort te vinden is die de stad kent, op de hoogte is van de dossiers en die genoeg capaciteiten heeft om Hans Buijtelaar op te volgen. Iemand die -in tegenstelling tot van der Linde-  wel ervaring heeft in de gemeentelijke politiek.  

Ik denk dat met Roald van der Linde een paard van Troje is binnengehaald. Iemand die niet alleen als persoon de stad binnendringt, maar die zijn hele netwerk en financiering meebrengt. Een frisse blik op de impasse omtrent de rondweg? Ik betwijfel het. Oog voor varianten? Ik moet het nog zien. Geen woorden maar daden. Die rondweg komt er. Wat ik je brom.

Gemeente, plaats die bomen gewoon!

Hè? Waar is het boompje gebleven dat Extinction Rebellion Amersfoort had geplaatst bij de Koppelpoort? Ik zie  enkel wat losliggende tegels op de plek waar zondag nog een wilgenboompje stond met de tekst: ‘Laten we bomen planten in plaats van kappen. Doen jullie mee? ‘ Ook op twee andere plekken waren boompjes geplant.

Wie o wie heeft het boompje weggehaald? Was het wethouder Kraanen die nog wel wat ruimte over had in zijn tuin? Hij had immers gereageerd: ‘als ze het al overleven, wat ik zeer betwijfel, dan zullen we er goed voor zorgen.’  Kraanen adviseerde daarnaast een cursus bomenplanten. Goede tip! Ik hoop dat de duizend Amersfoorters die eind vorig jaar een gratis boompje kregen van de gemeente ook zo’n cursus hebben gehad zodat de boompjes niet bij het tuinafval terecht zijn gekomen door gebrek aan kennis. 

De activisten vinden dat de gemeente Amersfoort te weinig doet aan een duurzame toekomst. Dat begrijp ik wanneer ze het hebben over de bomenkap die al gedaan is voor de aanleg van de westelijke rondweg. Maar om te zeggen dat de gemeente weinig aan duurzaamheid doet is wel wat kort door de bocht. Denk maar aan de projecten als ‘operatie Steenbreek’ en de regenwatercoaches die worden ingezet. En vergeet niet de poging van de gemeente om binnen een paar jaar vierduizend bomen te planten door de hele stad. Prima actie, na jarenlang bezuinigd te hebben op groen.

Maar waar ik me zelf nogal over verbaas zijn die idiote palen met daaraan een briefje waarop staat dat er op die plek een boom geplant gaat worden. Waarom gemeente? Waarom? Om aan te geven hoe goed je bezig bent? Het ziet er niet uit en ik vind het borstklopperij. En wat wordt er gedaan met die vierduizend geplastificeerde kaartjes en die palen die overblijven nadat er daadwerkelijke en nieuwe boom is geplaatst? Kom op. Plaats die bomen gewoon! Die schouderklop komt wel weer wanneer we ooit weer groenste stad zijn van Europa. Of duurzaamste.