Opgeruimd

,,En, heb je nog plannen voor de kerstvakantie?’’ Mijn vriendin vroeg het me twee weken geleden terwijl ze een kopje koffie naar me toe schoof. ,,Uitrusten”, was mijn antwoord. ,,Uitrusten en kasten opruimen.” Mijn vriendin keek me grijnzend aan. ,,Wat grappig, dat heb ik ook in mijn hoofd, dat opruimen. Kasten uitzoeken en rommel weggooien zodat ik met een opgeruimd gevoel het nieuwe jaar in ga.” Ik vertelde haar dat ik jaren geleden eens een ‘kastvakantie’ had gehouden en dat ik toen elke dag een la of kastje onder handen had genomen. Had ik veel zin dan stortte ik mij op de kledingkast, was het een drukke dag dan deed ik enkel een laatje. Aan het eind van die vakantie had ik bijna alle kasten in huis gehad. Dat gaf een heerlijk opgeruimd gevoel.

We zijn nu twee weken verder en van beide plannen is niets terecht gekomen. Het uitrusten viel bar tegen want de dagen vlogen voorbij. Als ik terugkijk naar de afgelopen weken heb ik bijna geen moment stil gezeten. Ritjes naar de moeders in Eemnes en Friesland. Een circusvoorstelling waar onze dochter aan meedeed. Mooie films in de Lieve Vrouw met lieve vrouwen. Een borrel hier en daar. Of eigenlijk meerdere borrels, met alle gevolgen van dien. En dan natuurlijk de kerstdagen en oud en nieuw zelf met de nodige boodschappen en georganiseer.

Mijn conclusie is dan ook; de kerstvakantie is geen vakantie om lekker uit te rusten! Ik heb veel vrienden en familie gezien de afgelopen weken en dat is mij ook heel veel waard maar om nu te zeggen dat ik met een opgeruimd huis en een opgeruimd gevoel het nieuwe jaar in ga; nee. Mijn kledingkast schreeuwt om overzicht en de laatjes in mijn ladenkast willen ook wel weer eens dicht kunnen. Net als mijn hoofd en de knoop op mijn broek. Misschien zet ik nu alvast in mijn agenda dat ik volgend jaar rondom de kerstdagen gewoon ga werken. Dan neem ik de eerste week in januari vrij om weer bij te komen. Terwijl ik mijn agenda pak, krijg ik een appje binnen van mijn vriendin. Een foto van haar boekenkast. Ze is druk bezig de boeken te ordenen. Zij wel.

Unknown-1UnknownBoekenkast van Greet, voor en na het opruimen….

Krachtig!

Huh? Maar twee vrouwen genomineerd voor Amersfoorter van het jaar? Ik ga het rijtje nog eens langs en zie dat het echt waar is. Terwijl ongeveer de helft van de Amersfoorters uit vrouw bestaat zijn maar twee van tien genomineerden vrouw. Waar is het mis gegaan? Vallen vrouwen misschien wat minder op in de maatschappij? Staan ze minder vooraan als het gaat om schouderklopjes? Laten ze minder zien wat ze allemaal doen voor een ander?

Ik moet natuurlijk hand in eigen boezem steken, want ik heb zelf niemand voorgedragen terwijl ik best veel vrouwen ken die ik had kunnen nomineren. Vrouwen die zich dagelijks inzetten voor de medemens. Krachtige vrouwen die bescheiden doen wat ze kunnen.IMG_9518

Een van mijn helden is Sally. Zij stond centraal in de serie ‘De kracht van de kringloopwinkel‘ die deze week op de televisie te zien is geweest. Wat een prachtige vrouw. Ze luistert echt naar de mensen. De Kringloopwinkel is zo’n plaats waar mensen kunnen zijn wie ze zijn. Waar niet wordt geoordeeld. Waar mensen met een rugzak vol naar toe kunnen en waar die zware rugzak langzaamaan lichter wordt. De medewerkers worden gezien.

Dat geld ook voor de mensen die naar het inloophuis in Schothorst komen. Een plek waar je zomaar binnen kunt stappen voor een kop koffie, een gesprek of een arm om je schouder. Dat ondervond ook Willem. Zijn moeder overleed kort geleden. De uitvaart en alles wat daar bij kwam kijken kwam op zijn schouders terecht. Aangezien daar al een flinke rugzak om hing trok hij dat niet. Gelukkig was daar Trudy die ervoor gezorgd heeft dat er een prachtige afscheidsdienst is gehouden voor zijn moeder.

Verder denk ik aan Bonnie van “Bij Bosshardt Kruiskamp” die met haar team klaarstaat voor eenzame en kwetsbare mensen. Of Jolande, Cyrille, Saskia, Joke, Karin, Sandra…allemaal vrouwen uit Amersfoort die een positieve bijdrage leveren aan de stad. De koffie uit de Koffiebus smaakt heerlijk, ik geef graag geld aan het KWF, ben ongelooflijk geschrokken van de Nashvilleverklaring en houd van fotograferen maar stem dit jaar op Kath Duin. Omdat ik zo enthousiast ben over de ZomerPretPas én omdat zij voor mij alle vrouwen in Amersfoort vertegenwoordigt die zorgen voor onderlinge verbondenheid.

Geen plaats

,,Hoe ga ik dit toch aanpakken”, wethouder Tigelaar kijkt op zijn wekker. Het is 3.14 uur en hij heeft nog maar een paar uur geslapen. Toen hij wakker werd dacht hij meteen weer aan de opdracht die hij kreeg van de gemeenteraad. Hij moet onderzoeken hoe de stad haar eigen inwoners voorrang kan geven wanneer ze op zoek zijn naar een huis.

De wachtlijst voor een sociale huurwoning loopt flink op. Soms moeten mensen tien jaar wachten. En het lijkt of steeds meer mensen die geen betaalbare woning kunnen vinden in Amsterdam of Utrecht hier hun heil zoeken. Daar moet wat aan gedaan worden en aangezien hij ‘wonen’ in zijn pakket heeft…

Tigelaar gaapt, gaat op zijn rug liggen en staart naar boven. Het is bijna Kerst. Hij denkt aan Jozef en de hoogzwangere Maria. Zij kwamen uit Nazareth en zochten een plekje in Bethlehem om daar de volkstelling bij te wonen. Daar werden ze niet heel hartelijk ontvangen. Ze hadden geen geld, hadden geen financiële binding met de stad en kregen geen voorrang. Tigelaar draait zich nog eens om en valt in een onrustige slaap.

Hij droomt dat er allemaal mensen voor het stadhuis staan die scanderen; ,,Wij willen wonen, wij willen wonen”. En -heel gek- naast al die mensen staan Maria en Jozef. Maria draagt haar kind Jezus in een draagzak op haar buik. Jozef staat achter haar op een grote kei en torent boven iedereen uit De actievoerder kijken naar de jonge ouders en laten merken dat ze niet welkom zijn. ,,Ik wacht al jaren, we willen hier geen vluchtelingen”, zegt een van de betogers. ,,Eigen volk eerst”, roept een ander.

Tigelaar wordt zwetend wakker. Het klinkt makkelijk, een systeem optuigen zodat Amersfoorters voorrang krijgen, maar in de praktijk wordt het nog een hele klus. Want wat is eerlijk en hoever ga je. Wie krijgen er voorrang en wie niet?

Het is 7.01 uur. Wethouder Tigelaar bedenkt hij dat het wel bijzonder is dat juist Jozef zo prominent in zijn droom is verschenen. De vader van Jezus is namelijk beschermheilige tegen woningnood. Dit moet een teken zijn! ,,Het komt vast goed”, bedenkt Tigelaar en opgelucht staat hij op. Dat Jozef ook patroon is van hopeloze zaken was hij even vergeten.

IMG_2541

Sudoku

Het is net een soort sudoku. Zo’n puzzel waarbij je alle vakjes moet invullen met de getallen 1 tot en met 9 zonder te dubbelen. Zo zie ik de feestdagen ook. Je hebt een aantal feestdagen, dat zijn de vakjes. En je hebt familie en vrienden die je wil uitnodigen of die je wilt bezoeken, dat zijn de getallen.

Het invullen van mijn kerst-sudoku begon een paar weken geleden en ik stuitte meteen al op een paar logistieke problemen omdat het ene deel van mijn schoonfamilie alleen de eerste Kerstdag in het land is en het andere gezin juist alleen op de tweede kerstdag kan afspreken. Op dat moment was ik ook nog niet op de hoogte van de plannen van mijn eigen familie die ik toch ook wil zien voor het einde van het jaar.

Het belangrijkste vind ik dat mijn moeder en schoonmoeder niet alleen zijn tijdens de kerstdagen. Dat is volgens mij gelukt, maar het blijft een ingewikkelde puzzel. Ook omdat Pien en Teun moeten werken op eerste kerstdag en Pien druk is met de voorbereidingen van de circusvoorstelling ‘Ontspoord’ in de Lieve Vrouw in het laatste weekend van het jaar. Daardoor hebben we weinig uitwijkmogelijkheden.

Maar Ik mag beslist niet mopperen want ik weet dat ook het omgekeerde kan gelden. Dat je juist heel veel lege vakjes hebt en niet weet waar je heen kan om de feestdagen plezierig door te komen. Ik ben dan ook blij dat er in Amersfoort verschillende organisaties zijn die tijdens de feestdagen hun koks optrommelen om ervoor te zorgen dat niemand alleen hoeft te eten. Zo wordt er op de eerste kerstdag een kerstdiner geserveerd in het Meander en kun je op diezelfde dag in het Stadscafé aanschuiven voor een feestelijke maaltijd. Ook bij Bij Bosshardt en verschillende kerken staat de deur open.

Inmiddels heb ik onze familie-sudoku bijna af. Ik moet alleen nog weten vanaf welk tijdstip Teun zijn eetgasten moet bedienen en hoe laat Pien de vakken moet vullen in de supermarkt. Dan pas weet ik of het alleen koffie wordt bij mijn schoonmoeder of ook een kerstborrel. Een uitgebreid kerstdiner zit er voor ons in ieder geval niet in eerste kerstdag. Het wordt vast soep met broodjes. Ook goed!IMG_1577

Zwemles

,,Kom op, buik hoog houden!” Ik hoor de badmeester roepen terwijl hij een grote haak onder mijn nek houdt. Ik lig op mijn rug in het zwembad en voel hoe er ondanks de haak steeds golfjes water over mijn gezicht stromen. Zeven jaar ben ik en ik zwem in het kleine 25-meterbad in mijn geboortestad Bolsward. De les bijna afgelopen. We moeten alleen nog een minuut watertrappelen. Vreselijk vind ik het. Ik doe verwoede pogingen om mijn wijsvingers omhoog te houden, maar af en toe verdwijnen ze onder water.

Als kind groeide ik op in een stad met veel water en kunnen zwemmen was belangrijk. Dat vonden wij ook en daarom ging meneer Enzofoort wekelijks met onze kinderen Teun en Pien richting zwembad Liendert. Ze haalden hun diploma’s maar wat me opviel was dat ze pas echt leerden zwemmen tijdens de vakanties. Lekker spelen en spartelen in het zwembad of het meertje op de camping. Volgens mij is het heel belangrijk dat de kinderen blijven zwemmen nadat ze hun diploma’s hebben gehaald.

De gemeente Amersfoort wil nu zwemles organiseren voor kinderen die niet door hun eigen ouders op zwemles worden gedaan. Alle kinderen vanaf groep zeven moeten in de gelegenheid worden gesteld alsnog hun zwemdiploma te halen. Een goed idee!  Aan wethouder Buijtelaar de eer om daarvoor een plan te maken.

Ik ben benieuwd hoe dat er uit zal zien. Het is nu al dikwijls dringen geblazen in de Amerena. Daarbij komt dat er maar weinig ruimte is om recreatief te zwemmen en juist dat met plezier blijven zwemmen lijkt me essentieel voor de zwemvaardigheid van kinderen. Om nou te zeggen dat de Amerena oogt als een aantrekkelijk zwemparadijs…nee. Daarvoor moet je toch naar de Octopus in Leusden en dat is toch enorm jammer met zo’n mooi zwembad in je eigen stad.

Zelf zwem ik op maandagochtend baantjes in de Amerena. Vrijwillig. Meestal een rustige schoolslag, maar soms doe ik een baantje op mijn rug. Er is niemand die roept dat ik mijn buik hoger moet houden. Het water gutst niet meer over mijn gezicht. Wel zwem ik door de drukte soms tegen iemand aan, maar zolang er niemand met een haak naar mij toe komt kan me dat niet zoveel schelen.

IMG_6030

Op de Schop

IMG_0570

Terwijl ik over de Hof loop probeer ik me voor te stellen hoe het plein er over een paar jaar uit zal zien. Horecaondernemers, marktlieden en wethouder Stegeman willen dit plein aantrekkelijker maken. Mijn eerste reactie was; goed idee! Maar nu ik over dit plein loop weet ik het niet zo zeker.

Om eerlijk te zijn vind ik het plein nu wel oké. Overal zie je verschillende horecagelegenheden met ieder zijn eigen uitstraling.  Zelfs de stadsbron midden op het plein, oorspronkelijk een 15e -eeuwse waterput, past in het geheel.

Om die stadsbron nu te gaan verwijderen en daarvoor in de plaats waterspuiters in de bestrating te plaatsen lijkt me geen goed idee. Volgens mij past zo’n moderne, speelse fontein veel beter op het Eemplein dan op een van oorsprong Middeleeuws plein als de Hof.

Er wordt ook gesproken over permanente gevelterrassen die in de winter verwarmd kunnen worden. Huh?! Dat past toch absoluut niet bij de groene koers die deze gemeenteraad voorstaat? Dat er echte bomen op het plein geplaatst gaan worden snap ik dan weer wel. Dat zorgt voor sfeer en de gemeente kan meteen iets van de bomenkap compenseren.

Maar dan de plannen voor een centrale overkapping. Daar kan ik me helemaal niets bij voorstellen. Een plein is toch juist een plein door de open lucht erboven? Verder schijnt de Hof onbekend te zijn bij veel bezoekers van de winkels aan de Lange- en de Krommestraat. De toegang vanaf die straten moet aantrekkelijker. Studenten van de kunsthogeschool hebben alvast nagedacht over entrees waarbij onder meer gebruik wordt gemaakt van spiegels. Dat maakt me wel weer nieuwsgierig.

Toch ben ik ook een beetje bang voor een invasie van toeristen op de Hof. Het zogenoemde ‘lonely planet effect’. Denk aan Giethoorn. Sinds dit plaatsje wordt beschreven in het bekende reisboek kun je je kont er niet meer keren, laat staan een boot. Dit moeten we voorkomen bij de Hof.

Ik kijk nog eens naar de stadsbron. Het verhaal gaat dat er een draak onder zit. Die wil je natuurlijk niet kwaad maken door de fontein te verwijderen. Misschien kan een kunstenaar een aantal moderne beelden op de bron zetten met een soort bladerdak erboven. Het is maar een ideetje…

IMG_0901

 

 

Fijn bezoek

 

IMG_6659,,Bedankt en tot ziens”, ik loop de behandelkamer uit en pak mijn fietssleutels alvast uit mijn jaszak. Wat een geoliede machine, denk ik terwijl ik richting uitgang loop. Ik was een half uurtje in het Meander Medisch Centrum voor een prik in mijn schouder.  Vanaf het aanmelden bij de balie tot nu liep alles perfect en het personeel was enorm vriendelijk.

Dat viel me ook al op toen ik naar Team Spoedeisende hulp keek. Dat is een televisieprogramma’s waarin je ziet wat er allemaal gebeurt wanneer iemand de spoedeisende hulp binnenkomt. De afgelopen zomer is er in het Meander gefilmd en tot het eind van het jaar is dat wekelijks te zien. Ik zag het voor het eerst vorige week en werd meteen gegrepen. Ik raakte ontroerd door de jonge verpleegkundige Tim. De manier waarop hij omging met een oudere dame met dementie was bijzonder om te zien. Er ging zoveel liefde van uit.

Ik vind het dan ook niet gek dat er veel steun is voor het personeel van het Meander Medisch Centrum. Hun acties deze week voor een betere cao vallen goed. Het is een zwaar en stressvol beroep en om nou te zeggen dat ze er rijk van worden…Willen we in de toekomst nog steeds van die lieve verpleegkundigen naast ons bed hebben dan moet er wel geïnvesteerd worden. Extra salaris is noodzakelijk om het vak aantrekkelijker te maken zodat er meer jongeren voor de zorg kiezen.

Alle lof dus voor het Meander, maar een ding moet mij van het hart. Stop alsjeblieft met het krampachtige gedoe over de privacy van patiënten. Het Meander wil in de toekomst niet meer zeggen waar patiënten liggen. Ze schermen ermee dat dat komt door de AVG, de privacywet. Ik begrijp dat medische gegevens moeten worden beschermd, maar wanneer ik mijn buurman wil bezoeken omdat hij in het ziekenhuis ligt moet dat toch mogelijk zijn?

Draai het anders gewoon om. Maak een lijst met mensen die per se geen onverwacht bezoek willen ontvangen. Ik denk echt dat die op een hand te tellen zijn. Volgens mij kunnen spontane bezoekjes van bekenden juist enorm bijdragen aan het herstel van de patiënt. En dat is toch de bedoeling van een ziekenhuis

IMG_6665