Met de handrem erop!

Het voelt momenteel alsof ik leef met de handrem er op. Bij alles wat ik plan vraag ik me af of het wel door kan gaan. Afspreken doe ik het liefst op korte termijn, want je weet niet hoe het gaat lopen met het corona-virus hijgend in je nek. 

Afgelopen weekend zijn we met het  gezin naar mijn moeder in Friesland gegaan. Uitstellen leek me niet handig.  Dat was maar goed ook want maandag werd Pien snotterig. Dat gebeurt bijna altijd als haar stage op de basisschool weer begint. Het duurde drie dagen voordat ze de test kon doen en ze wacht nu nog op de uitslag. Pien is alweer een week thuis. Geen stage of school, geen bijbaantje en geen bezoek aan oma’s. Je zou er toch chagrijnig van worden! En dan is de herfst nog niet eens echt begonnen!

Ik verwacht geen corona bij mijn dochter, maar het aantal besmettingen ligt best hoog in onze stad dus nemen we het zekere voor het onzekere. Hoewel Amersfoort nog niet behoort tot de steden waar het gierend uit de hand loopt, ben ik toch nieuwsgierig naar de persconferentie vanavond. Welke maatregelen komen er aan en gelden die dan ook voor Amersfoort?

Gaan alle activiteiten de komende tijd nog wel door? Morgen WorldCleanUpDay, zondag de Obstaclerun, volgende week Burendag en het Zomerwijkfeest in Zielhorst. De organisatoren zullen vast ook met pijn in hun buik de persconferentie afwachten. 

Misschien denkt een grote groep mensen dat het allemaal wel niet zo’n vaart zal lopen. Er zijn toch weinig ziekenhuisopnames?  Maar dan doen we hetzelfde als begin maart. Wat hebben we gegrinnikt toen Rutte toch een hand gaf aan Jaap van Dissel van het RIVM. Het lachen is ons toen al vrij snel vergaan. 

We zullen de komende tijd nog moeten dealen met teleurstellingen. Accepteren dat we geen gas kunnen geven, maar pas op de plaats moeten maken.  Ik kijk echt uit naar het moment waarop de handrem er weer af kan en we weer volledig en vol energie vooruit kunnen. Zonder voorbehoud. Klote-corona!

Scheiden doet leiden…

Afgelopen weken stonden ze al op de stoep. Grote ondergrondse containers waar we binnenkort ons restafval in kunnen gooien. Wij vinden het wel fijn. Nu fietsen we zo’n drie keer per week met een zak PMD-afval naar de container die een paar straten verder staat, straks kunnen we ons restafval kwijt aan het einde van de straat. 

Het is inmiddels een sport geworden bij ons thuis. We scheiden wat we scheiden kunnen. Glas en papier apart inzamelen doen we al een eeuwigheid, maar het plastic scheiden doen we sinds een paar jaar. We verbazen ons nog steeds over de grote hoeveel  verpakkingsmateriaal, blikjes en melkpakken die in de PMD-vuilnisbak verdwijnt.  Omdat we ons GFT-afval ook apart inzamelen blijft er weinig restafval over. Het was in het begin wel even zoeken, maar inmiddels weten we dat chips zakken bij het restafval moeten en dat theelichtcupjes  bij het PMD-afval kunnen. Een kleine herhalingsles over wat waar in moet zou wel handig zijn.

Amersfoort begint met het ‘omgekeerd inzamelen’  terwijl Utrecht en Amsterdam er alweer mee gestopt zijn. Is dit weer zo’n project waarbij de gemeente toch doorgaat ondanks het voortschrijdende inzicht? Bij nader inzien sta ik er volkomen achter. Want moet je altijd de weg van de minste weerstand volgen? Willen we weer terug naar vroeger waar we alles bij elkaar smeten? We kunnen ook extra energie steken in het goed scheiden van het afval. Het achteraf scheiden is volgens mij alleen goedkoper wanneer er vooraf niet goed gescheiden wordt.  En gaat het alleen over geld? Bewustwording en eigen verantwoordelijkheid vind ik misschien wel belangrijker.  We mogen er best wat moeite voor moeten doen. 

Amersfoort is geen Utrecht of Amsterdam. Misschien kunnen we ons een keer op een positieve manier onderscheiden van de andere steden en er samen voor gaan. De leiding nemen. Voorop lopen wat afvalverwerking betreft en de stad worden met de meeste scheidingen. Scheelt een hoop restafval! 

Van Wij Amersfoort naar ieder voor zich…

Zal ik nog naar de markt voor een bos bloemen? Die vraag heb ik me de afgelopen maanden meerdere keren gesteld. Eerst wist ik niet waar de bloemenkramen stonden en nu ik weet dat ze op het Havik staan blijkt een ritje naar die locatie niet in mijn systeem te zitten. Wij, van de bloemenkramen merken het ook. ,,Vroeger was de bloemenmarkt op het Havik een begrip maar nu lijkt het erop alsof veel mensen ons niet meer weten te vinden. Onze omzet gaat niet zo lekker op de zaterdag.” De bloemenkramen waren verplaatst om de 1,5 meter te kunnen garanderen op de Hof. 

De cafés op de Hof mochten als compensatie voor de 1,5 metermaatregel hun terrassen uitbreiden. Naast het verplaatsen van de bloemenkramen op zaterdag werd ook de hele vrijdagmarkt verplaatst. Die moest naar het Eemplein en de Koppel. En wat denk je? Ook Wij, van de vrijdagmarkt merken dat de Amersfoorters de weg naar hun kraam niet kennen. Ze willen weer terug naar de Hof. Daar blijft het niet bij want sinds de vrijdagmarkt verplaatst is zien ook Wij, van de samenwerkende ondernemers Krommestraat  hun omzet dalen. 

Of de verschillende belangen te overbruggen zijn is nog maar de vraag. Want waar de marktkooplieden terug willen naar de Hof willen de ondernemers rond de Hof juist dat ze ruimte blijven houden voor hun terrassen. Sterker nog Wij, de Vereniging Horeca Hof heeft grote plannen voor de winter. Ze willen het liefst grote terras-overspanningen met warmtelampen en daar passen markten niet bij. Zij hopen dat de tijdelijke marktverplaatsing permanent wordt.

Veel partijen, veel belangen, veel ontevredenheid. Ik heb het idee dat Wij Amersfoort, voor iedereen niet meer bestaat. Het is ieder voor zich geworden. Wij, burgemeester Lucas Bolsius zal binnenkort knopen moeten doorhakken. Ik heb nog een tip. Bolsius kent de standpunten van de ondernemers, maar misschien kan hij ook onderzoeken wat Wij, burgers van Amersfoort er eigenlijk van vinden. 

Draken verslaan

IMG_8240Mijn overbuurman stond een paar jaar geleden voor onze deur. Ik zie nog zijn bleke gezicht voor me. ,,Nienke”, zei hij ,, Ik ben me rot geschrokken, Teun zat net op het dak.” Ik keek hem verbaasd aan. ,,Hij klom zomaar uit het dakraam” vervolgde mijn buurman ,, en zat op de nok met een zwaard te zwaaien.” Even was ik sprakeloos. Zoon Teun was destijds een jaar of tien en had inderdaad een houten zwaard waarmee hij onzichtbare draken versloeg. Maar dat hij dat deed vanaf de nok van ons dak daarvan daarvan was ik niet op de hoogte.

Ik moest er aan denken toen ik woensdag op Twitter een filmpje zag van een man op een dak van een appartementencomplex in de Koppel. Op het filmpje was te zien dat de man soepel stond te dansen, maar hij had ook al stenen naar beneden gegooid. Ik hoorde gelach. De omstanders vonden het kennelijk grappig. De reacties op het filmpje op Twitter waren hard. Iemand vroeg zich af of er geen scherpschutter in de buurt was. ‘eraf schieten, klaar’ schreef hij. Zou hij dat ook echt menen?

De man op het dak trok een paar uur lang de aandacht. Omwonenden werden zonder het te willen geconfronteerd met de capriolen van de man, maar er waren ook mensen die speciaal langs kwamen en bleven kijken. Ergens misschien wel hopend dat de man zou springen. Dat werd in ieder geval geopperd in een van de filmpjes die ik via social media zag

Het lijntje tussen gezond zijn en in psychische problemen komen is heel erg dun. Een paar flinke tegenslagen in je leven en je kunt depressief raken. Een trauma opdoen en je kan angststoornissen krijgen. Het kan iedereen overkomen. En dan kun je lachen om zo’n ‘gekkie’, maar het is wel iemands zoon. Het kan zomaar je eigen broer zijn die daar op het dak staat, of je beste vriend. Dan is dit echt geen grap meer. Ik mag hopen dat deze man goede hulp krijgt en dat hij in alle rust aan zijn problemen kan werken. Dat hij, zonder dat er mensen meekijken, zijn eigen draken kan verslaan.

Theater Terras niet divers genoeg?

IMG_0748Het waren de krenten in de zomerse pap, de juweeltjes in de maanden juli en augustus. Veertig jaar hebben we kunnen genieten van de voorstellingen van het Amersfoorts Theater Terras. Van een slapstickachtige voorstelling bij de Witte Vlinder in Kruiskamp, tot ontroerende dans op een bouwterrein aan de Havenweg. Van een hilarische voorstelling in een waterbassin in Vathorst, tot een ritmische voorstelling door mannen met bijlen op het Van Ostadeplein .

Maar de voortgang staat op losse schroeven want de organisatie krijgt geen subsidie meer van de gemeente; het publiek zou te weinig divers zijn. En dat valt niet te ontkennen; het publiek is voornamelijk wit. Twee jaar geleden was er een voorstelling midden in de woonwijk de Koppel.  Ondanks de publiciteit  kwamen er weinig kleurrijke omwonenden op de bankjes zitten. Wel gingen veel deuren open en keken nieuwsgierige bewoners op de balustrade mee.

Het blijkt gewoon heel moeilijk om verschillende bevolkingsgroepen bij dit soort culturele evenementen aan te laten haken. Maar is dat erg? Zelf ga ik ook niet naar een festival als Dias Latinos of een avond met Nederlandstalige muziek op de Hof. Dat is gewoon niet zo mijn ding. Net zoals Theater Terras ook niet bij alle Amersfoorters past.  Maar iedereen die wil is welkom en kan gratis naar een voorstelling.  Als je niet van acrobatiek houdt, kies je voor dans. Diversiteit genoeg!

Het is wel spijtig dat de subsidie stopt bij deze club die geheel uit vrijwilligers bestaat. En ook wel bijzonder dat juist deze vrijwilligers het voor elkaar hebben gekregen deze zomer toch nog twee voorstellingen te organiseren in het Openlucht Theater. Geheel coronaproof.  Bestel meteen een gratis kaartje zodat je van een plek verzekerd bent en word dan ook meteen vriend.  Wie weet valt het tij te keren en kan het Amersfoorts Theater Terras toch blijven doen waar het goed in is: Prachtige locatie-voorstellingen organiseren. Voor iedereen die wil!

IMG_7210

Op vakantie? Geen idee…

,,Pien en Teun, het kan zijn dat we niet naar Frankrijk gaan”, ik probeer mijn stem neutraal te laten klinken.  ,,Wanneer het daar code oranje is dan gaat het hem sowieso niet worden…”, vult mijn man aan. Teun haalt zijn schouders op maar Pien kijkt me verschrikt aan ,,Wanneer weten we het zeker?”, vraagt ze. Tja…daar moeten we het antwoord schuldig op blijven.

Vorig jaar bleven we in Nederland en dat was een prima vakantie, maar we verlangden toch naar een andere taal, boodschappen doen bij een onbekende supermarkt en ook naar bergen in plaats van het vlakke land. Teun en Pien  wilden nog wel een keertje mee wanneer we naar Frankrijk zouden gaan. Ze zagen het al helemaal voor zich; lekker klooien in een riviertje naast de tent en ‘s avonds een spelletje spelen.

Hoe raar kan het lopen. Een paar weken geleden zag het er allemaal nog prima uit corona-technisch gezien. Ik vond twee prachtige kleine campings in Zuid-Frankrijk met Nederlandse eigenaren. In deze onzekere tijden leek me dat wel handig en ik gun ze ook wat inkomsten. Maar ineens leeft het virus weer op en staat alles op losse schroeven.

Een normale vakantie zal het sowieso niet worden. Handgel bij het toiletgebouw, geen drukke markten  bezoeken en met mondkapjes op naar de Intermarché.  Geheel onbezorgd neerploffen op een terras zit er ook niet meer in.

Het zal er om spannen; gaan we überhaupt nog op vakantie? We houden voortdurend de berichtgeving in de gaten, maar weten het pas zeker op het moment dat we met de vouwwagen richting het zuiden reizen. En dan nog blijft het spannend. Wat doen we wanneer het land code oranje krijgt op het moment dat we net op de camping aankomen na twee dagen reizen? Ik durf er niet aan te denken.

Van de normale voorpret is geen sprake meer maar we moeten zo langzamerhand toch beginnen met de voorbereidingen. Ik maak een lijst met zaken die we -als we gaan- niet moeten vergeten. Bovenaan zet ik: Mondkapjes. Met een uitroepteken.

IMG_6770

 

 

 

Puur theater, al die boten voor de sluis!

Het wordt dringen geblazen. Er zijn meer boten verkocht dan ooit, de jachthavens zitten vol.  Voor veel branches is de corona-crisis een ramp, maar de watersport-zaken en de jachthavens varen er wel bij. Ook ik dacht even; had ik maar een bootje. Dan kun je afstand houden, heb je je eigen toilet, kun je wat van Nederland zien en ben je er toch helemaal uit. Bij mij was het slechts een vluchtige gedachte, maar vele anderen hebben meteen actie ondernomen.

Dat wordt nog wat de komende zomer. Veel nieuwelingen op de randmeren; mensen die voor het eerst met hun pleziervaartuig het water op gaan. Pleziervaartuig. Dan verwacht je alleen maar relaxte mensen en gelukkige gezichten. Ik ben benieuwd. Want hoeveel van die mensen weten überhaupt iets over de regels op het water? Hebben ze wel eens eerder gevaren? Weten ze hoe ze moeten aanleggen in een volle jachthaven? Gek eigenlijk dat je voor kleine boten en boten die niet zo hard kunnen helemaal geen examen of test hoeft te doen. Je koopt hem en kunt zo het water op.

Midden op het water is nog wel te doen, maar dat boten geen rem hebben wordt in het begin nog wel eens vergeten. En dan die sluizen…  Dat blijkt toch echt wel een dingetjes te zijn, zelfs bij ervaren schippers. Zo moet je je lijn wel doorhalen, maar niet vastmaken want dan blijf je bij het verlagen van het waterniveau met je boot aan de kademuur hangen. Dat wil je niet!

Voor mensen die geen boot hebben kunnen bemachtigen en dit jaar niet op vakantie gaan heb ik ook een tip.  Zoek een plekje bij de Nijkerkersluis, de Blauwe Dromer bij Harderwijk of een andere sluis. Neem een stoeltje mee, zorg voor een tas met lekkere hapjes en geniet van de bedrijvigheid.  Met veel mensen die voor het eerst een sluis door moeten wordt het vast spectaculair.  Zenuwachtige vrouwen die niet precies weten wat ze moeten doen. Mopperende kapiteins. Ik zie het al voor me. Hoe drukker het wordt, hoe groter de chaos. Dat is puur theater!

IMG_1125 (1)

Uitmaken? Ik was er nooit goed in….

IMG_7963Ik kon er uren naar staren. Even loskomen van alles en genieten van de vlammen die steeds hun eigen weg zochten. Een kampvuur.  Het waren de mooiste momenten tijdens de vakantie. Een dag later rook je het nog in je kleding, heerlijk! Ook thuis brandde de open haard geregeld. Het bracht gezelligheid en warmte en was onlosmakelijk verbonden met een glas wijn en een toastje met kaas. Het had ook iets romantisch. Zo gaf ik mijn man ooit een pallet openhaardhout voor zijn verjaardag. Gewoon, omdat ik met dit symbolische cadeau het vuurtje letterlijk en figuurlijk wilde laten branden. En natuurlijk ook uit eigenbelang want ook ik genoot van die prachtige vlammen in de open haard.

Zo onbezorgd stoken als vroeger zal niet meer gaan. De gemeente Amersfoort wijst ons op de negatieve effecten van houtrook met de slogan “Hout stoken? Maak het toch uit!”  We moeten het uitmaken omdat het zoveel risico’s met zich meebrengt. Bij het opstoken van hout komen fijnstof en andere schadelijke stoffen vrij. Die veroorzaken problemen aan de luchtwegen, longen, hart en bloedvaten.

Tien jaar geleden was ik me hiervan nog niet bewust. Pas sinds een paar jaar ben ik op de hoogte van de gezondheidsrisico’s. Onze open haard heeft al tijden geen hout meer gezien en de vuurkorf wordt ook niet meer gebruikt, maar eerlijk is eerlijk; we barbecueën nog wel op houtskool. In de houtoven die mijn man van vrienden kreeg worden ook nog heerlijke gerechten bereid. Sinds kort hebben we ook een barbecue op gas. Die wordt steeds vaker gebruikt maar toch mis ik dan wel die typische rooksmaak.

We zijn dus al aan het afkicken, mijn man en ik. Maar helemaal stoppen lukt nog niet. Ik betrapte mezelf erop dat ik afgelopen week naar campings in Frankrijk zocht waar je een kampvuurtje mag maken. Dat blijft voor mij toch belangrijk. De laatste trekjes van een verslaving waar ik misschien wel nooit helemaal van af kom. Uitmaken. Ik ben er nooit goed in geweest.

IMG_0017

 

 

Ik ben zelf vrij laks…

,,Ik heb morgenochtend een afspraak.” Dochter Pien komt de kamer binnen waar ik op dat moment zit te werken. Verbaasd kijk ik op: ,,Wat bedoel je?”

Pien vertelt dat ze een half uur aan de telefoon heeft gezeten om een afspraak te maken voor een coronatest bij de Rijtuigenloods. Toen ze er eindelijk door was, had ze ons mailadres wel tig keer moeten spellen, want door haar verkoudheid klonk de f als een s en andersom.

Ik moet even schakelen. Pien is al een paar dagen verkouden. Ze heeft last van keelpijn, een droge hoest en is wat snotterig, maar ik maak me geen zorgen. Ik heb er niet aan gedacht om haar te laten testen, maar Pien wil zekerheid. Prima natuurlijk. Rutte zei immers: Doe niet te stoer, blijf thuis bij verkoudheid en laat je ook bij milde klachten testen. Maar het zit nog niet zo in mijn systeem.

Terwijl ik naar de keuken loop voor een kop koffie, zie ik mijn man zitten. Ik had hem niet thuis verwacht. ,,Ik dacht dat je naar je moeder zou gaan om plantjes te kopen voor op het balkon”, zeg ik. Het antwoord is meer dan duidelijk: ,,Ik ga natuurlijk niet naar mijn 87-jarige moeder terwijl we de uitslag van de coronatest van Pien nog niet hebben.”

Daar zit wat in. Ineens denk ik aan mijn werkafspraak de volgende dag met vier leuke oudere dames. Zij zitten in de kwetsbare leeftijd en ik wil ze graag zien en spreken, maar of dat nu wel zo verstandig is? Volgens de regels mogen we wel naar buiten mits we zelf maar niet verkouden zijn, maar ik besluit toch een collega in te schakelen om met de dames te gaan koffiedrinken. Jammer dat ik er niet bij kan zijn.

Het is maar goed dat we niet allemaal zo laks zijn als ik ben, want dan zou het virus zomaar weer de kop op kunnen steken. Het dilemma ‘wel of niet laten testen’ zal wel vaker ter sprake komen, helemaal wanneer het straks weer herfst wordt.

Een paar dagen later wordt Pien gebeld. De opluchting is van haar gezicht af te lezen. Geen corona. Precies wat ik dacht.

IMG_6687

Vakantie is vakantie…

Stel je voor. Heb je wekenlang geprobeerd om aan de keukentafel de opdrachten van de juf door te spitten. Ben je blij dat die stomme lockdown er weer op zit. Ben je enthousiast dat je weer naar school kan en je vrienden ziet en dan krijg je van je moeder te horen dat je naar de zomerschool moet omdat je een achterstand hebt. Dat wil je toch niet?

Het kabinet heeft landelijk miljoenen beschikbaar gesteld om leerlingen met een achterstand te ondersteunen. In Amersfoort is wethouder Fatma Koser Kaya (D66) druk bezig om met verschillende partijen te kijken hoe de zomerschool vormgegeven kan worden.

Ik word er een beetje kriegel van. Volgens mij hebben veel kinderen de komende zomerperiode juist ontspanning nodig. Laat ze tijdens de vakantie sporten of creatief aan de slag gaan. Misschien leren ze wel beter rekenen doordat ze koekjes bakken en die in de wijk verkopen. Of misschien gaat hun taalvaardigheid omhoog omdat ze een wijkkrant maken. Maar laat ze alsjeblieft niet tijdens de vakantie in de schoolbanken zitten omdat hun ouders bang zijn dat ze teveel achter gaan lopen.

Zet na de zomervakantie studenten in die hun maatschappelijke diensttijd willen invullen of een bijbaan zoeken. Koppel geïnteresseerde jongeren aan een school en laat ze aandacht geven aan de kinderen die door de coronacrisis achter zijn geraakt. Volgens mij krijg je dan een win-winsituatie. Jongeren vervullen hun diensttijd of verdienen bij, meesters en juffen worden ontlast, kinderen werken hun achterstand weg en hebben toch een fijne vakantie. Laten we hopen dat er veel kinderactiviteiten worden georganiseerd in de stad zodat de kinderen een heerlijke, ontspannen zomervakantie hebben. Kunnen ze daarna vol goede moed en vol energie beginnen aan een nieuw schooljaar.IMG_6718 (1)