Huiswerk

,,En wat hebben jullie kinderen al verteld thuis?”, de mentor van mijn dochter kijkt verwachtingsvol de klas in. Even blijft het stil. Dan steek ik mijn hand op en zeg; ,,Pien begreep helemaal niets van de nummering van de klassen”. Een paar ouders grinniken. ,,En dat snap ik heel goed”, voeg ik er aan toe. Samen met een stuk of tien andere ouders was ik namelijk te laat binnengekomen. We konden het lokaal niet vinden.

Het is mijn tweede informatieavond op een Middelbare School binnen een week en ik voel me wat opstandig worden. Alsof ik zelf weer puber ben. Terwijl mijn gedachten afdwalen hoor ik ineens irritatie bij één van de vaders. ,,Vorige week stond pas ’s avonds op Magister dat de volgende dag hoofdstuk 3 af moest zijn”, hoor ik hem zeggen. ,,Daar krijgt mijn zoon dus stress van”, voegt hij er aan toe. Het is een jaarlijks terugkerende discussie. Vorig jaar werd ook lang gepraat over Magister, het computersysteem waarop het huiswerk staat en waar je de cijfers van je kind kunt controleren. Als ik het goed beluister ben ik de enige ouder in de klas die daar nog nooit op gekeken heeft. Ooit deed ik een halfslachtige poging om in te loggen, maar die mislukte.

Toen ik op de Middelbare school zat hield ik zelf mijn huiswerk bij in een papieren agenda en de cijfers zagen mijn ouders wel wanneer het rapport binnen kwam. Ze hielpen mij met de Franse woordjes wanneer ik het vroeg en dat was het wel. Nu lijkt het wel alsof de ouders zelf de persoonlijke huiswerkbegeleiders van hun kind zijn. Ze weten precies wat het huiswerk is, controleren of het gemaakt is en houden dagelijks de cijfers bij.

Terwijl ik naar de discussie luister voel ik een soort schuldgevoel opkomen. Begeleid ik Pien wel goed genoeg? De mentor deelt papiertjes uit en vraagt op te schrijven wat je je kind voor advies wilt meegeven dit jaar. ‘Gewoon beginnen Pien!’ schrijf ik op. ‘dan komt het wel goed’. Wanneer ik even later thuis ben denk ik aan die woorden. Gewoon beginnen. Ik loop naar de kast en ga op zoek naar de inlogcode van Magister. Het komt wel goed. IMG_9134

Advertenties

Knippen & Plakken

,,Met verkeerdadviesbureau Gorter, goedemiddag.” Ik klik de facebookpagina weg die ik voor me op het scherm heb en concentreer me op de beller. Tenslotte ben ik het visitekaartje van mijn eigen bedrijf en ik moet natuurlijk wel opdrachten binnen blijven slepen.

,,Hi, goedemiddag Nienke, met Hans.” Het is wethouder Buijtelaar die mij regelmatig belt met vragen over de verkeersveiligheid in de stad. ,,Ik wil graag weer advies over de Nieuwe Poort. Het wordt zo langzamerhand een hoofdpijndossier en ik krijg nu echt van alle kanten kritiek.” Mijn hart maakt een sprongetje. ,,Dat kan ik me voorstellen Hans”, zeg ik en ik zoek op de computer alvast wat oude adviezen op. De wethouder gaat door. ,,We willen de tunnelbak flink aanpakken maar als we dat doen krijg ik misschien een claim aan mijn broek van projectontwikkelaar Hans Vahstal. Ook de fietsersbond wil dat ik wat aan de rotonde doe en die willen niet wachten tot 2030, net als verschillende partijen in de gemeenteraad. Dus misschien heb jij weer een lapmiddel bij de hand waar we voorlopig even mee vooruit kunnen.” ,,Hans, ik ga meteen aan de slag en stuur je vanmiddag nog een uitgewerkt plan per email.” We nemen afscheid en ik ga aan het werk.

Ik neem het idee van de fietsersbond over om het weggetje achter het Eemhuis te gebruiken als fietspad, want ik fiets die route zelf ook altijd. En in mijn eigen archief zoek ik wat oude plannen op van het Stationsgebied waar ik eerder al vele verkeerde adviezen over gaf. Even wat knippen en plakken, foto’s erbij en het nieuwe plan kan worden verstuurd. Het gaat eigenlijk best goed met mijn eigen bedrijfje. Zo komt er op mijn advies een Westelijke Rondweg die helemaal niet nodig is. Ook gaat de rotonde bij de Holkerweg weer op de schop en worden er binnenkort fietspaden aangelegd met hekjes waardoor de doorstroming niet lekker loopt.

Ik krijg het nog druk want ik moet ook nog advies geven over de oplevering van de Amerena. Verder ga ik me bemoeien met de verbouwing van het Stadhuis en geef ik opnieuw tips over het lekken van data. Een gat in de Amersfoortse markt, zo’n verkeerdadviesbureau!

Streep eronder

IMG_4722 (1)Tja. Ik welk hokje zou ik mezelf hebben geplaatst? Zou ik hebben gekozen voor zelfstandig ondernemer, humanist of dikkerd? Geen idee. Hoewel het makkelijk is om anderen in hokjes te plaatsen, zou ik niet weten in welk hokje ik zelf het beste pas.

Misschien moet ik wat uitleggen; morgenavond wordt in het KAdECafé de tweede editie van Amersfoort Accepteert georganiseerd. Met het project wil de organisatie de lijnen rond de hokjes waar we dagelijks in geplaatst worden laten vervagen. Ons bewust maken, meer begrip krijgen, de ogen openen.

Bij de vorige editie kon je plaats nemen in verschillende hokjes. Naast bovengenoemde kon je ook nog kiezen uit Christen, LGBT-er, Moslim, uitgesproken uiterlijk of chronisch zieke. Er werden allerlei persoonlijke vragen gesteld en als je die met ja kon beantwoorden mocht je uit je imaginaire hokje stappen. Vragen als; wie heeft er wel eens een leven gered? Wie voelt zich regelmatig eenzaam? Wie heeft wel eens wat gestolen? Uit de meeste groepen stapte er wel iemand naar voren. Hierdoor zagen de deelnemers dat ze veel meer gemeen hadden met elkaar dan ze in eerste instantie hadden verwacht.

Ik vind het een prachtig initiatief want hoewel ik probeer om niet te oordelen merk ik dat ik ook mensen al snel in hokjes indeel. En dan dicht ik hen ook meteen bepaalde eigenschappen toe. Iemand die veel literatuur leest zal wel niet van smartlappen houden en wanneer ik iemand zie met een linnen tasje en geitenwollensokken verwacht ik dat die persoon zijn afval netjes scheidt.

Omdat het niet zo makkelijk is om te bepalen in welk hokje je hoort heeft de organisatie van Amersfoort Accepteert besloten het over een ietwat andere boeg te gooien. In plaats van het aftekenen van hokjes op de vloer wordt er nu een lijn gezet. Maar het principe blijft hetzelfde. Bij de vorige editie werd er een bijzondere sfeer gecreëerd en kwamen er mooie, hilarische maar ook ontroerende verhalen naar voren. Ik baal dan ook dat het me niet lukt om er zondag bij te zijn. Gelukkig is er op 18 november een herkansing. Ik heb het alvast in mijn agenda gezet. In het hokje van de zaterdag. Met een flinke streep eronder.

 

Zestien

30 augustus 2001. Het Elizabeth Ziekenhuis in Amersfoort. Het is vlak voor middernacht. Ik kan het bijna niet geloven. De baby die ze me laten zien is mijn zoon. Onze zoon. Met zijn grote blauwe ogen kijkt hij ons aan. Welkom op de wereld Pim, zeggen we zacht. Diezelfde zin gebruikten we ook voor zijn geboortekaartje.

Nu zijn we zestien jaar verder. Het kleine ventje van toen is inmiddels boven ons beiden uitgegroeid. Zijn kleine vertederende handen zijn grote scheppen geworden. Zijn ienieminievoetjes maat 45. Wanneer hij zijn oma’s gedag zegt vouwt hij zijn bovenlichaam bijna over hen heen.

Vandaag keek ik naar hem en zag een twinkeling in zijn ogen. Een twinkeling die ik ineens herkende. Mijn vader had dat soms ook. Een binnenpretje, iets ondeugends. Ineens miste ik mijn vader enorm. Pim was vijf toen zijn pake overleed en hij herinnert zich weinig van mijn vader. Een paar foto’s vullen zijn geheugen op. Al elf jaar geen pake. Geen pake die hem wijst op de wonderen in de natuur. Geen pake die hem vertelt hoe je een kast moet timmeren. Ik had zo graag gewild dat mijn vader dit moment met ons mee zou hebben gemaakt.

Zestien jaar. Een mijlpaal. Steeds meer loslaten. Andere gesprekken. Onvoorwaardelijke liefde.  Het is alsof er een nieuwe fase aanbreekt. Van kind naar volwassene. Van dat kleine jongetje dat mij nodig had naar een zoon die zelf zijn weg vindt en die mij kan ondersteunen als dat nodig is. Ik vind het wel ‘een dingetje’. Zestien jaar.IMG_4889

Spoffin

IMG_5064Op een terrasje betaal ik zonder blikken of blozen 2,75 voor een biertje, maar toen vorig jaar tijdens het Spoffinfestival de vrijwilligers in hun paarse shirts langskwamen met hun geldbakjes viste ik soms nog net een euro uit mijn broekzak. Bij uitzonderlijk mooie voorstellingen deed ik wel eens vijf euro in de pot, maar ik moet toegeven: soms liep ik gedachteloos weg en gaf ik helemaal niets.

Nu ik er zo over nadenk vind ik dat wel gênant. Voor een voorstelling in de Flint betaal je al gauw twintig euro en bij Spoffin wil ik voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. En dat terwijl ik weet dat de theatermakers bij Spoffin vaak tijdens de zomermaanden hun hele jaarsalaris bij elkaar moeten verdienen en dat sommige groepen echt afhankelijk zijn van het geld dat ze ophalen na de voorstelling.

Het Straattheaterfestival Spoffin is mijn favoriete festival en donderdagavond was de aftrap met de Amuses. De komende drie dagen kunnen we weer genieten van dans, acrobatiek of absurde voorstellingen. Drie dagen lachende gezichten, publiekparticipatie en onverwachte ontmoetingen. Zelf ben ik nieuwsgierig naar Ada Vilaró die precies een etmaal lang op een stoel zit. Midden op de hof. Ook ’s nachts. Ze praat niet maar communiceert in stilte. Dat intrigeert mij. Dochter Pien wil in ieder geval naar Ariane & Roxana die jongleren met hun voeten. Zij heeft namelijk een paar maanden geleden met andere leden van Circus Amersfoort meegedaan aan een workshop door deze twee artiesten. Verder laat ik me het weekend verrassen op de verschillende locaties in de stad.

Kom ik toch nog even terug op de financiële bijdrage vanuit het publiek. Per bezoeker aan het straatfestival werd vorig jaar in het hele weekend maar zo’n 60 cent gedoneerd. Dat betaal je ook voor een bezoek aan een toilet, of voor een paar slokjes bier en dat terwijl je uit 37 producties kunt kiezen. Dat staat eigenlijk in geen verhouding. Natuurlijk is het niet verplicht een bijdrage te leveren, maar misschien kunnen we onze waardering wel iets duidelijker laten merken door guller te geven zodat de artiesten met extra enthousiasme terug zullen kijken op een waanzinnig mooi Spoffinweekend in Amersfoort.

IMG_5016

Ritme…

Hopeloos ouderwets ben ik, maar ik vind het fijn; een papieren agenda. De laatste weken lag hij stilletjes in een la, maar vorige week heb ik hem weer tevoorschijn gehaald. Reden? Het eind van de vakantie is aangebroken, het nieuwe schooljaar begint. Langzaam vullen de dagen zich weer met afspraken. Er komen steeds meer notities in te staan.  Ik zoek in mijn mail op wanneer Circus voor Pien weer begint en check meteen hoe het ook alweer zat met de eerste lesdag van Teun. Dinsdag is het zover. Even kennismaken met zijn nieuwe klasgenoten, wat opdrachten doen en dan woensdag naar school volgens het nieuwe lesrooster. Dochter Pien begint haar derde jaar met een sportieve kennismakingsbijeenkomst.

Terwijl de één best alweer zin heeft in school, moet de ander daar nog niet aan denken. Leuk ook om te zien hoe verschillend ze naar de komende week kijken. Waar de één de doos met boeken nog nauwelijks bekeken heeft, heeft de ander al het lesmateriaal al uitgebreid bestudeerd, nieuwe schriften gekocht, boeken gekaft en gekeken wie de klasgenoten zijn.

Ik blader door mijn agenda en zie wat vergaderingen en andere afspraken staan. Aan de ene kant heb ik wel zin om weer aan de slag te gaan, aan de andere kant word ik altijd wat weemoedig van het feit dat de vakantie ten einde is. Ik hou wel van vrijheid. Zes weken lang bijna geen verplichtingen. Zes weken lang geen wekker. Ze zijn omgevlogen. Vanaf volgende week gaan we weer mee in het ritme van de wereld om ons heen.

Maar een beetje reuring is ergens ook wel weer fijn. Vakantiegangers zijn inmiddels weer terug en in de stad zie je steeds meer bekende koppen. Vorige week was ik bij “kannen en kruiken” en heb ik gekeken naar een voorstelling van Theaterterras. Donderdagavond bekeek ik met vriendinnen een bijzondere film op het Lieve Vrouweplein en straks ga ik samen met mijn 88-jarige buurman Atze naar Theater de Lieve Vrouw om een film over Rodin te bekijken.

Vanaf volgende week weer de wekker op zeven uur. De lunchboxen komen weer uit de la. Slingerende schooltassen. Drukte rondom de wastafel omdat we allemaal rond dezelfde tijd onze tanden willen poetsen. Gelukkig hebben we volgende week nog theaterfestival Spoffin om onze zinnen te verzetten en vieren we nog een verjaardagsfeest. Maar dan wordt het menes. Dan zitten we weer in het ritme, ik kijk er nog niet naar uit.IMG_4822

 

 

 

Buurtoverlast

De houten vloer kraakt onder het gewicht van de hossende bruiloftsgasten en de houseklanken klinken hard door het park. Ramen zijn beslagen door de warmte van de massa mensen binnen en voor het historische pand staat de vader van de bruid te lallen. Bruiloftsgasten piesen tegen een boom en steken vuurwerk af. Kortom; het is feest in Huize Randenbroek. Niemand kan het park meer in of uit want bij de toegangswegen staat een rij auto’s waar je u tegen zegt. De vogels zijn inmiddels het park uitgevlogen en de bomen laten van schrik hun bladeren vallen.

Als dit scenario uitkomt hadden bewoners gelijk dat ze bezwaar maakten tegen de horeca-uitspanning in Huize Randenbroek. Ik denk dat het wel mee gaat vallen.

Ik heb meelij met de nieuwe uitbaters. Zo heb je een goed uitgewerkt plan voor het mooie historische pand in het Park Randenbroek en zo sta je tegenover drie stichtingen en 164 omwonenden die bezwaar aantekenen tegen de afgifte van de vergunningen. Je zou er toch moedeloos van worden?

Een typisch gevalletje NIMBY. Not in my back yard. Inderdaad; ik heb makkelijk praten want ik woon niet aan het park maar ik mij bijna niet voorstellen dat Huize Randenbroek een centrum van buurtoverlast wordt. Volgens mij is het juist fijn dat het monumentale pand na al die jaren een functie krijgt waar we allemaal van kunnen genieten. Het zorgt voor dynamiek en levendigheid.

Natuurlijk is het vervelend wanneer je je auto niet meer kwijt kunt in je eigen wijk wanneer er een grote groep mensen naar het park komt. Toch denk ik dat het zo’n vaart niet loopt. Er zullen toch wel mogelijkheden zijn om een extra parkeergarage te creëren onder de nieuwbouw in de buurt? Het argument dat de monumentale villa te kwetsbaar is voor feesten en dat ook de planten en dieren niet tegen extra activiteiten in het park kunnen lijkt mij overdreven. Wat voor gasten verwacht je dan?

Beste omwonenden. Hou op om van alles een probleem te maken. Geniet van het feit dat je vlakbij het park woont en dat je daar heerlijke kunt wandelen. En wees blij dat er nu nog meer mensen van het park kunnen genieten. Stop met zeuren.

694Foto: Eric van der Velden