Appeltje

img_7447Wat zielig voor de kinderen van Bolsius. Niet dat hun vader burgemeester is, maar het feit dat hij zo weinig thuis is. Onze burgervader heeft naast zijn werk als burgemeester namelijk nog eens drieëndertig bijbanen. Dan houd je natuurlijk helemaal geen tijd meer over voor je gezin en word je een soort vader die alleen op zondag het vlees snijdt. Ook wethouder Buijtelaar houdt weinig vrije tijd over. Hij heeft wel veertien nevenfuncites. Menno Tigelaar heeft vijf bijbanen. Wat ik heel bijzonder vind; ze doen het allemaal voor niets! En dan bedoel ik niet dat hun bijbaan geen enkele zin heeft, nee ze worden er niet voor betaald. Het zijn heuse vrijwilligers!

Zou werken in het college zoveel energie geven dat je al die bijbanen makkelijk aankunt? Ik dacht dat het best zwaar was, wethouder zijn. Wethouder Kemmerling kan dat vast beamen. Ze is niet voor niets weg gegaan. Qua geld hoeft ze zich in ieder geval geen zorgen te maken. Zij heeft recht op wachtgeld ook al heeft ze zelf besloten weg te gaan. Ze krijgt tachtig procent van haar laatstverdiende loon. Omdat ik zelf vanaf 1 maart boventallig ben bij Welzin ben ik extra geïnteresseerd in hoe het zit met uitkeringen. De vertrokken wethouder krijgt het komende jaar bijna zevenduizend euro per maand van de gemeente Amersfoort. Als zij ergens anders gaat werken en ze verdient daar minder dan wordt haar salaris aangevuld. Als ze besluit niet meer te werken krijgt ze tot haar pensioen zeventig procent.

Gewone mensen, daar schaar ik mijzelf maar even onder, krijgen twee jaar lang zeventig procent van het laatstverdiende loon. Als ik ergens anders ga werken en ik verdien minder dan mijn ‘riante’ loon in de zorg heb ik pech. Als ik besluit niet meer te werken of geen baan vind kom ik in de bijstand. Niemand die het aanvult. Ik heb toch ergens iets niet goed gedaan. Maar; nieuwe ronde dus ook nieuwe kansen. Misschien is een bestuurlijke functie wel wat voor mij. Wethouder Zorg bijvoorbeeld. Combineer ik mijn kennis van de zorg met goed om kunnen gaan met een klein budget. Dan laat ik die bijbanen wel zitten. Tenslotte wil ik ook af en toe thuis zijn bij mijn kinderen.

Plakoorlog

,,Die is van mij!” Kleine Henk van 6 staat stampvoetend voor zijn klasgenootje Jopie. Jopie heeft namelijk een paar grote stukken papier gepakt en plakt er gekleurde rondjes op.,,Nee hoor, ik heb ze zelf uit de werkkast gehaald”, antwoordt Jopie terwijl hij met ingespannen blik zijn kwastje in de behangplak steekt. De gekleurde rondjes zitten inmiddels overal. Op zijn trui, zijn schoenen en ook op zijn wang. Henk kijkt bedrukt en begint bijna te huilen. ,,Van mij”, zegt hij nog een keer zachtjes. Gelukkig, daar komt juf Bea Middeling. Ze gaat door haar knieën en vraagt aan Henkie wat er aan de hand is. ,,Hij heeft meer papier dan ik.” Henk snikt. ,,Ja, Jopie dat is niet eerlijk”, zegt de juf en ze geeft een papier aan Henk. Het kan Jopie niet zoveel schelen. Hij gaat lekker door met plakken. Henk daarentegen kijkt triomfantelijk de klas rond; ‘dat heb ik goed geregeld’ lijkt hij te denken.
Henk en Jopie zijn inmiddels volwassen, maar hun oude vete zet zich voort. In Leusden. Daar is het oorlog. Een heuse plakoorlog. Met de Tweede Kamerverkiezingen in zicht heeft de VVD in Leusden het helemaal gehad met het ‘onbeschofte plakken’ van de SP. Kleine Henk Lonink, inmiddels VVD-raadslid, is boos. De Leusdense socialisten hebben namelijk afgelopen weekend drie(!) posters naast elkaar geplakt op een openbaar verkiezingsbord. Het is een schande. ,,Ze hebben er een handje van bij de SP. Ik vind het onbeschoft!”, aldus Henk. SP-afdelingsvoorzitter Jopie Welten is zich van geen kwaad bewust. ,,Er was nog zoveel ruimte, dus hebben we drie posters opgeplakt.” Joop vervolgt; ,,Wanneer er te weinig ruimte is mogen andere partijen rustig over onze posters heen plakken.”
Om zo’n zelfde ruzie tussen bijvoorbeeld Kees Kraanen (VVD) en Marijke Jongerman (SP) te voorkomen kiest de gemeente Amersfoort voor voorgedrukte campagneborden waarbij alle partijen evenveel ruimte krijgen. Om de posters ‘s avonds ook nog te kunnen zien worden ze van binnenuit verlicht. Een soort poldermodeloplossing, het mag wat kosten. Sjongejonge. Wat een gedoe over het plakken van posters. Alsof mijn stemgedrag afhangt van zo’n poster. Wat kunnen we nog meer verwachten de komende weken? Twitteroorlogen, photoshop-acties, valse-toezeggingen? De politiek nog serieus nemen. Het wordt steeds moeilijker.

694

Schijndemocratie

header_pagina_7
,,Als mensen het echt niet willen gaat het niet door”, dat liet oud-wethouder Fons Asselbergs een tijdje geleden optekenen in deze krant. Hij had het over het ontwerp voor een soort ombouw om de fontein op de Hof. ‘De Stadsbron’ heet het ontwerp dat gemaakt is door de Amersfoortse beeldenmaker Ton Mooij. Het bronzen kunstwerk zal zes meter hoog worden en bestaan uit vijf beelden van mensen die onder een boom staan. Ik heb het ontwerp bekeken en vond het foeilelijk. Een kwestie van smaak natuurlijk. Dat is altijd een dingetje bij kunst. Zo ben ik zelf dol op de Stier die gemaakt is door Thijs Trompert en vind ik de Pelgrimsdeur van de Onze Lieve Vrouwetoren ook prachtig. Het beeld van Johan van Oldenbarnevelt bij de gracht vond ik juist weer heel lelijk. Maar goed. Nu dus plannen voor de fontein op de hof.

Stichting Open Oog organiseert morgen een presentatie van het project “De Stadsbron” in de Sint Joriskerk. Meer dan honderd genodigden krijgen uitleg over het project. Open Oog wil op basis van de reacties in de kerk aantonen dat voor dit project een breed draagvlak bestaat. 
Wacht eens even; je nodigt zelf mensen uit en vraagt hen wat ze vinden van je kunstwerk. Hmm…
Kunstenaar Ton Mooij zal er ook aanwezig zijn. Ik zou hem niet recht in zijn gezicht durven zeggen dat ik het beeld niet mooi vindt, hij heeft er zijn ziel en zaligheid in gelegd. Hoe zit dat bij die genodigden, en zijn die genodigden een afspiegeling van de Amersfoortse bevolking?

Wanneer de meerderheid van Amersfoort het beeld graag wil dan moet dat maar, maar zorg er dan wel voor dat mensen ook de kans hebben gehad er wat van te vinden.
Ga morgen de markt op en laat foto’s zien van het ontwerp. Vraag mijn buurvrouw Siep wat ze van het beeld vindt, laat de jeugd er eens naar kijken of vraag de dropverkoper zijn mening. Houd een peiling. Regel een enquête. Doe iets. Maar preek niet voor eigen parochie en duw de bevolking daarna zo’n beeld door hun strot. “De Stadsbron” moet juist de gewone bevolking uitbeelden, maar op deze manier wordt het een elitair kunstproject. Jammer. Gemiste kans.

Hartkloppingen

img_3153

Ik zie hem nog liggen vorig jaar mei. Last van zijn schouders maar goed aanspreekbaar. Ik vertrouwde het niet en belde de dokterspost. Meneer Enzofoort bleek uiteindelijk een hartaanval te hebben. Gelukkig hebben we adequaat gereageerd en lag hij binnen twee uur gedotterd en wel op de hartbewaking van het Meander Medisch Centrum, maar wat zou er zijn gebeurd wanneer hij een hartstilstand had gehad? Had ik dan ook nog geweten wat ik zou moeten doen?

In een ver verleden volgde ik een reanimatiecursus. Eén van de deelnemers vertelde dat hij een paar maanden daarvoor zelf een hartstilstand had gehad en er goed uit was gekomen door reanimatie. Hij vond dat hij dat zelf ook moest kunnen bij anderen. Ik kon en kan dat alleen maar beamen. Maar ja, de inhoud van de cursus is aardig weggezakt. Was het niet 30 keer duwen en twee keer beademen? Tijd voor een herhalingscursus. Maar dan stap twee. Durf ik mij na zo’n cursus in te schrijven als burgerhulpverlener bij het Reanimatie Netwerk Amersfoort? Als via 112 een hartstilstand in de buurt wordt gemeld krijg je een bericht op je telefoon met de locatie van het slachtoffer. Wie het eerst komt begint met de reanimatie.

Het klinkt prachtig, maar durf ik het wel? Tijdens de hartaanval van Meneer Enzofoort bleef ik kalm en schoot ik in de regelstand, maar hoe reageer ik na zo’n oproep? Ga ik koelbloedig naar het slachtoffer toe of raak ik in paniek? Toch neig ik ernaar mij op te geven voor het Netwerk want het kan mij of mijn gezin ook overkomen, daar weet ik inmiddels alles van. Dan wil ik toch ook dat iemand uit de buurt er alles aan doet om het hart van mijn geliefde weer op gang te brengen als ik zelf niet in de buurt ben?

Elke dag krijgen zo’n drieënveertig mensen in ons land een hartstilstand, een groot deel van hen redt het helaas niet. Stel dat ik misschien iets had kunnen doen en het niet deed. Dat gevoel is erger dan de angst om te moeten reanimeren. Ik ben eruit. Ik ga op herhaling en dan geef ik me op als burgerhulpverlener. Doodeng maar hartstikke nodig.

Pief paf poef

Gaaf. Een hele stapel thrillers. Eentje is van Marion Pauw “lollipop” met op de voorkant een vrouw die een wapen op de lezer richt. De boeken worden gratis aangeboden via de facebookpagina “Gratis af te halen Amersfoort”. Ik ben dol op deze pagina. Als je je eenmaal hebt aangemeld komen de mooiste aanbiedingen langs. Maar ik houd me in. Mijn kast staat nog vol boeken en ik heb ze niet niet eens allemaal gelezen.

Je kunt zeggen wat je wilt van facebook en van andere sociale media, maar dit aspect vind ik wel erg leuk. Aan de ene kant lijkt het alsof we steeds individualistischer worden en elkaar soms via de sociale media de meest vreselijke dingen toewensen, aan de andere kant lijkt het of we steeds meer met elkaar willen delen; niet alleen onze gedachten of ideeën maar ook letterlijk spullen. En het handige van zo’n lokale facebookpagina: je hoeft er niet ver voor te rijden en je ontmoet op een leuke manier stadsgenoten. Zo heb je nog meer facebookpagina’s die speciaal voor Amersfoorters zijn; leerlingkapsters vragen modellen, een koelkast zoekt een nieuwe keuken en ook kunstschaatsen wisselen in no time van eigenaar.

Hoewel ik enorm voor het ruilen en uitwisselen van spullen via facebook ben stond ik van de week wel raar te kijken toen er via een lokale facebookmarktplaats een pistool te koop werd aangeboden. Prijs; vijfenzeventig euro. Geen echt pistool natuurlijk maar hij leek er wel verdomd veel op. Misschien ligt dat vooral aan mij, want mijn kennis van wapens heb ik uit misdaadseries. Het was een ‘luchtdrukwapen’ dat er uit zag als een pistool. Ik ben benieuwd wie dit ‘luchtdrukwapen’ gekocht heeft en vooral wat hij of zij er mee gaat doen.
Volgens PvdA-raadslid Youssef El Messaoudi neemt straatcriminaliteit toe en glijdt de stad af. Het zou me niets verbazen wanneer een crimineel in spé binnenkort een wapen op iemands hoofd richt. Gekocht via facebook. Ook al is het geen echt pistool, ik zou er van schrikken. Tegen de nieuwe eigenaar van dit nepwapen wil ik zeggen; lees eens een spannend boek! Dat kan je leven ook verrijken. Kun je gratis krijgen via internet! Je weet de weg.

img_0915

Tien

 

Tien kaarsjes staan er op een taart. Een taart van jaren met leegheid. Tien jaar een lege stoel in de kamer. Al tien jaar niemand meer voor de televisie tijdens het NK-Schaatsen. Vroeger lag hij zelfs voor de tv op de grond en hield met potlood de rondetijden bij.

Een gemis tijdens verjaardagen, kerstdagen of oud & nieuw. Wanneer we met zijn allen zijn op zo’n dag, zijn we toch niet helemaal met zijn allen. Meestal een gemis op een gewone doordeweekse dag. Zomaar ineens een herinnering in mijn hoofd en een steek in mijn hart.

Al tien jaar geen vader die met een kennersoog naar onze nieuwe houten vloer kijkt of advies geeft tijdens een bouwklus. Geen Pake die vol trots naar zijn kleinzoon kijkt die nu groter is dan hij zelf  ooit was. Geen vader meer die op rustige toon zegt dat ik me geen zorgen moet maken of die een discussie begint over de grote zaken in de wereld.

Tien jaar. Het klinkt als een jubileum. Maar een jubileum is iets feestelijks. Toch steek ik vanavond tien kaarsjes aan. Om het leven te vieren en mijn vader te gedenken. Tien jaar…..

Pake in lijst

Lange Benen

Een spijkerbroekje met wijde pijpen, dat vindt Pien vast leuk. Ik ga door mijn knieën en zoek in de doos naar andere kleertjes. ,,Vier kledingstukken voor twee euro”, zegt het meisje dat op een campingstoeltje achter haar kleedje zit. Even later heb ik nog een paars topje, een geel jurkje en een flowerpower-minirok in mijn hand. De twee euro geef ik aan het meisje en de ieniemieniekleertjes doe ik bij de andere spullen in mijn tas.

Het is 30 april 2007 en omdat man en kinderen vandaag bij oma zijn heb ik het rijk alleen. Nou ja, alleen… Het is druk op de Bloemendalsestraat in Amersfoort. De temperatuur van bijna twintig graden maakt het een extra feestelijke dag. Ik doe de flap van mijn tas omhoog en kijk naar de buit; een prachtige barbiepop met lang blond haar en een heleboel kleertjes. Wat zal dochter Pien daar blij mee zijn. Ze is bijna vijf en houdt enorm van poppen. Voor mijn zoon Teun scoor ik even later een bak vol K’nex. Die zijn onbetaalbaar wanneer je ze in de winkel moet kopen. Voor mezelf koop ik niets, behalve een koud biertje van de tap om mijn dorst te lessen. Wanneer mijn man en kinderen aan het eind van de middag moe maar voldaan thuiskomen geef ik Pien de pop met de kleertjes. Ze kijkt er amper naar. Teun daarentegen begint meteen met zijn K’nex te spelen.

Pien zit achter haar kleedje op de Bloemendalsestraat. Het is 30 april 2010. Het is een koude Koninginnedag, de sfeer is ongezellig en het is minder druk dan anders. We hebben de afgelopen weken Piens kamer doorgespit en kwamen van alles tegen. In de la onder haar bed lag een  barbie oneerbiedig tussen de gummen, snoeppapiertjes en stoffige haarspelden. Ik denk dat ze daar drie jaar geleden is neergelegd en er sindsdien niet meer is uitgekomen. Barbies en mijn dochter zijn geen goede match. Ze vindt ze ronduit stom. ,,Voor poppen kun je nog zorgen”, had ze me toevertrouwd. ,,Het enige leuke van een barbie is dat je haar knieën kunt buigen”, voegde ze daaraan toe. Misschien was dat wat mij als kind zo aantrok; die knikkende knieën en de lange benen. De barbie is één van eerste dingen die ze verkoopt. Ze vraagt er een euro voor, de kleertjes geeft ze er gratis bij.

30 april 2016. Koningsdag is al geweest. Pien maakt zich klaar om naar circusles te gaan. Ik kijk en zie een prachtige jonge vrouw. Een prachtig figuur. Langere benen dan ik ooit heb gehad. Een gezicht zonder make-up met opvallend felblauwe ogen en halflang blond haar. Maar geen barbie, absoluut geen barbie. Geheel zichzelf en authentiek. Ze straalt. Barbies en mijn dochter blijken nog steeds geen goede match. Godzijdank!img_1315