Bellenblazen en dat meteen weer vergeten…

,,De verpleegkundige ging eerst naar binnen en toen hoorde ik Olga roepen dat ze niet mee wilde, maar toen ik zelf om het hoekje keek riep ze blij mijn naam.’’  Mijn 86-jarige moeder vertelt me over haar bezoekje aan haar vriendin die ze al meer dan een halve eeuw kent. Mijn moeder woont nog zelfstandig maar vriendin Olga zit inmiddels in een instelling voor mensen met dementie. Het gaat steeds slechter. Ze is bozig, heeft veel pijn en begrijpt niets meer van de wereld, maar als mijn moeder binnenstapt leeft ze weer een beetje op.

Het is mijn grootste nachtmerrie; dement worden en de grip op mijn leven verliezen. Ik raak nu al in paniek wanneer ik namen vergeet of niet op woorden kan komen. Het schijnt met mijn leeftijd te maken te hebben. Hoe het moet zijn om echt te dementeren wil ik nooit mee maken; die onzekerheid, de angst, het onbegrip. Daarom ben ik blij dat de Artsenorganisatie KNMG hun standpunt hebben verruimd omtrent euthanasie. Als ik helemaal wilsbekwaam een euthanasieverklaring invul en ik word daarna zo dement dat ik mijn wens om dood te gaan niet meer aan kan geven dan is er meer mogelijk dan voorheen. Dat stelt me toch min of meer gerust. 

Mijn moeder vertelde verder: ,,Ik had bellenblaas meegenomen. Eerst deed ik voor hoe ze moest blazen en daarna probeerde Olga het ook. Toen het uiteindelijk lukte werd ze helemaal blij. Oh, mooi…riep ze steeds.” In gedachten zag ik mijn moeder naast haar vriendin zitten; even een geluksmoment voor beiden.

Het blijft natuurlijk een dilemma; wat is nog een goed en waardig leven? Bellenblazen met veel moeite? En dat vijf minuten later weer vergeten zijn? Ik hoop dat ik, wanneer er bij mij dementie geconstateerd wordt, op tijd mijn euthanasieverzoek in kan dienen, want ik denk niet dat deze column voldoende bewijs is. Er zullen eerst een paar zware gesprekken aan vooraf gaan. Ik hoop -en bid- dat ik dat gesprek nooit hoef te voeren…

Saai plein nu vol avontuur!

,,Wauw, wat een geweldig schoolplein wordt het en wat jammer dat Teun en Pien dit niet hebben meegemaakt”,  dacht ik toen ik laatst over de Schimmelpenninckkade liep. Het oersaaie schoolplein van basisschool Sint Joris heeft namelijk een metamorfose ondergaan. De grijze stoeptegels hebben plaatsgemaakt voor onder andere speelheuvels, verstopplekken en een pomp met water en zand. 

Terwijl ik sta te kijken wordt er gesjouwd, geschept en getimmerd. Van de bouwer hoor ik dat er van de stenen die uit het plein zijn gekomen een soort amfitheater gemaakt gaat worden waar de kinderen straks buitenles krijgen en er komt ook nog een boomhut. Niet in de 180 jaar oude plataan, want daar kunnen zijn wortels en stam niet tegen. De oude zal boom tijdens de verbouwing zoveel mogelijk met rust gelaten worden. 

De senioren boven de school krijgen ook meer rust want zo’n natuurplein scheelt vast enorm in het geluid. Het dempt, en ik denk dat de kinderen minder ruzie maken; ze hebben het te druk met spelen en klooien. In de zomer is het er niet meer zo loeiheet en tijdens de regenbuien in de herfst kan het water beter weglopen. Verder ziet het er natuurlijk ook veel avontuurlijker uit. Kortom; win-win! De wasmachines van de ouders moeten misschien frequenter draaien en er zal vaker een scheur in een broek  of een splinter in een hand zitten, maar dat mag de pret niet drukken. 

De kinderen zijn nauw betrokken bij het project. Ze hebben geld opgehaald met de verkoop van toffe sokken en in groepjes meegeholpen met de aanleg. Morgen vanaf 10 uur mag trouwens iedereen meehelpen; ook buurtbewoners. Het einde van de bouw is in zicht. Als de scholen niet dichtgaan kan de feestelijke heropening misschien nog dit jaar plaatsvinden. Betrokkenen kijken vanavond vast met extra interesse naar de persconferentie. Hoe dan ook; ik hoop dat alle  Amersfoortse scholen die nog een recht-toe-recht-aan-schoolplein hebben de Sint Joris volgen. Zo’n prachtige speelplek bij school gun je toch ieder kind?!

Halfzacht gedoe leidt tot niets…

Huh?! Wethouder Kees Kranen die met veger en blik de rommel opruimt na vernieling van een bushokje door vuurwerk? Ik schoot bijna in de lach toen ik de foto gisteren in de krant zag. Alsof hij zelf de zooi staat op te vegen… “En pa en ma maar klagen dat de belasting omhoog gaat”, aldus een woedende wethouder, doelend op de kosten die de vernielingen met zich mee brengen. Mooi hoor, die verontwaardiging, maar het was vooral voor de bühne denk ik. Als je echt baalt van de vernielingen door vuurwerk dan sta je toch achter een algeheel vuurwerkverbod?

GroenLinks en Lijst Sanders hebben vorige maand een motie ingediend maar omdat het te kort dag was om aan alle eisen te voldoen komt er weer geen algeheel verbod in Amersfoort. Kraanens partijgenote Hanneke Lap was maar wat blij want ze vindt dat vuurwerk bij Oud en Nieuw hoort. Als het veilig kan. En dat is het hem juist. Veilig vuurwerk bestaat niet. Niet alleen in Amersfoort gebeurt er volgens mij veel te weinig; ook landelijk komt er waarschijnlijk geen vuurwerkverbod. Het lijkt wel of iedereen moe is van de discussies, of bang is voor gedoe. Een rigoureus verbod voor al het vuurwerk is volgens mij het duidelijkst.

Onze wethouder Kraanen maakt zich zorgen om de grote kosten van de bushokjes. Ik vind het bijna peanuts in vergelijking met wat vuurwerk de maatschappij sowieso kost: Milieuverontreiniging, dierenleed, gezondheidsproblemen. De wethouder heeft het ook nog over het menselijk leed door deze vernielingen. Maar menselijk leed, meneer de wethouder, dat is wanneer je vader met COPD een paar dagen ziek is omdat er zoveel rotzooi in de lucht zit na oud en nieuw of wanneer je kind een vuurpijl in zijn oog krijgt.

Ik ben wel blij met deze wethouder die zich zo druk maakt. Misschien kan hij zijn partijgenoten meekrijgen zodat de plaatselijke VVD ook voor een vuurwerkverbod is. En dan wel even doorpakken lijkt me. Het heeft lang genoeg geduurd.

Kortsluiting in mijn hoofd…

‘Festival van Inzicht’ gaat het heten. Bij mij veroorzaakt het een soort kortsluiting in mijn hoofd. Ik begrijp het niet. Eind maart wordt een deel van de Stadsring afgesloten en wordt er op die afgesloten rijbanen een festival georganiseerd. De gemeente heeft al een ton toegezegd.

De initiatiefnemers D66 en GroenLinks willen kijken wat er gebeurt met de verkeersstroom wanneer je een deel van de stadsring afsluit. Huh? Daar heb je toch geen festival voor nodig? Als je dat echt wil testen dan sluit je de Stadsring toch gewoon af?  En dan doe je dat toch juist tijdens de spits en niet in een weekend?

Ik denk dat het experiment ‘Festival’ wordt genoemd om draagvlak te creëren bij de Amersfoorters. Ik zou echt geen andere reden weten. ,,Laten we voor verschillende groepen wat organiseren dan krijgen we iedereen mee”, zal er wel zijn geopperd.,,Om dertigers te trekken regelen we muziek en voor kinderen organiseren we wat stoepkrijt”, zei het ene raadslid. Een ander voegde daar aan toe, ,,we moeten ook iets sportiefs inplannen”. En vanaf de achterste bankjes riep iemand,,O ja, laten we straattheater niet vergeten” Kortom: Het wordt een soort potpourri aan festiviteiten, zonder visie. Ik vind het raar. Voor cultuur hebben we al prachtige locaties zoals De Hof, de Nieuwe Stad of het Eemplein. Sporten kan op de velden en stoepkrijten kun je, de naam zegt het al, gewoon op de stoep doen in de straat waar je woont.

Dit bijzondere experiment wordt gehouden om te kijken of de Stadsring in de toekomst omgevormd kan worden tot een stadsgracht met park. Prachtig idee natuurlijk, maar volgens mij heeft Amersfoort momenteel urgentere zaken die aandacht vragen: De enorme kosten van het nieuwe stadhuis, de woningnood en de claim van Vahstal.

Festival van Inzicht. Het kwartje, of in dit geval de ton, is bij mij nog niet gevallen. O, wacht eens…maart 2022,  was er dan niet iets met gemeenteraadsverkiezingen? Hmm…een bijzondere timing D66 en GroenLinks, maar een waardeloos idee! 

Filezwemmen in de Amerena…

Kleedkamer 7 van de Amerena. Ik duw de deur open en val net in een gesprek van twee dames die zich aan het afdrogen zijn. ,,De paralympische ploeg heeft extra banen tot half elf, vandaar dat het zo druk was”, zegt een van de dames terwijl ze zich net in haar onderbroek hijst. ,,Ik hoorde in de wandelgangen dat ze er flink voor betalen’’. zegt de ander terwijl ze haar natte haren kamt. ,, Van die paar euro die ze van ons krijgen kan het zwembad niet blijven bestaan natuurlijk.”

De twee vrouwen zijn al klaar en ik moet nog. Het kost me altijd wat moeite om de stap naar de Amerena te zetten, maar het is gelukt. Ik doe mijn badpak aan en loop naar het 50-meter bad. Het is inderdaad druk. Nog drukker dan vorige week. Zes banen zijn bezet door de paralympische zwemploeg. Eén topper per baan. In de overige banen is het file-zwemmen. Ik zie een  bordje ‘snel tempo, Borstcrawlbaan’.  Hmm… ik ben niet snel en ik kan al helemaal geen borstcrawl maar toch laat ik me langzaam in het water van die baan zakken. Het is de minst drukke, vandaar. 

Misschien ben ik wel verwend geraakt tijdens de laatste lockdown. Toen moest je intekenen voor een tijdslot en had je bijna een baan voor jezelf. Nu word ik links en rechts ingehaald en voel ik af en toe een been of arm van een van de andere recreatiezwemmers. Niet echt fijn.

Het is natuurlijk super voor Amersfoort om topsport binnen de stadsgrenzen te hebben , maar een bad als de Amerena moet toch ook voor de gewone Amersfoorter aantrekkelijk blijven? Voor je het weet haken mensen af door de drukte. 

Ik besluit minder lang te zwemmen dan normaal. Als ik even later naar mijn fiets loop zie ik bij de uitgang het kunstwerk staan met namen van de Paralympiërs die prijzen binnen hebben gesleept. Ondanks mijn gemopper ben ik toch plaatsvervangend trots. Dat dan weer wel.

Laat niemand in de kou staan!

,,Hoe zit dat eigenlijk bij ons?” vraag ik mijn man terwijl ik een kop koffie inschenk. Mijn man pakt zijn iPad en zoekt op hoe wij onze energie hebben geregeld. ,,Oh, wij hebben mazzel”, antwoordt hij. ,,Wij hebben een contract waarbij de prijzen vaststaan tot…even kijken….begin 2023.”

Wat een geluk: Toen wij ons energiecontract regelden konden we niet vermoeden dat de energieprijzen dit jaar zo gierend uit de klauwen zouden lopen. Het was meer geluk dan wijsheid dat we het zo geregeld hebben. Wij mogen dan wel geluk hebben maar ik krijg buikpijn als ik denk aan al die Amersfoorters die al amper rond kunnen komen en misschien wel zo’n duizend euro meer moeten gaan betalen. Die komen er niet met de compensatie van de overheid. 

,,Het maakt niet uit of je in een villa in het Bergkwartier woont of een bijstandsmoeder bent uit de Koppel die in een slecht geïsoleerd huis woont. Iedereen wordt ongeveer evenveel gecompenseerd.” Mijn man neemt een slok van zijn koffie. ,,Wat bizar dat wij dan straks ook ongeveer 400 euro compensatie krijgen”, zeg ik. ,,wij hebben dat helemaal niet nodig gezien ons vaste contract.”

,,Misschien kan de gemeente Amersfoort een fonds opzetten waar wij en anderen die compensatie in kunnen storten”, mijmert mijn man. ,,En mensen die hun energierekening niet kunnen betalen zouden dan geld uit dat fonds moeten kunnen krijgen”, gaat hij verder.  ,,Anders is het misschien iets voor het Sociaal Fonds of de voedselbank”, voeg ik toe. ,,We hebben al een motto: Amersfoort laat niemand in de kou staan.’’

Wij worden steeds enthousiaster. Wij hebben het al besloten. De 400 euro compensatie die we van de overheid krijgen geven wij aan Amersfoorters die het echt nodig hebben. Ik hoop dat een betrouwbare Amersfoortse organisatie opstaat die dit financieel gaat regelen en dat er meerdere stadgenoten meedoen. Laten we solidair zijn. Daar wordt de wereld beter van en Amersfoort in het bijzonder!

Campagne in rook opgegaan

,,Ik kan wel janken.”De ambtenaar die zo hard gewerkt heeft aan de campagne ‘Hout stoken, maak het toch uit’ buigt zijn hoofd en zucht eens diep. Hij was best vrolijk opgestaan, maar de koppen in de krant zorgen dat dat gevoel meteen verdwenen is. ‘Haardhout door stijgende energieprijs niet aan te slepen’, leest hij. ,,Maanden werk voor niets”, schiet het door zijn hoofd. Hij en zijn collega’s hadden een paar jaar geleden ook al de campagne ‘Welk rooksignaal geef jij af’ gelanceerd. Met beide campagnes probeert de gemeente Amersfoort mensen ervan bewust te maken dat het stoken van een vuurtje niet alleen maar romantisch en gezellig is.

“Maak het toch uit” was de oproep. Dat was ik in eerste instantie niet van plan. Steker nog: ik gaf mijn man een aantal jaar geleden een kuub openhaardhout voor zijn verjaardag. Om het vuurtje juist flink aan te wakkeren! En omdat ik zelf ook zo genoot van de warmte, het staren in de vlammen en de lekkere geur die ervan af kwam. Puur genieten. Totdat ik -mede door de campagnes- door kreeg hoe slecht het stoken van een open haard eigenlijk is. 

Het is toch raar dat ik heel bewust niet rook omdat ik weet wat de gevolgen kunnen zijn, terwijl ik het heel normaal vond om flink fikkie te stoken in de open haard? Beiden zijn slecht voor longen, hart en bloedvaten. Het kostte ons best wat moeite, maar mijn man en ik ‘maakten het uit’. Ook deze winter blijft onze open haard ongebruikt,  ondanks de hoge gas- en energieprijzen. Ik zorg wel voor een extra trui, warme sokken en een dekentje binnen handbereik. 

Ik vind het sneu voor de gemeenteambtenaar: Zo heb je een campagne waarbij je net een beetje het idee krijgt dat de urgentie ervan doordringt, en zo vergeet bijna iedereen de milieu- en gezondheidsaspecten door houtrook omdat de energieprijzen omhoog schieten. De korte termijn portemonnee blijkt het toch weer te winnen van de lange termijn gezondheid. Zonde van alle inspanning!

Teken van leven vanuit dodenrijk?

Terwijl de muziek klonk in het oude kerkje, vloog er zomaar vanuit het niets een prachtige vlinder naar de kist. Ik vond het bijzonder, want het was november en buiten was het al erg koud. Het voelde als een teken van de overledene en gaf troost.

Een paar maanden later reed ik samen met een vriendin naar de afscheidsdienst van haar vader. Mijn tomtom was ingesteld op de locatie van die uitvaart. Tijdens de rit stuurde de tomtom me ineens naar een voor mij onbekend adres. Mijn vriendin zag het ook, schrok en zei toen wat lacherig: ,,Daar woonde mijn vader, hij blijft zich met me bemoeien….”. Ik ben dat moment nooit vergeten.

Toen mijn eigen vader overleed voelde ik binnen een paar dagen zijn ziel verdwijnen. Zijn begrafenis was natuurlijk wel verdrietig, maar ik kon zijn lichaam loskoppelen van wie hij was. Voor mij betekent zijn graf niet zoveel. Als bij zijn graf een onderzoek zou komen door een spiritueel genootschap naar zijn ‘dolende ziel’ dan zou ik dat geen probleem vinden.

Toch kan ik me goed voorstellen dat nabestaanden laaiend zijn op begraafplaats Rusthof waar door een groep mensen ‘s avonds onderzoek gedaan is naar energieën van hun doden. Ook bij de kindergraven. De nabestaanden wisten van niks en er was geen toestemming voor gevraagd. Een graf is iets persoonlijks en alleen de nabestaanden gaan daar over.

Het had niet mogen gebeuren, maar toch ben ik benieuwd naar het onderzoek van de zes leden van het spirituele genootschap. Ik zou hún verhaal wel willen horen. Wat deden ze precies en wat was de uitkomst van al hun séances?  Zat er überhaupt een wetenschappelijk component achter? Het blijft me fascineren.

Blijft de energie van een overledene ronddolen?  En is dat te meten of verbeelden we het ons misschien? Er was vast een verklaring voor de vlinder op de kist in november. Maar dat de tomtom mij naar het adres van de overledene stuurde snap ik nog steeds niet.  Wat is er nog meer tussen hemel en aarde? 

Rood, oranje, geel, groen, blauw en paars….

,,Hou toch eens op met dat achterlijke gedoe. Ben wie je bent, maar val een ander daar niet mee lastig”, was de reactie van ene Ria. En Jesse vond: ,,Als je gelijk behandeld wil worden, vraag dan niet om een speciale behandeling of vraag er niet zoveel aandacht mee.”

Ik lees de reacties op social media nog een keer en probeer ze te begrijpen. Deze mensen hebben moeite met de regenboogkleuren bij de oversteekplaats op de Stadsring. Hoe kun je nu last hebben van wat kleur op het wegdek? Waarom mag er geen aandacht worden gevraagd voor het feit dat Amersfoort een stad wil zijn waarin iedereen zich welkom voelt? Wie doe je daar kwaad mee?

Eigenlijk maken dit soort reacties precies duidelijk waarom het toch nog nodig is om aandacht te vragen voor inclusiviteit en tolerantie in onze stad. Als mensen al problemen hebben met wat kleur op de weg wat zegt dat dan over hun tolerantie ten opzichte van mensen met een lhbt+ achtergrond?

Het lijkt mij een goed idee om niet alleen deze kleurige oversteekplaats te koesteren, maar alle zebrapaden in de stad te voorzien van een extra kleurtje. Dus in de ene straat een mooie paarse streep en bij een ander zebrapad een groene kleur. Zodat we elke keer wanneer we een zebrapad oversteken weer even nadenken over waarom die kleurtjes juist zo fijn zijn in ons leven. Een gewoon zebrapad is ook maar zo zwart-wit.

De regenboogoversteekplaats wordt zondag tijdens Coming Out Weekend officieel in gebruik genomen. Verder zijn er allerlei feestelijke activiteiten in de stad. Zo wordt voor de vijfde keer de Pridewalk Amersfoort gelopen en  kun je een ‘kom maar uit de (koel)kastbiertje’ bij café Koetje, J&D of Lapart kopen. Een deel van de opbrengst gaat naar de realisatie een regenboogmonument achter de Onze Lieve Vrouwetoren. 

Bij ons thuis hangen we zondag  zelf ook de regenboogvlag uit. Niet om te provoceren, maar om het leven in al haar diversiteit te vieren. Daar kun je toch niet tegen zijn?

Met vertrouwen en samenwerken kom je verder

,,Het was geweldig!” Pien gooit haar tas in de hoek, doet haar jas uit en loopt naar de keuken. ,,Het is Bram vandaag gelukt om op de bal te lopen. Hij hield zich nog wel vast aan mij maar hij was zo trots”,  roept Pien enthousiast.  ,, En Lieke stond de hele tijd in haar handen te klappen om hem aan te moedigen.”

Dochter Pien is net teruggekomen van Circus Amersfoort. Daar geeft ze op zondagochtend circusles aan kinderen die niet zo goed kunnen meekomen in reguliere clubs. De groep heet Drempelloos en dat is precies de goede naam. Ondanks hun beperkingen leren ze allerlei circusdingen zoals ballopen, acrobatiek of jongleren. 

Met een glas water in haar hand komt Pien de kamer weer binnen. ,,Het is zo fijn om te merken dat elk kind zijn eigen talenten ontdekt . Ze durven echt dingen uit te proberen omdat ze weten dat ze wel opgevangen worden.” Pien ratelt enthousiast door; ,,Er is nog ruimte voor nog meer kinderen, ik gun het ze zo!”

Vallen en opstaan, samenwerken, zorgen voor elkaars veiligheid, je talenten ontdekken en je grenzen verkennen. Daar gaat het om bij de lessen van Circus Amersfoort. Verder bepalen de kinderen zelf of ze puur voor de gezelligheid komen of juist heel goed willen worden in een circusonderdeel.

Dochter Pien begon tien jaar geleden met circusles en ze heeft er veel aan gehad. Niet alleen fysiek, maar ook wat zelfvertrouwen betreft. Ze is er qua persoonlijkheid gegroeid en heeft er vriendschappen gesloten. Met veel doorzettingsvermogen heeft Pien leren eenwieleren. Ze kan de ballen hooghouden tijdens het jongleren en tijdens koorddansen kijkt ze vooral vooruit. Ze houdt haar rug recht tijdens acrobatiek en doordat ze vertrouwt op de anderen durft ze uitdagingen aan te gaan en grenzen te verleggen.

Hadden Mark, Sigrid en Wopke maar circusles gehad. Dan was er niet al een half jaar lang aangeklooid en was de formatie zo gefikst. Op een eerlijke en oprechte manier. Het had zo mooi kunnen zijn…