Etherdiscipline

‘Dus als we wat verdachts zien kunnen we dat daar op zetten? Spannend.’ Een van mijn buren reageert op een voorstel om een buurtapp te beginnen voor onze straat Kruiskamp.Een buurtapp waarmee we elkaar kunnen waarschuwen wanneer we iets verdachts zien. Het kan geen toeval zijn. Deze week werd bekend gemaakt dat Amersfoort veiliger is geworden maar dat dat niet in alle wijken zo wordt ervaren. Vooral in de Kruiskamp en Koppel voelen bewoners zich onveilig terwijl er eigenlijk niet zoveel misdrijven worden gepleegd. Ik ga na wat ik zelf heb meegemaakt de afgelopen tijd.

Een half jaar geleden vond ik in de poort allemaal sieraden tussen het onkruid. Via facebook heb ik de eigenaar op kunnen sporen. Die was er blij mee, maar de dure en waardevolle sieraden ontbraken. Het idee dat iemand inbreekt in een woning en dan zijn buit bij mij achter in de poort uitzoekt is niet echt fijn. Verder schrok ik laatst wakker van glasgerinkel. Bij mijn overbuurman was een steen door het raam gegooid. Ik zag nog net de dader weglopen. Dit heb ik overigens niet gemeld bij de politie want ik had niet de illusie dat ze er wat mee zouden doen.Ook werd ik laatst midden in de nacht wakker van gepraat. In een auto voor ons huis zaten drie jongens. Ze rookten wat en keken op hun mobiel. Het was half vier ’s nachts. Ze deden in principe niets, maar ondertussen lag ik met een ietwat verhoogde hartslag wakker. Ze bleven een uur lang staan. Ik had het wel fijn gevonden om op dat moment een buurtapp te hebben. Even overleggen met buren die ook wakker lagen of de politie gebeld moest worden of niet.

Er gebeurt eigenlijk best veel bij ons in de straat maar écht onveilig voel ik mij niet. Toch heb ik de Buurtapp geïnstalleerd. Om eerlijk te zijn begrijp ik nog niet hoe het precies werkt.  Ik weet wel dat ik alleen maar een appje wil krijgen wanneer er iets verdachts in de straat gebeurt. Recepten uitwisselen, vragen over iemands gezondheid of opmerkingen over het weer doe ik liever tijdens een praatje over de schutting. Ik ben benieuwd. Alles valt of staat met voldoende etherdiscipline!

IMG_1266

 

 

Advertenties

Moedeloos

Programma’s waar ze in zitten kijk ik niet. Wanneer ik hun foto in de krant zie staan sla ik snel de bladzijde om. Zie ik op de televisie dat er gedemonstreerd wordt om hen hier te houden dan zap ik naar een andere zender. Het lijkt wel alsof ik hun verhaal niet binnen wil laten komen. Liever had ik niets geweten. Ik voel me moedeloos.

Al een jaar hangt het zwaard van Damocles boven hun hoofd. Dat zwaard kost ze straks hun kop. Ze moeten naar een land dat ze niet kennen en waar ze de taal niet van spreken. Vrienden laten ze achter, net als hun toekomst. Ze hoopten op een leven in Nederland.

Bekende Nederlanders tegen wil en dank. Heel Nederland kent hen inmiddels, misschien werkt dat juist nu wel tegen hen. Want kun je als politicus überhaupt nog buigen of laat je ze barsten? Zou staatssecretaris Harbers zijn werk nog leuk vinden? Vindt premier Rutte het asielbeleid echt ‘fair’ zoals hij eerder zei? Hij zei het bijna emotieloos, achteloos.

Ze zaten even ondergedoken. Dat woord alleen al. Het doet me denken aan de oorlog. Iets met deportatie. Ik weet dat ik het niet mag vergelijken. Maar ik krijg het maar niet uit mijn kop. Tegen je wil naar een land gebracht worden waar je niet wilt zijn. Onvrijwillig op het vliegtuig worden gezet. Ontworteld worden met alle gevolgen van dien. Hopeloos.

Cabaretiers, politici, artiesten, leeftijdsgenoten, onbekenden. Er is een enorme weerstand tegen dit besluit. Terwijl het lijkt of heel Nederland zich met deze zaak bemoeit heb ik de neiging om me terug te trekken. Ik durf niet meer te hopen. Wil het niet zien. Kijk laf de andere kant op. Daar zit mijn dochter Pien, maar ik zie Lili. Terwijl mijn zoon Teun naar boven loopt om huiswerk te maken denk ik aan Howick. Gewoon twee Nederlandse kinderen. Broer en zus. Makkers in de strijd.

En ik? Ik maak me klein. Zodat het mij niet kan raken. Net als vroeger. Wanneer ik bang was ging ik in bed liggen. Deed ik de deken over mijn hoofd. Zong ik zachtjes een liedje om de demonen te verdrijven. En morgen doe ik dat weer.

IMG_3965.jpg

 

 

Speurtocht

IMG_6709

Piepjes uit mijn mobieltje. Een burgernetbericht. ‘Bedankt voor het uitkijken. De vermiste jongen is in goede gezondheid aangetroffen.’ Mijn hart maakt een sprongetje; fijn! Even daarvoor had ik namelijk gelezen dat er een jongen met het syndroom van down was vermist in het Leusderkwartier. Ik was op dat moment aan het fietsen in Randenbroek, maar keek toch om mij heen om te zien of ik niet toevallig zou kunnen helpen bij deze vermissing.Gelukkig was hij alweer gevonden!

Ik heb me lang geleden al aangemeld bij het Amersfoortse burgernet. Ik ontvang alleen een oproep van bijvoorbeeld een vermissing bij mij in de wijk Kruiskamp of wanneer ik me met mijn mobiel in de buurt van het incident bevind. Binnen korte tijd krijgen meerdere deelnemers een bericht. Handig, want op deze manier kan de politie snel veel extra ogen inzetten in het gebied waar het nodig is.

Eén van mijn buurjongetjes was een keer kwijt. Hij was een jaar of drie en was ineens uit het oog verdwenen. Met meerdere buurtgenoten zijn we gaan zoeken en gelukkig vonden we hem snel, maar als dat niet was gelukt was zo’n oproep via burgernet ook wel een uitkomst geweest.

Het gaat overigens niet altijd om vermiste kinderen. Soms wordt er gezocht naar volwassenen die letterlijk en figuurlijk de weg kwijt zijn of zoekt de politie naar criminelen.

Vorige week kwam er een bericht binnen dat ze in de wijk Koppel op zoek waren naar een grote stevige man met blond haar. NIET ZELF BENADEREN, stond erbij. Dan word ik wel heel nieuwsgierig naar het verhaal. Was hij verward, had hij wapens, was hij gewelddadig?  Ik moet zeggen dat ik ook hier weer opgelucht was toen ik even later las dat de man was aangetroffen. Vooral de hoofdletters van de tekst ‘niet zelf benaderen’ vond ik niet zo geruststellend.

Het lijkt me geweldig wanneer ik daadwerkelijk een keer een bijdrage kan leveren na een melding via het burgernet. Stel dat door mijn alertheid een verwarde vrouw weer naar haar eigen huis kan worden gebracht. Of dat een agent door mijn toedoen de dader van een brute overval kan aanhouden. Meedoen aan burgernet is toch een soort speurtocht voor volwassenen.

Image-1

 

 

Ome Karel

IMG_4426

,,Nee, je moet hier avoir gebruiken als werkwoord”, zei ome Karel terwijl hij de zin in het schrift aanwees. Hij had geduld. Veel geduld. Ome Karel was geen echte oom maar een kennis van mijn ouders. Hij sprak en schreef vloeiend Frans. Hij wel. Ik was een jaar of zestien en haalde de ene onvoldoende na de andere. Dat kwam omdat ik van de Havo kwam en daar geen Frans in mijn pakket had gehad. Wekelijks ging ik met frisse tegenzin naar ome Karel voor bijles. Ik vond de grammatica moeilijk en had het gevoel dat ik mijn eindexamen Frans nooit zou halen. Ome Karel stimuleerde me om er voor te gaan.

Ik gun iedereen een ome Karel. Iemand die je net dat zetje kan geven om een taal te leren, wiskunde te begrijpen of je op een andere manier te motiveren. Maar niet iedereen heeft zo iemand in de buurt en niet elke ouder kan zijn of haar kind helpen bij het huiswerk. Nu bestaat er natuurlijk zoiets als huiswerkbegeleiding maar voor veel mensen is dat niet te betalen. Toch gloort er hoop aan de horizon. Ouders die geen geld hebben voor zoiets als huiswerkbegeleiding kunnen een financiële bijdrage aanvragen bij Stichting Leergeld Amersfoort. De gemeente stelt hiervoor een flink bedrag beschikbaar. Geweldig toch? De school bekijkt samen met de ouders welke hulp het kind nodig heeft en vult een aanvraagformulier in. Stichting Leergeld Amersfoort beoordeelt de aanvraagt en bij een positieve beoordeling kan het kind aan de slag. Dat kan zijn bij een buurthuis, in een huiswerkklas of door specifieke bijles. Bijvoorbeeld wiskunde, geschiedenis of Frans!

In huize Enzofoort zijn we min of meer klaar voor het nieuwe schooljaar. De boeken zijn gekaft, de fietsbanden opgepompt en de broodtrommeltjes uit de kast gevist. Met frisse tegenzin gaan Teun en Pien volgende week weer beginnen. Weemoedig denk ik terug aan mijn eigen middelbareschooltijd. Eigenlijk weet ik helemaal niet of die kennis van mijn ouders er geld voor heeft gehad of dat het een vriendendienst was. Wat ik wel weet is dat ik mijn diploma uiteindelijk heb gehaald. Door afkijken tijdens de luistertoets, het stampen van veel Franse woordjes en de inzet van ome Karel!

IMG_4429

Overleven

IMG_8955Langzaam zie ik de eerste etage verschijnen. De roltrap gaat als vanouds, maar de winkel is anders. Heel anders. Terwijl ik van de roltrap stap zie ik in verderop een kleurig jurkje hangen. Leuk stofje, prachtige kleuren. Ik zoek het prijskaartje, pak het, draai het om en zie dat dit fladderjurkje 298,95 kost. Bijna driehonderd euro. Ik koop nooit jurkjes van driehonderd euro. Als ik wel het geld ervoor over zou hebben zou ik zo’n jurkje in een boetiek kopen. Niet in dit warenhuis. Het ziet er luxe uit maar er ontbreekt iets. Wat? Ik kan er mijn vinger niet op leggen.

Hudson’s Bay is alweer vijf maanden open, maar de keren dat ik binnen geweest ben zijn op één hand te tellen en mijn enthousiasme wordt niet groter. Hoezeer ik het ook probeer.

Ik zie een van de medewerkers stoffen. Het is placebo-stoffen, want volgens mij is er in het hele pand geen stof meer te bekennen.  Alle kleding hangt netjes op de hangertjes of ligt perfect gevouwen op de tafels. Hier geen loshangende shirts, spijkerbroeken die op de grond hangen of kleding die binnenstebuiten in een hoekje is gegooid. Je kunt er veel over zeggen, maar netjes is het. Een etage hoger spullen voor in de keuken. Mooie houten planken, serviezen, dure keukenhulpen. Echt prachtig, maar daar hebben we ook een kookwinkel voor in de Langestraat. Ga ik dan toch liever heen.

Een paar keer word ik aangesproken door personeel in zwarte kleding. Het zijn allemaal mooie, verzorgde mensen. Of ik een enquête in wil vullen. Normaal geen punt maar nu wil ik snel naar buiten want ik word niet echt blij van de winkel. Ik ken niemand persoonlijk bij Hudson’s Bay, toch vind ik het heel sneu dat het zo slecht lijkt te lopen. Ik gun Amersfoort een groot warenhuis waar iedereen enthousiast van wordt. Of ben ik een uitzondering en bestaat er wel  degelijk een groep Hudsonfans? Misschien zit ik er wel heel erg naast en loopt de zaak prima.

Terwijl ik bijna buiten sta realiseer ik mij dat ik wel heel enthousiast word van de muziek die gedraaid werd. Hoorde ik nou “I will survive” van Gloria Gaynor of vergis ik mij?

 

 

Komen en Gaan

IMG_6413.jpgHij is weg! Zomaar… Verdwenen. Was het u eigenlijk al opgevallen? Misschien bent u er de laatste weken al menigmaal langsgefietst maar heeft u het helemaal niet gemerkt. De sculptuur van het been van Henk Visch staat niet meer voor de vroegere Kunsthal aan het Smallepad. Hij is verhuisd. Naar een plekje in een nieuwbouwwijk in Amsterdam.
Ik vind het jammer. Ik hield van het been. Het deed mij altijd denken aan een sprookje. Alsof er een reus door het gebied had gelopen. Helemaal wanneer je de koppelpoort op de achtergrond zag.

Daarom vond ik de reuzestoel van Rietveld misschien ook wel zo gaaf. Die stoel stond tijdens het themajaar “100 jaar De Stijl” bij de Koppelpoort. Het was grappig om te zien hoe toeristen en stadgenoten de drie meter hoge stoel beklommen. Er zijn heel wat foto’s van genomen. Ook dit grote kunstwerk is weggehaald.

Gelukkig kwam De Boei wel weer terug in het gebied. Dit rood-witte gevaarte mocht eerder niet geplaatst worden bij de Kwekersbrug omdat het aan vergunningen ontbrak. Het werd daarom tijdelijk bij De Spullenmannen gestald maar nu staat hij wel weer in de haven. Helaas wel wat verdekt opgesteld op de hoek van Zandfoort aan de Eem, ik had hem toch liever bij de kwekersbrug gezien. Ietsje verder, onder de spoorbrug, hangt ook nog steeds de kroonluchter van 80-duizend euro. Hoewel je wel moet weten dat hij er hangt want voor je het weet ben je hem voorbijgefietst.

Het kunstwerk “alles wat ik zie is van mij” van kunstenaar Peter Stel draait volgens mij ook weer overuren. De ronde bank stond een tijdje stil maar er zit weer beweging in.Hangende kunst, draaiende kunst, boeiende kunst. Ik ben er dol op.

Eén kunstuiting die een paar jaar geleden verdwenen is zou ik graag terugzien; de poëtische teksten bovenop Dara. Ooit weggehaald omdat een buurtbewoner bezwaar maakte. Hij zou door de tekst niet meer naar de “Lange Jan” kunnen kijken. Wie weet is die buurtbewoner inmiddels verhuisd en kunnen we alsnog een tekstbord op het pand laten plaatsen.

Ik heb zitten piekeren over een mooie pakkende zin maar als iemand anders nog een leuke tekst heeft liggen; laat het me weten!

IMG_5527

 

 

 

 

Campingleven

 

IMG_8213
Astrid Janssen zit voor haar De Waardtent. Ze probeert met wat lucifers de takjes aan te steken die voor haar liggen. Het hout heeft ze uit het bos rondom de camping gesprokkeld. Eigenlijk is het slecht voor het milieu, zo’n kampvuurtje, maar fikkie stoken is zo fijn. En nu kan het nog. Hopelijk gaat buurman Kees niet zeuren over de houtrook.

De caravan van buurman Kees Kranen is groot. Kees wacht op zijn collega’s voor een potje Blufpoker of Mens-erger-je-niet. Fatma Koser Kaya komt voor een dagje over uit Den Haag. Zij heeft nog geen eigen plek op de camping. Tahsin Bülbül zou gisteren al komen voor een spelletje maar hij kwam weer niet opdagen.

,,Te gek. Ik mag van de glijbaan!”, Tyas Bijholt rent naar Ben van Koningsveld. ,,Je mag er op vanaf tien jaar!”. Tyas is zo blij als een kind en ook Ben kan een glimlach niet onderdrukken. Het gaat eindelijk de goede kant op met die glijbaan. ,,Het kan wel tot na de zomer duren voor hij echt open gaat”, antwoordt Ben. Tyas druipt teleurgesteld af en loopt richting Kees. Dan maar een spelletje doen.

Hans Buijtelaar en Dillian Hos komen aanfietsen. Ze hebben een mooie tocht gemaakt in de omgeving van de camping. Ze moesten bij de spoorwegovergang wel even wachten op een trein. Over een paar jaar is dat verleden tijd, want dan kunnen ze doorpezen over het fietspad dat bij de Westelijke Rondweg hoort. Dat ze dan ook meer tegenwind hebben omdat er minder bomen staan nemen ze voor lief.

In de oude stacaravan aan de rand van camping zit Hans van Wegen. Hij staat al meer dan achttien jaar op deze camping en heeft mensen zien gaan en komen. Hij is boos omdat hij binnenkort moet vertrekken. Er komt een rondweg en daarvoor moet Camping Groen wijken. Wat moet hij nu met zijn tuinkabouters en met het zelfgemaakte bordje met de tekst “Oost West Groen Best”? Hans schrikt op uit zijn gemijmer. Lucas Bolsius klopt op de deur en vraagt of Hans mee wil doen aan de barbecue. ,,Ik heb vegetarische kipspiesjes of wil je liever een burger?”, vraagt Lucas. Het zomerreces zit er gelukkig bijna weer op.

IMG_0017