Kilometervreter

IMG_1609Sinds een maand heb ik een app op mijn telefoon: ‘Runkeeper’.  Wanneer ik een wandeling maak kan ik na afloop precies zien waar ik gelopen heb, hoe groot de afstand was en hoe snel ik die heb afgelegd. Eigenlijk is de app voor mensen die hardlopen, maar wandelen mag gelukkig ook. En ik kan je melden; het bijhouden van het aantal kilometers is verslavend!

Van de week bleek na een rondje Eemhaven en stadscentrum dat er iets mis was gegaan en dat het aantal kilometers en de route niet waren opgeslagen. Ik was hevig teleurgesteld. Meneer Enzofoort vroeg bezorgd of er iets mis was. Mijn antwoord: De app heeft de kilometers niet bijgehouden, nu heb ik voor niets gelopen! Onzin natuurlijk, want mijn hoofd was weer leeg en ik voelde me heel gelukkig tijdens de wandeling maar dat de kilometers niet waren opgeslagen irriteerde me mateloos.

Ineens begreep ik de lol van de avondvierdaagse. Ik denk dat veel kinderen die hem deze week gelopen hebben normaal niet staan te springen om met hun ouders mee te gaan wandelen. Maar het gaat om de prestatie. Om de medaille. Om na het opspelden samen met je klasgenoten door de stad te lopen en te worden toegejuicht. Dan denk je niet meer aan het gehaast en gevlieg, aan de blaren op je voeten, aan de spierpijn in je kuiten en aan het feit dat je ’s ochtend amper je bed uit kunt komen omdat je zo moe bent. Die medaille is puur geluk! Puur geluk kun je ook zomaar tegenkomen in Amersfoort dit weekeinde. Enthousiaste Amersfoorters hebben de ‘geluksroute’ georganiseerd.  Daarbij gaat het niet om kilometers, snelheid of een medaille, maar om het geven en ontvangen van geluk.

Ik vind het een leuk en lief initiatief. Bij de Lieve Vrouwetoren worden enveloppen met gedichten uitgedeeld. We kunnen lekker stoepkrijten bij basisschool ‘De Vlindervallei’ en in Hoogland kan iedereen meedoen aan  Geluksganzenborden. En dit is nog maar een kleine greep. Op de Langestraat vraagt iemand voorbijgangers waar ze gelukkig van worden.

Ik weet het inmiddels. Ik word gelukkig van wandelen. Maar vooral omdat ik op mijn app kan zien dat ik deze maand al zevenendertig kilometer heb gelopen. Plus die vier die niet opgeslagen zijn.

IMG_2538

 

 

 

 

Trots

IMG_6042

“I have to learn, have to try, have to trust, I have to cry…” Mijn 13-jarige dochter Pien zit achter de piano. Ze zingt dit nummer van Krezip terwijl haar vingers vliegensvlug over de zwart-witte toetsen gaan. Ik zing mee en doe de tweede stem. Ze heeft niet door dat ik naar haar kijk. Wat een prachtdochter heb ik toch. Gevoelig, lief en soms een tikkie naïef. Maar ook een doorzetter, en een muzikaal kind. De tranen springen in mijn ogen en ik moet moeite doen om de emotie niet door te laten klinken in mijn stem. Wat ben ik toch trots op haar.

Even later maak ik een wandeling langs de Eemhaven richting De Stuw. Ineens zie ik mijn zoon Teun lopen. Dat is waar ook. Hij gaat bij de Karel Doormangroep even een mast lakken, zodat die zaterdag klaar is wanneer ze naar de randmeren gaan om te zeilen. Teun ziet mij niet, waant zich onbespied. Wat een lang eind is hij toch. Vijftien jaar inmiddels en 1.87 centimeter lang. Ik denk terug aan toen hij nog een klein ventje was en naast zijn pake liep, hand in hand. Toen nog een kleuter, nu al richting volwassenheid. Wat ben ik toch trots op hem.

Ik loop langs een moestuin en de tranen wellen op in mijn ogen. In de verte zie ik een oudere man met zijn handen wroeten in de aarde. Zijn haar is grijs. Ik zie mijn vader. Ik herinner mij  hoe hij met zwarte modderhanden thuiskwam. In een emmer radijsjes, rabarber en boontjes. Veel boontjes. Vandaag zou hij 88 geworden zijn. Zou… Hij is al tien jaar dood.

Ik leun tegen een muurtje. Met mijn ogen dicht probeer ik mijn vader voor te stellen met de kinderen nu. Teun zou al groter zijn dan zijn pake en iets moeten bukken om hem onhandig te knuffelen. Pien zou een grapje maken en samen met hem een spelletje kaart spelen, zittend voor de bank. En ik zou vol trots naar mijn kinderen en hun opa kijken.

Ergens hoop ik dat mijn vader trots naar zijn kleinkinderen kijkt. Geloofde ik maar in een hemel…IMG_3327

Examentijd

IMG_4021Dat examen Nederlands was een makkie gisteren. Lucas Bolsius denkt aan de vragen die hij kreeg over de muurgedichten die op diverse plaatsen in Amersfoort te zien zijn. Gedichten van bekende en onbekende dichters. Appeltje eitje, was dat. Lucas pakt zijn rood-geel-blauw gekleurde schooltas en doet er een flesje water in. Hij kijkt op de klok en ziet dat hij moet opschieten om op tijd bij geschiedenis te zijn. Dat examen gaat over Johan Van Oldenbarnevelt, ook niet al te moeilijk.

Dit weekend wordt het nog even flink doorblokken want dinsdag komt het vak waar Lucas het meest tegenop ziet; economie. Wat een rampvak is dat toch! Onderwerpen zijn de overschrijding van de kosten van poppodium Fluor, de extra kosten die gemaakt moeten worden voor de verbouwing van het JvO-gymnasium en de kosten voor het verbeteren van de rotonde bij het Eemplein. En misschien ook nog een vraag over het ingewikkelde horecaplan bij Sportcomplex Amerena. Het vak economie heeft Lucas slapeloze nachten bezorgd en hij verwacht hiervoor een herexamen te moeten doen, net als zijn klasgenoten Bertien en Hans.

Gelukkig gaat aardrijkskunde redelijk. Onderwerp is het klimaat en Lucas moet alles weten over het plaatsen van zonnevelden, over laadpalen voor elektrische auto’s, aardgasvrije woningen en het stoppen van houtrook. Voor duurzaamheid & klimaat verwacht hij, net als klasgenootje Astrid een dikke voldoende.

Volgende week staat ook nog kunst op het programma. Na het tentamen over de broedplaats De War stond hij gemiddeld heel slecht. Gelukkig gaat het examen over “Who’s afraid of Red, Yellow en Blue” dat te zien is in de Kunsthal KAdE. Daar hoeft hij niet veel meer voor te leren.

Lucas ziet wel op tegen maatschappijleer. Dat gaat over de breuk binnen de PvdA. Over wat er gebeurd is tussen El Messaoudi en De la Combé en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn voor de stad. Echt positief voor het beeld van politici is dit niet, en wat hij daar nu van moet vinden… Volgend jaar op 21 maart weten we of de klasgenoten van Lucas geslaagd zijn. Lucas zelf verwacht nog wel een aantal jaar te mogen blijven zitten en hangt binnenkort de vlag uit. Met schooltas. In stijl!

VRIJHEID

IMG_5782Halfstok hing hij gisteren. Vanmorgen hing ik opnieuw uit het raam van mijn slaapkamer om de vlag in de houder te steken, maar nu in een feestelijkere stand. Ik kijk naar de wapperende vlag en denk aan de reden om de vlag uit te hangen. Ik vier de vrijheid die ik heb. De vrijheid om te denken wat ik wil. De vrijheid om te schrijven wat ik wil en de vrijheid om te doen wat ik wil. ‘Geef vrijheid door’ is de slogan die het Nationaal Comité 4 en 5 mei gebruikt. En toch wringt het daar wat mij betreft. Zijn we echt vrij om te denken wat we willen? En geven we de vrijheid echt door?

Gisteravond herdachten de meeste Nederlanders de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Maar er waren ook mensen die hun aandacht wilden richten op de duizenden vluchtelingen die zijn verdronken terwijl ze de oversteek maakten naar Europa. Die vluchtelingen waren op zoek naar vrijheid. De vrijheid waar wij zoveel waarde aan hechten. De organisatie van deze herdenking kreeg te horen dat dat niet de bedoeling was want 4 mei moet het gaan om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Hoe vrij zijn we wanneer iemand anders ons vertelt wie we moeten herdenken?

Ik dacht gisteravond om acht uur aan mijn vader. Tijdens de bevrijding was hij vijftien, net zo oud als mijn zoon Teun nu is. En ik dacht aan mijn moeder. Hoe zij als vijfjarige in het begin van de oorlog de bommen naar beneden zag komen in Rotterdam. Zoals vandaag misschien een vijfjarige bommen ziet neerkomen in Aleppo.

We hoorden de afgelopen week emotionele verhalen van mensen die onderduikers binnen lieten, maar we vergeten zelf de deur open te houden voor vluchtelingen uit andere delen van de wereld. Nu er een deal is met Turkije (over vrijheid gesproken) is het rustig geworden wat de vluchtelingenstroom naar Nederland betreft. Het COA sluit vele opvangcentra en de rust lijkt weer wedergekeerd. Lijkt. Want ondertussen is het oorlog in andere delen van de wereld en zijn er nog steeds mensen zoals jij en ik die vrezen voor hun leven. “Geef vrijheid door”. Laten we ervoor waken dat het geen loze kreet wordt.IMG_5791

Missie

IMG_5693Ik had een missie gisteren tijdens Koningsdag, namelijk het vinden van een specifiek koffiekopje. Dinsdag brak ik het lievelingskopje van meneer Enzofoort. Je kent dat wel. Zo’n kopje dat lekker vasthoudt, precies groot genoeg is en zo fijn drinkt. Het kopje stond op het aanrecht en ik wilde het in de vaatwasser zetten, maar dat was al niet meer nodig. Het lag ineens in stukjes op de keukenvloer. Meneer Enzofoort was niet boos of verdrietig, maar wel teleurgesteld. Vandaar dat ik gisteren heel Amersfoort heb afgezocht of ik ergens tussen de spelletjes, de boeken, de oude skates en het geluid van kinderen op hun blokfluit, zo’n zelfde kopje kon vinden.

Het leek mij geen kansloze missie, want het kopje was een paar jaar geleden gekocht bij Jans Pakhuys aan de Grote Sint Jansstraat. Mensen met een beperking maken en verkopen hier kunst en cadeautjes en wij hadden dus zo’n kunstig kopje. Om eerlijk te zijn; ooit hadden we er vier maar de andere drie waren al eerder gesneuveld. Zo gaat dat in huize Enzofoort. Ik ben naar de winkel gegaan maar helaas zat dit type kopje niet meer in het assortiment. Terwijl meneer Enzofoort zich in zijn tulpenpak hees liep ik al langs de verschillende kleedjes. Ik begon op de Bloemendalsestraat. Wat een sfeer! Ooit zat ik daar zelf met Teun en Pien en dozen vol met zooi. Gisteren gingen zij hun eigen gang en kon ik mij storten op mijn eigen missie. Het gaf sturing aan mijn dag.

Ik zag pauwenveren, limonade in infuuszakken, koekjes en veel bekenden, maar tijd voor een praatje had ik niet. Ik stond dan ook niet al te lang stil bij de verschillende kraampjes en heb me vooral gefocust op serviesgoed. Kopjes genoeg. Ook met Willem Alexander en Maxima er op, maar niet het kopje waar ik naar op zoek was. Ook niet in de Langestraat en op de Kamp. Gisteren is het niet gelukt maar mijn kansen zijn nog niet verkeken. Op 10 juni hebben we rommelroute in de wijk Kruiskamp en de binnenstad. Als je iemand dan ziet turen naar het servies dat er tussen staat ben ik het. Want scherven brengen misschien geluk, maar meneer Enzofoort blijft voorlopig teleurgesteld.IMG_0635

Dit is het kopje waar het om gaat. De kleuren zijn nu wat flets, maar waren feller toen het kopje nog nieuw was.

Gevelgeval

IMG_4955 ,,Gevelbedrijf Berouwers, goedemiddag” De stem van secretaresse Jessica klinkt vrolijk. Ze bekijkt ondertussen een reisgids. ,,Ja hoor, meneer Buijtelaar, de gevelplaten worden op tijd geleverd. Ik verbind u nog even door met de directeur.” Ze drukt op een knop en verbindt de wethouder met haar baas. Al tien jaar werkt ze hier en al die jaren gaat het enorm goed met het bedrijf.

Ze zat hier nog geen week en toen kregen ze de opdracht voor de glazen gevel van het RCE-complex aan het Smallepad. Dat gaf de zaak een flinke boost want het ging om enkele honderden ramen. En nu, na acht jaar, moet het huidige glas met scherpe punten vervangen worden door nieuw gelaagd glas. Geheel volgens planning. De planning van haar baas dan. Totale kosten van het project 2,25 miljoen euro. Kassa! Klantenbinding heet dat, daar is Berouwers goed in.

Daarna kwam het plaatsen en het vervangen van de rode betegelde geveloppervlakten van de HU aan de rotonde bij De Nieuwe Poort. Haar eigen echtgenoot heeft op een nacht met veel moeite één keramieken tegel losgewrikt. Daarna moest alle rode betegeling worden vervangen want stel je voor dat zo’n tegel op het hoofd van een student belandt.

Jessica vijlt haar nagels en denkt aan de bollen op het Eemhuis. Daar kon haar man natuurlijk niet bij. Maar haar baas had al lang bedacht dat de bollen los zouden laten wanneer ze vol zouden lopen met water en dat water zou bevriezen. Pure natuurkunde; ijs zet uit. En ja hoor, ook dat was gelukt. Die bol was naar beneden gedonderd en ook daar hadden haar collega’s een paar dagen werk aan.

Aan het eind van dit jaar hebben ze nog de oplevering van de Amerena. Ook zo’n leuk project. Prachtige blauwe en zeegroene gevelplaten zullen er worden geleverd. Deze keer heeft de directeur bedacht dat er iets moet gebeuren met de verlijming van de platen. Als de temperatuur hoger is dan 30 graden dan smelt de lijm. Kortom: de komende jaren zit het nog wel goed met Gevelbedrijf Berouwers. Ze bladert door de reisgids voor haar neus. Misschien kan ze nog een last-minute regelen. Van de bonus die ze kreeg van haar baas.

IMG_4953

Enquête

‘Wat betekent Pasen vooral voor u?’ Het is de eerste vraag van een digitale enquête van Citisens. Ik kijk naar de antwoorden; ‘Vrije dagen, Tijd voor bezinning, Begin van de lente, of Geen van bovenstaande’. Het is nog maar de eerste vraag en de twijfel slaat al toe. Vrije dagen heb ik momenteel al genoeg en echt een lentegevoel heb ik ook niet. Ik vul dan ook ‘Geen van bovenstaande in’. Daarna komt een stelling. ‘De naam Paasfeest zou moeten worden vervangen door Lentefeest’. Zo… dat is best een pittige. Ik druk op ‘Niet mee eens’ maar voel tegelijkertijd al een hele discussie opkomen over in hoeverre je Christelijke feesten moet opdringen aan een grote bevolkingsgroep die niet gelovig is. Leven en laten leven is mijn motto. Hoewel… het is vandaag Goede Vrijdag en we herdenken juist dat Jezus gestorven is. Toch?

Op naar de volgende vraag. ‘Wat gaat u doen tijdens de Paasdagen?’ Tja, dat is nog niet helemaal zeker, wij zijn niet van die planners. Uit de vele antwoorden kies ik ‘naar een festival of evenement’ want we hebben tenslotte al kaartjes voor het Mallejan Festival maandag. Het is het eerste kleinkunstfestival van Amersfoort en aangezien meneer Enzofoort en ik enorme liefhebbers zijn van kleinkunst laten we deze kans niet aan ons voorbij gaan.  Of we de laatste Bokketrap mee gaan maken zondag weet ik nog niet, maar als het even lukt zijn we ook daar van de partij. Ik ga verder met de enquête. ‘Is uw huis rondom Pasen speciaal versierd?’ Toen Teun en Pien nog klein waren had ik ruim van tevoren paastakken in huis waar ik gekleurde eitjes in hing. Ik kijk eens rond en realiseer mij dat er echt niets aan Pasen doet denken.

Terwijl de enquête zijn eind nadert voel ik mij steeds onrustiger worden. Geen versiering, nog niet nagedacht over een paasbrunch en zelfs geen paaseitjes in huis. Wat ben ik voor een moeder! Terwijl ik een concert van Bach opzet maak ik een boodschappenlijstje. Hopelijk zijn de paaseitjes en de paastakken nog niet uitverkocht. Straks loop ik naar zolder, ergens achter in de berging staat nog een doos. Met gekleurde plastic eitjes en een kip van stro.

IMG_1592