Toeterende auto’s en parkeerchaos

,,Mevrouw, gaat u de politie bellen?’’ Twee jonge vrouwen kijken me hoopvol aan. ,,Dat was ik  niet van plan”, antwoord ik. Het is zaterdagmiddag en ik ben op weg naar de slager op het Neptunusplein. Ik had mijn mobiel gepakt omdat ik een berichtje kreeg van mijn man, of ik ook nog wat gehakt mee wilde nemen. Een van de dames vervolgt; ,,sinds Omur twee weken geleden open ging kunnen we nergens meer parkeren. Wij wonen hier om de hoek en het is echt niet meer grappig.”

Ik begrijp het meteen. Normaal is het ook druk op het Neptunusplein, maar dit slaat werkelijk alles. Het is een komen en gaan van auto’s. Het is één grote chaos.  Op de plek waar de vrachtwagens kunnen laden en lossen staan nu kris-kras drie auto’s met hun klep open, wachtend op mensen die met dozen vol de winkel uit komen. Anderen lopen met wel zeven plastic tassen naar hun auto toe. Waren die gratis tasjes niet al een paar jaar geleden verboden? Er wordt getoeterd en op de stoep van de winkel gaan zes mannen bijna met elkaar op de vuist. De sfeer is gewoon grimmig. 

De nieuwe supermarkt trekt veel klanten, dat is duidelijk.  Eerst zat deze winkel op de Kamp, daar was het ook al chaos wat het parkeren betrof. Je zou verwachten dat die problemen wel verdwijnen bij een winkel waar nota bene een parkeergarage onder zit! En waar ook een lift naar toe gaat. Maar ergens gaat er iets mis. Is een parkeergarage opzoeken te veel moeite? Doet de lift het niet? 

Op papier leek het Neptunusplein een prima plek maar in de praktijk valt het tegen. Ik hoop dat er snel een oplossing komt. Vooral voor de mensen die op en om het plein wonen. Misschien dat de eigenaar meer reclame kan maken voor de parkeergarage onder de winkel. Ook zou het handig zijn om de stoep af te zetten zodat niemand daar kan parkeren.  Niet allemaal op zaterdagmiddag met de auto naar de winkel komen zou ook al helpen. Samen krijgen we het parkeerprobleem op het Neptunusplein er wel onder. Toch?

Het was maar een griepje…

Mijn gedachten schoten alle kanten op; wie had ik de afgelopen dagen gezien en hoe kwam het dat ik ziek geworden was? Ik had toch steeds mijn handen gewassen, niemand geknuffeld en afstand gehouden? Ik kwam er maar niet achter. Maar ondertussen lag ik wel in bed met spierpijn, keelpijn en lichte koorts. Dat laatste wist ik omdat ik de oor thermometer naast me had liggen en dat ding, als een soort hypochonder, om het uur in mijn oor stak.

Het begon met lichte keelpijn maar al snel voelde mijn keel aan als grof schuurpapier. Ik voelde me per minuut zieker worden. Bellen dus naar de GGD om me zo snel mogelijk te laten testen. Gelukkig kon ik er bij de tweede poging al doorkomen, maar een afspraak op korte termijn zat er niet in; pas vier dagen later kon ik terecht bij de teststraat bij de Rijtuigenloods in Amersfoort. Hoewel ik de vorige keer overtuigd was dat ik geen corona had, begon ik nu toch echt wel te twijfelen. Het aantal positief geteste Amersfoorters schoot immers omhoog en misschien was ik daar wel een van! 

Terwijl ik op de website van het RIVM las hoe het zat met regels voor gezinsleden en ik mij afvroeg hoe we in godsnaam anderhalve meter afstand konden houden in ons huis, stond dochter Pien met tranen in haar ogen naast mijn bed. ,,Ik moet in quarantaine omdat iemand van circus positief getest is.”  Doordat iemand anders corona had miste zij een training, mocht niet naar school en moest ze haar baantje bij de supermarkt ook afzeggen. En ze voelde zich gewoon goed! Ook mijn man twijfelde of hij wel mocht gaan werken. Pas toen mijn uitslag negatief was wist hij dat hij weer aan de slag kon. Kortom, ons hele gezin was even flink ontregeld.

Ik voel me gelukkig weer goed en zal er de komende tijd alles aan doen om de kans op verkoudheid, griep of corona zo klein mogelijk te houden. Maar gezien mijn ervaring ben ik bang dat we dit de komende maanden nog wel vaker mee zullen maken. Het wordt een lange winter.

Een warm en intiem afscheid

,,Zo’n mooie foto wil ik dan ook wel.’’ Mijn 85-jarige moeder zit naast me en kijkt naar de foto van haar schoonzusje, mijn tante Len. Achter de foto staat de kist met daarop prachtige bloemen. Paars, oranje, groen. Ik vertel mijn moeder zachtjes dat ik al een hele mooie foto van haar heb, maar dat ik binnenkort nog wel eentje wil maken. Dan worden we stil, de uitvaart begint.

Na drie diensten via livestream maak ik nu eentje fysiek mee. Ik had geluk dat ik erbij mocht zijn, want door corona kon maar een beperkt aantal mensen worden uitgenodigd. Wat moet dat enorm moeilijk zijn geweest voor mijn neven en nicht. Wie nodig je uit en wie niet? Gelukkig worden de afscheidsdiensten nu bijna altijd gefilmd en kun je vanuit huis meekijken. Dat is toch echt wel een mooie ontwikkeling die wat mij betreft mag blijven. 

Maar bij deze uitvaart mocht ik aanwezig zijn en ik werd blij verrast. Wat een bijzondere sfeer hing er. We zaten met twee, drie of vier mensen naast elkaar en tussen elk groepje stond een tafeltje met een kaars en een bloemetje. Op sommige tafeltjes stonden foto’s van mijn tante. Heel huiselijk, intiem en troostend. Door de opstelling van de stoelen konden we een groot deel van de mensen aankijken en dat was fijn. Normaal zit je tegen ruggen aan te kijken. De toespraken waren indrukwekkend en kwamen nog meer binnen door de nabijheid van de sprekers. Ik zag het verdriet in de ogen van mijn neef, de tranen bij mijn nicht. 

Na de mooie woorden, foto’s en filmpjes bleven we in dezelfde ruimte en dronken we een glaasje wijn. De kist met mijn tante Len stond gewoon tussen ons in. Toen het tijd was om echt afscheid te nemen vormden we een erehaag. Terwijl de rouwauto langs reed zei mijn moeder; ,,zo wil ik het ook, zo mooi klein en intiem.” Ik kon alleen maar denken, ‘laat het dan wel na de crisis zijn’. Want hoe mooi de uitvaart ook was, vooral het niet mogen knuffelen van mijn neven en nicht was een groot gemis.

Met de handrem erop!

Het voelt momenteel alsof ik leef met de handrem er op. Bij alles wat ik plan vraag ik me af of het wel door kan gaan. Afspreken doe ik het liefst op korte termijn, want je weet niet hoe het gaat lopen met het corona-virus hijgend in je nek. 

Afgelopen weekend zijn we met het  gezin naar mijn moeder in Friesland gegaan. Uitstellen leek me niet handig.  Dat was maar goed ook want maandag werd Pien snotterig. Dat gebeurt bijna altijd als haar stage op de basisschool weer begint. Het duurde drie dagen voordat ze de test kon doen en ze wacht nu nog op de uitslag. Pien is alweer een week thuis. Geen stage of school, geen bijbaantje en geen bezoek aan oma’s. Je zou er toch chagrijnig van worden! En dan is de herfst nog niet eens echt begonnen!

Ik verwacht geen corona bij mijn dochter, maar het aantal besmettingen ligt best hoog in onze stad dus nemen we het zekere voor het onzekere. Hoewel Amersfoort nog niet behoort tot de steden waar het gierend uit de hand loopt, ben ik toch nieuwsgierig naar de persconferentie vanavond. Welke maatregelen komen er aan en gelden die dan ook voor Amersfoort?

Gaan alle activiteiten de komende tijd nog wel door? Morgen WorldCleanUpDay, zondag de Obstaclerun, volgende week Burendag en het Zomerwijkfeest in Zielhorst. De organisatoren zullen vast ook met pijn in hun buik de persconferentie afwachten. 

Misschien denkt een grote groep mensen dat het allemaal wel niet zo’n vaart zal lopen. Er zijn toch weinig ziekenhuisopnames?  Maar dan doen we hetzelfde als begin maart. Wat hebben we gegrinnikt toen Rutte toch een hand gaf aan Jaap van Dissel van het RIVM. Het lachen is ons toen al vrij snel vergaan. 

We zullen de komende tijd nog moeten dealen met teleurstellingen. Accepteren dat we geen gas kunnen geven, maar pas op de plaats moeten maken.  Ik kijk echt uit naar het moment waarop de handrem er weer af kan en we weer volledig en vol energie vooruit kunnen. Zonder voorbehoud. Klote-corona!

Scheiden doet leiden…

Afgelopen weken stonden ze al op de stoep. Grote ondergrondse containers waar we binnenkort ons restafval in kunnen gooien. Wij vinden het wel fijn. Nu fietsen we zo’n drie keer per week met een zak PMD-afval naar de container die een paar straten verder staat, straks kunnen we ons restafval kwijt aan het einde van de straat. 

Het is inmiddels een sport geworden bij ons thuis. We scheiden wat we scheiden kunnen. Glas en papier apart inzamelen doen we al een eeuwigheid, maar het plastic scheiden doen we sinds een paar jaar. We verbazen ons nog steeds over de grote hoeveel  verpakkingsmateriaal, blikjes en melkpakken die in de PMD-vuilnisbak verdwijnt.  Omdat we ons GFT-afval ook apart inzamelen blijft er weinig restafval over. Het was in het begin wel even zoeken, maar inmiddels weten we dat chips zakken bij het restafval moeten en dat theelichtcupjes  bij het PMD-afval kunnen. Een kleine herhalingsles over wat waar in moet zou wel handig zijn.

Amersfoort begint met het ‘omgekeerd inzamelen’  terwijl Utrecht en Amsterdam er alweer mee gestopt zijn. Is dit weer zo’n project waarbij de gemeente toch doorgaat ondanks het voortschrijdende inzicht? Bij nader inzien sta ik er volkomen achter. Want moet je altijd de weg van de minste weerstand volgen? Willen we weer terug naar vroeger waar we alles bij elkaar smeten? We kunnen ook extra energie steken in het goed scheiden van het afval. Het achteraf scheiden is volgens mij alleen goedkoper wanneer er vooraf niet goed gescheiden wordt.  En gaat het alleen over geld? Bewustwording en eigen verantwoordelijkheid vind ik misschien wel belangrijker.  We mogen er best wat moeite voor moeten doen. 

Amersfoort is geen Utrecht of Amsterdam. Misschien kunnen we ons een keer op een positieve manier onderscheiden van de andere steden en er samen voor gaan. De leiding nemen. Voorop lopen wat afvalverwerking betreft en de stad worden met de meeste scheidingen. Scheelt een hoop restafval! 

Van Wij Amersfoort naar ieder voor zich…

Zal ik nog naar de markt voor een bos bloemen? Die vraag heb ik me de afgelopen maanden meerdere keren gesteld. Eerst wist ik niet waar de bloemenkramen stonden en nu ik weet dat ze op het Havik staan blijkt een ritje naar die locatie niet in mijn systeem te zitten. Wij, van de bloemenkramen merken het ook. ,,Vroeger was de bloemenmarkt op het Havik een begrip maar nu lijkt het erop alsof veel mensen ons niet meer weten te vinden. Onze omzet gaat niet zo lekker op de zaterdag.” De bloemenkramen waren verplaatst om de 1,5 meter te kunnen garanderen op de Hof. 

De cafés op de Hof mochten als compensatie voor de 1,5 metermaatregel hun terrassen uitbreiden. Naast het verplaatsen van de bloemenkramen op zaterdag werd ook de hele vrijdagmarkt verplaatst. Die moest naar het Eemplein en de Koppel. En wat denk je? Ook Wij, van de vrijdagmarkt merken dat de Amersfoorters de weg naar hun kraam niet kennen. Ze willen weer terug naar de Hof. Daar blijft het niet bij want sinds de vrijdagmarkt verplaatst is zien ook Wij, van de samenwerkende ondernemers Krommestraat  hun omzet dalen. 

Of de verschillende belangen te overbruggen zijn is nog maar de vraag. Want waar de marktkooplieden terug willen naar de Hof willen de ondernemers rond de Hof juist dat ze ruimte blijven houden voor hun terrassen. Sterker nog Wij, de Vereniging Horeca Hof heeft grote plannen voor de winter. Ze willen het liefst grote terras-overspanningen met warmtelampen en daar passen markten niet bij. Zij hopen dat de tijdelijke marktverplaatsing permanent wordt.

Veel partijen, veel belangen, veel ontevredenheid. Ik heb het idee dat Wij Amersfoort, voor iedereen niet meer bestaat. Het is ieder voor zich geworden. Wij, burgemeester Lucas Bolsius zal binnenkort knopen moeten doorhakken. Ik heb nog een tip. Bolsius kent de standpunten van de ondernemers, maar misschien kan hij ook onderzoeken wat Wij, burgers van Amersfoort er eigenlijk van vinden. 

Draken verslaan

IMG_8240Mijn overbuurman stond een paar jaar geleden voor onze deur. Ik zie nog zijn bleke gezicht voor me. ,,Nienke”, zei hij ,, Ik ben me rot geschrokken, Teun zat net op het dak.” Ik keek hem verbaasd aan. ,,Hij klom zomaar uit het dakraam” vervolgde mijn buurman ,, en zat op de nok met een zwaard te zwaaien.” Even was ik sprakeloos. Zoon Teun was destijds een jaar of tien en had inderdaad een houten zwaard waarmee hij onzichtbare draken versloeg. Maar dat hij dat deed vanaf de nok van ons dak daarvan daarvan was ik niet op de hoogte.

Ik moest er aan denken toen ik woensdag op Twitter een filmpje zag van een man op een dak van een appartementencomplex in de Koppel. Op het filmpje was te zien dat de man soepel stond te dansen, maar hij had ook al stenen naar beneden gegooid. Ik hoorde gelach. De omstanders vonden het kennelijk grappig. De reacties op het filmpje op Twitter waren hard. Iemand vroeg zich af of er geen scherpschutter in de buurt was. ‘eraf schieten, klaar’ schreef hij. Zou hij dat ook echt menen?

De man op het dak trok een paar uur lang de aandacht. Omwonenden werden zonder het te willen geconfronteerd met de capriolen van de man, maar er waren ook mensen die speciaal langs kwamen en bleven kijken. Ergens misschien wel hopend dat de man zou springen. Dat werd in ieder geval geopperd in een van de filmpjes die ik via social media zag

Het lijntje tussen gezond zijn en in psychische problemen komen is heel erg dun. Een paar flinke tegenslagen in je leven en je kunt depressief raken. Een trauma opdoen en je kan angststoornissen krijgen. Het kan iedereen overkomen. En dan kun je lachen om zo’n ‘gekkie’, maar het is wel iemands zoon. Het kan zomaar je eigen broer zijn die daar op het dak staat, of je beste vriend. Dan is dit echt geen grap meer. Ik mag hopen dat deze man goede hulp krijgt en dat hij in alle rust aan zijn problemen kan werken. Dat hij, zonder dat er mensen meekijken, zijn eigen draken kan verslaan.

Theater Terras niet divers genoeg?

IMG_0748Het waren de krenten in de zomerse pap, de juweeltjes in de maanden juli en augustus. Veertig jaar hebben we kunnen genieten van de voorstellingen van het Amersfoorts Theater Terras. Van een slapstickachtige voorstelling bij de Witte Vlinder in Kruiskamp, tot ontroerende dans op een bouwterrein aan de Havenweg. Van een hilarische voorstelling in een waterbassin in Vathorst, tot een ritmische voorstelling door mannen met bijlen op het Van Ostadeplein .

Maar de voortgang staat op losse schroeven want de organisatie krijgt geen subsidie meer van de gemeente; het publiek zou te weinig divers zijn. En dat valt niet te ontkennen; het publiek is voornamelijk wit. Twee jaar geleden was er een voorstelling midden in de woonwijk de Koppel.  Ondanks de publiciteit  kwamen er weinig kleurrijke omwonenden op de bankjes zitten. Wel gingen veel deuren open en keken nieuwsgierige bewoners op de balustrade mee.

Het blijkt gewoon heel moeilijk om verschillende bevolkingsgroepen bij dit soort culturele evenementen aan te laten haken. Maar is dat erg? Zelf ga ik ook niet naar een festival als Dias Latinos of een avond met Nederlandstalige muziek op de Hof. Dat is gewoon niet zo mijn ding. Net zoals Theater Terras ook niet bij alle Amersfoorters past.  Maar iedereen die wil is welkom en kan gratis naar een voorstelling.  Als je niet van acrobatiek houdt, kies je voor dans. Diversiteit genoeg!

Het is wel spijtig dat de subsidie stopt bij deze club die geheel uit vrijwilligers bestaat. En ook wel bijzonder dat juist deze vrijwilligers het voor elkaar hebben gekregen deze zomer toch nog twee voorstellingen te organiseren in het Openlucht Theater. Geheel coronaproof.  Bestel meteen een gratis kaartje zodat je van een plek verzekerd bent en word dan ook meteen vriend.  Wie weet valt het tij te keren en kan het Amersfoorts Theater Terras toch blijven doen waar het goed in is: Prachtige locatie-voorstellingen organiseren. Voor iedereen die wil!

IMG_7210

Op vakantie? Geen idee…

,,Pien en Teun, het kan zijn dat we niet naar Frankrijk gaan”, ik probeer mijn stem neutraal te laten klinken.  ,,Wanneer het daar code oranje is dan gaat het hem sowieso niet worden…”, vult mijn man aan. Teun haalt zijn schouders op maar Pien kijkt me verschrikt aan ,,Wanneer weten we het zeker?”, vraagt ze. Tja…daar moeten we het antwoord schuldig op blijven.

Vorig jaar bleven we in Nederland en dat was een prima vakantie, maar we verlangden toch naar een andere taal, boodschappen doen bij een onbekende supermarkt en ook naar bergen in plaats van het vlakke land. Teun en Pien  wilden nog wel een keertje mee wanneer we naar Frankrijk zouden gaan. Ze zagen het al helemaal voor zich; lekker klooien in een riviertje naast de tent en ‘s avonds een spelletje spelen.

Hoe raar kan het lopen. Een paar weken geleden zag het er allemaal nog prima uit corona-technisch gezien. Ik vond twee prachtige kleine campings in Zuid-Frankrijk met Nederlandse eigenaren. In deze onzekere tijden leek me dat wel handig en ik gun ze ook wat inkomsten. Maar ineens leeft het virus weer op en staat alles op losse schroeven.

Een normale vakantie zal het sowieso niet worden. Handgel bij het toiletgebouw, geen drukke markten  bezoeken en met mondkapjes op naar de Intermarché.  Geheel onbezorgd neerploffen op een terras zit er ook niet meer in.

Het zal er om spannen; gaan we überhaupt nog op vakantie? We houden voortdurend de berichtgeving in de gaten, maar weten het pas zeker op het moment dat we met de vouwwagen richting het zuiden reizen. En dan nog blijft het spannend. Wat doen we wanneer het land code oranje krijgt op het moment dat we net op de camping aankomen na twee dagen reizen? Ik durf er niet aan te denken.

Van de normale voorpret is geen sprake meer maar we moeten zo langzamerhand toch beginnen met de voorbereidingen. Ik maak een lijst met zaken die we -als we gaan- niet moeten vergeten. Bovenaan zet ik: Mondkapjes. Met een uitroepteken.

IMG_6770

 

 

 

Puur theater, al die boten voor de sluis!

Het wordt dringen geblazen. Er zijn meer boten verkocht dan ooit, de jachthavens zitten vol.  Voor veel branches is de corona-crisis een ramp, maar de watersport-zaken en de jachthavens varen er wel bij. Ook ik dacht even; had ik maar een bootje. Dan kun je afstand houden, heb je je eigen toilet, kun je wat van Nederland zien en ben je er toch helemaal uit. Bij mij was het slechts een vluchtige gedachte, maar vele anderen hebben meteen actie ondernomen.

Dat wordt nog wat de komende zomer. Veel nieuwelingen op de randmeren; mensen die voor het eerst met hun pleziervaartuig het water op gaan. Pleziervaartuig. Dan verwacht je alleen maar relaxte mensen en gelukkige gezichten. Ik ben benieuwd. Want hoeveel van die mensen weten überhaupt iets over de regels op het water? Hebben ze wel eens eerder gevaren? Weten ze hoe ze moeten aanleggen in een volle jachthaven? Gek eigenlijk dat je voor kleine boten en boten die niet zo hard kunnen helemaal geen examen of test hoeft te doen. Je koopt hem en kunt zo het water op.

Midden op het water is nog wel te doen, maar dat boten geen rem hebben wordt in het begin nog wel eens vergeten. En dan die sluizen…  Dat blijkt toch echt wel een dingetjes te zijn, zelfs bij ervaren schippers. Zo moet je je lijn wel doorhalen, maar niet vastmaken want dan blijf je bij het verlagen van het waterniveau met je boot aan de kademuur hangen. Dat wil je niet!

Voor mensen die geen boot hebben kunnen bemachtigen en dit jaar niet op vakantie gaan heb ik ook een tip.  Zoek een plekje bij de Nijkerkersluis, de Blauwe Dromer bij Harderwijk of een andere sluis. Neem een stoeltje mee, zorg voor een tas met lekkere hapjes en geniet van de bedrijvigheid.  Met veel mensen die voor het eerst een sluis door moeten wordt het vast spectaculair.  Zenuwachtige vrouwen die niet precies weten wat ze moeten doen. Mopperende kapiteins. Ik zie het al voor me. Hoe drukker het wordt, hoe groter de chaos. Dat is puur theater!

IMG_1125 (1)