Teken van leven vanuit dodenrijk?

Terwijl de muziek klonk in het oude kerkje, vloog er zomaar vanuit het niets een prachtige vlinder naar de kist. Ik vond het bijzonder, want het was november en buiten was het al erg koud. Het voelde als een teken van de overledene en gaf troost.

Een paar maanden later reed ik samen met een vriendin naar de afscheidsdienst van haar vader. Mijn tomtom was ingesteld op de locatie van die uitvaart. Tijdens de rit stuurde de tomtom me ineens naar een voor mij onbekend adres. Mijn vriendin zag het ook, schrok en zei toen wat lacherig: ,,Daar woonde mijn vader, hij blijft zich met me bemoeien….”. Ik ben dat moment nooit vergeten.

Toen mijn eigen vader overleed voelde ik binnen een paar dagen zijn ziel verdwijnen. Zijn begrafenis was natuurlijk wel verdrietig, maar ik kon zijn lichaam loskoppelen van wie hij was. Voor mij betekent zijn graf niet zoveel. Als bij zijn graf een onderzoek zou komen door een spiritueel genootschap naar zijn ‘dolende ziel’ dan zou ik dat geen probleem vinden.

Toch kan ik me goed voorstellen dat nabestaanden laaiend zijn op begraafplaats Rusthof waar door een groep mensen ‘s avonds onderzoek gedaan is naar energieën van hun doden. Ook bij de kindergraven. De nabestaanden wisten van niks en er was geen toestemming voor gevraagd. Een graf is iets persoonlijks en alleen de nabestaanden gaan daar over.

Het had niet mogen gebeuren, maar toch ben ik benieuwd naar het onderzoek van de zes leden van het spirituele genootschap. Ik zou hún verhaal wel willen horen. Wat deden ze precies en wat was de uitkomst van al hun séances?  Zat er überhaupt een wetenschappelijk component achter? Het blijft me fascineren.

Blijft de energie van een overledene ronddolen?  En is dat te meten of verbeelden we het ons misschien? Er was vast een verklaring voor de vlinder op de kist in november. Maar dat de tomtom mij naar het adres van de overledene stuurde snap ik nog steeds niet.  Wat is er nog meer tussen hemel en aarde? 

Rood, oranje, geel, groen, blauw en paars….

,,Hou toch eens op met dat achterlijke gedoe. Ben wie je bent, maar val een ander daar niet mee lastig”, was de reactie van ene Ria. En Jesse vond: ,,Als je gelijk behandeld wil worden, vraag dan niet om een speciale behandeling of vraag er niet zoveel aandacht mee.”

Ik lees de reacties op social media nog een keer en probeer ze te begrijpen. Deze mensen hebben moeite met de regenboogkleuren bij de oversteekplaats op de Stadsring. Hoe kun je nu last hebben van wat kleur op het wegdek? Waarom mag er geen aandacht worden gevraagd voor het feit dat Amersfoort een stad wil zijn waarin iedereen zich welkom voelt? Wie doe je daar kwaad mee?

Eigenlijk maken dit soort reacties precies duidelijk waarom het toch nog nodig is om aandacht te vragen voor inclusiviteit en tolerantie in onze stad. Als mensen al problemen hebben met wat kleur op de weg wat zegt dat dan over hun tolerantie ten opzichte van mensen met een lhbt+ achtergrond?

Het lijkt mij een goed idee om niet alleen deze kleurige oversteekplaats te koesteren, maar alle zebrapaden in de stad te voorzien van een extra kleurtje. Dus in de ene straat een mooie paarse streep en bij een ander zebrapad een groene kleur. Zodat we elke keer wanneer we een zebrapad oversteken weer even nadenken over waarom die kleurtjes juist zo fijn zijn in ons leven. Een gewoon zebrapad is ook maar zo zwart-wit.

De regenboogoversteekplaats wordt zondag tijdens Coming Out Weekend officieel in gebruik genomen. Verder zijn er allerlei feestelijke activiteiten in de stad. Zo wordt voor de vijfde keer de Pridewalk Amersfoort gelopen en  kun je een ‘kom maar uit de (koel)kastbiertje’ bij café Koetje, J&D of Lapart kopen. Een deel van de opbrengst gaat naar de realisatie een regenboogmonument achter de Onze Lieve Vrouwetoren. 

Bij ons thuis hangen we zondag  zelf ook de regenboogvlag uit. Niet om te provoceren, maar om het leven in al haar diversiteit te vieren. Daar kun je toch niet tegen zijn?

Met vertrouwen en samenwerken kom je verder

,,Het was geweldig!” Pien gooit haar tas in de hoek, doet haar jas uit en loopt naar de keuken. ,,Het is Bram vandaag gelukt om op de bal te lopen. Hij hield zich nog wel vast aan mij maar hij was zo trots”,  roept Pien enthousiast.  ,, En Lieke stond de hele tijd in haar handen te klappen om hem aan te moedigen.”

Dochter Pien is net teruggekomen van Circus Amersfoort. Daar geeft ze op zondagochtend circusles aan kinderen die niet zo goed kunnen meekomen in reguliere clubs. De groep heet Drempelloos en dat is precies de goede naam. Ondanks hun beperkingen leren ze allerlei circusdingen zoals ballopen, acrobatiek of jongleren. 

Met een glas water in haar hand komt Pien de kamer weer binnen. ,,Het is zo fijn om te merken dat elk kind zijn eigen talenten ontdekt . Ze durven echt dingen uit te proberen omdat ze weten dat ze wel opgevangen worden.” Pien ratelt enthousiast door; ,,Er is nog ruimte voor nog meer kinderen, ik gun het ze zo!”

Vallen en opstaan, samenwerken, zorgen voor elkaars veiligheid, je talenten ontdekken en je grenzen verkennen. Daar gaat het om bij de lessen van Circus Amersfoort. Verder bepalen de kinderen zelf of ze puur voor de gezelligheid komen of juist heel goed willen worden in een circusonderdeel.

Dochter Pien begon tien jaar geleden met circusles en ze heeft er veel aan gehad. Niet alleen fysiek, maar ook wat zelfvertrouwen betreft. Ze is er qua persoonlijkheid gegroeid en heeft er vriendschappen gesloten. Met veel doorzettingsvermogen heeft Pien leren eenwieleren. Ze kan de ballen hooghouden tijdens het jongleren en tijdens koorddansen kijkt ze vooral vooruit. Ze houdt haar rug recht tijdens acrobatiek en doordat ze vertrouwt op de anderen durft ze uitdagingen aan te gaan en grenzen te verleggen.

Hadden Mark, Sigrid en Wopke maar circusles gehad. Dan was er niet al een half jaar lang aangeklooid en was de formatie zo gefikst. Op een eerlijke en oprechte manier. Het had zo mooi kunnen zijn…

COLUMNS SAAR MAGAZINE

Ze zijn persoonlijker dan de columns in het AD-Amersfoortse Courant en daardoor vind ik het spannend om de linkjes te delen. Toch doe ik het, tenslotte wil ik ook graag dat de stukken die ik voor Saar-Magazine digitaal schrijf gelezen worden. Daarom een paar linkjes naar columns die ik eerder heb geschreven voor dit platform voor 50+ vrouwen. Ik noem mijn zoon en dochter in de stukken Teun en Pien. Dat doe ik ivm hun privacy. Natuurlijk zijn ze op de hoogte van het feit dat mijn teksten soms ook over hen gaan. Druk op de blauwgedrukte woorden om de link te openen.

Cyste op eierstok

Een tijd geleden bleek er een cyste te zitten op mijn eierstok. Ik schrok me rot. Het hield me flink bezig. Hier lees je hoe dat ging.

Zoon heeft rijbewijs

Leuk hoor, dat hij zijn rijbewijs heeft, maar ik vind het toch flink spannend wanneer hij de auto pakt en onderweg is. Ben altijd weer blij wanneer de auto weer voor de deur staat.

Heb ik zo’n slechte conditie?

Volgens mijn Garmin Smartwatch heb ik de conditie van een 79-jarige. Het moet niet gekker worden. Ik doe echt mijn best om wat fitter te worden, maar het lijkt maar niet te lukken.

Dochter is dol op regenboogvlaggen

Het was best wel een dingetje voor mijn dochter. Eigenlijk vond ze het ook gek; uit de kast komen. Maar het lucht ook op.

Auditie bij Muziek Theater Amersfoort!

Al lange tijd wilde ik me aansluiten bij een musicalvereniging. Ik trok de stoute schoenen aan en deed auditie. Dat viel niet mee!

Slapend rijk worden

Onze zoon wilde graag op een makkelijke manier geld verdienen. Echt makkelijk was het niet maar voor hem was het een prima week waarmee hij zo’n duizend euro verdiende.

Recalcitrant na te hoog cholesterol

Ze deed echt haar best, de praktijkondersteuner. Maar op de een of andere manier stond ik niet open voor haar tips. Natuurlijk weet ik wel wat het beste is voor mijn gezondheid. Maar het daadwerkelijk doen….

Hadden we maar….

Hadden we maar een huisje gehuurd, net als we eind februari 2020 hebben gedaan. Dat was de week voordat corona Nederland overviel. We zaten in een huisje in Epen, in het prachtige Geuldal in Limburg. Wat hebben we genoten! We wisten toen nog niets van PCR-tests, vaccinaties, donkerrode gebieden en in quarantaine moeten. Dat is nu bijna niet meer voor te stellen.

Maar we hebben geen huisje gehuurd. Door alle onzekerheden deze zomer, zowel wat corona betreft als de plannen van onze kinderen, hebben mijn man en ik niets gepland. Dochter Pien wil het Pieterpad lopen en zoon Teun begint in september een studie in Zweden. En wij? Wij proberen flexibele ouders te zijn die de kinderen op weg helpen en ondertussen zelf ook nog proberen wat vakantie mee te pikken. Flexibiliteit. Ik dacht dat ik dat wel had, maar de rek is er inmiddels wel uit. En ik zal wel niet de enige zijn die lichtelijk gestrest de zomervakantie in gaat.

Je zult maar met je gezin naar het buitenland willen. Wat een gepuzzel. Sommige gezinsleden zijn wel gevaccineerd, anderen niet. Moet je een PCR-test doen of is dat niet nodig? Krijg je de uitslag wel op tijd en haal je het vliegtuig nog?  En hoe zit het met in quarantaine moeten? Wat een onzekerheden. Op vakantie gaan is niet meer lekker relaxen, maar een puzzel waar de spelregels ook nog eens per dag kunnen veranderen.

Ik had me al neergelegd bij een week of twee kamperen in Nederland maar nu ik de weersvooruitzichten zie twijfel ik. Heb ik wel zin in regenbuien op de camping? Ach, laat ik niet zeuren. De eigenaren van het huisje dat we in het Geuldal huurden zijn waarschijnlijk nog bezig met het verwijderen van de modder op de muren na de overstromingen twee weken geleden. En ik mag al helemaal  blij zijn dat we daar toen niet op een camping stonden. Dat relativeert de boel ook wel weer. Ik verlang nu al naar een lange hete zomer volgend jaar. Zonder PCR-tests,  quarantaines en wolkbreuken…

Prachtig stadspark, maar….

,,Doe mij maar zo’n lekker stuk appelgebak en een koffie”. Ik strek mijn benen uit en kijk naar de mensen die druk bezig zijn tussen de bloemen in het park. Ze lopen met kruiwagens en schoffels. Mijn vriendin kijkt nog even op de kaart en kiest ook koffie maar dan met een stuk bananenbrood. ,,Wat een heerlijke plek”, zucht ze. En ik kan niet anders dan dat beamen.

We zitten op het terras van het opgeknapte oude ketelhuis, het Parkhuis. Dat doen we vaker voordat we een rondje lopen door de rest van het stadspark Elisabeth Groen. Terwijl ik daar zit realiseer ik me dat onze zoon ongeveer op deze plek geboren is, bijna twintig jaar geleden alweer. Het is bijna niet meer voor te stellen dat hier een ziekenhuis stond. Vele vrijwilligers hebben zich ingezet om van dit voormalige ziekenhuisterrein een mooi en toegankelijk stadspark te maken. Ze zijn er met vlag en wimpel in geslaagd.

Vanaf het terras is de Zonnewijzer te zien, een kunstwerk dat gemaakt is van de oude spits die op het ziekenhuis heeft gestaan. Ik vind het prachtig. Toch knaagt het ook. Omwonenden wilden graag het Beekdal groter en groener maken en dat is ze geluk. Maar wel ten koste van huizenbouw en ten koste van een heleboel bomen die gekapt moeten worden voor de Westelijke Rondweg want dat was ooit een politiek deal.  En dat terwijl omwonenden al op loopafstand kunnen genieten van Den Treek dat iets verder ligt. Ondertussen denk ik aan de plannen in Liendert, waar een heleboel woontorens komen om de behoefte aan woonruimte enigszins te compenseren. Een drukbevolkte wijk met weinig groen.

Maar goed, wie ben ik om op deze prachtige zonnige dag te mopperen op de keuzes die er zijn gemaakt… Als mijn zoon na zijn studie weer thuis komt wonen omdat hij geen betaalbare woning kan vinden in Amersfoort trakteer ik hem op koffie en appelgebak in het Parkhuis. En dan zeg ik: ,,Je bent hier geboren, je had hier kunnen wonen, maar het liep even iets anders’’. Want zo gaat dat. 

Alles onder voorbehoud…

Ik heb zo’n bewondering voor mensen die elke keer weer hoopvol evenementen organiseren terwijl ze niet zeker weten of het wel door kan gaan. Alles onder voorbehoud. Al anderhalf jaar lang. Ik zou daar spuugchagrijnig van worden. Neem nou de organisatoren van het Dorpsfeest Hoogland. Tot voor kort dachten ze nog dat het feest aankomende september nog wel door zou kunnen gaan, maar door de oplopende besmettingen is ook dit jaar de stekker eruit getrokken.

De meeste festivals worden al totaal anders ingericht dan een paar jaar geleden. Kleinschaliger. Geen publiek hutje aan mutje, maar looproutes en vaste plaatsen. Elke keer je verwachtingen weer bijstellen en je plannen weer veranderen. Ik zou er moedeloos van worden.

Ook de organisatie van Serious Request gaat stug door. Jarenlang hebben we gezeurd of ze in Amersfoort konden komen en net nu het evenement toch al over het hoogtepunt heen is en we nog midden in de corona crisis zitten wordt Amersfoort gevraagd om mee te doen. Helaas geen glazen huis op de Hof waarin de dj’s zich laten opsluiten met een kolkende mensenmassa voor de deur, maar een sobere versie waarin op een andere manier geld wordt opgehaald voor het Wereld Natuur Fonds. Wat er gaat gebeuren in die laatste week voor Kerst wordt in september bekendgemaakt.  Waarschijnlijk onder voorbehoud.

Burgemeester Bolsius wilde voordat hij akkoord ging wel weten of er geen extra beslag wordt gelegd op de Amersfoortse Hulpdiensten. Ik vond het een beetje flauw. Tuurlijk, de politiecapaciteit staat onder druk. Al jaren. Maar dat leek ook geen probleem te zijn bij The Passion of Koningsdag. Toen werd er niet gekeken naar een agent meer of minder. Daarbij verwacht ik dat deze editie van Serious Request zo afgeslankt is dat er weinig politie nodig zal zijn. Maar misschien ben ik wel te negatief. Of misschien probeer ik niet al te hoge verwachtingen te hebben. Dan word ik ook niet zo teleurgesteld… 

Geest is uit de fles…

Het voelt bijna alweer als normaal. Even met wat vriendinnen afspreken op een terras op de Hof. Of alsnog uit eten gaan met een collega die afscheid heeft genomen tijdens het corona-jaar. Mijn agenda loopt al snel vol met allerlei leuke afspraken en ik geniet er enorm van.

Ik had niet verwacht dat het zo snel weer zou wennen dat er van alles weer mag en kan. Ergens op een terras neerploffen wanneer je daar zin in hebt, maar ook boodschappen doen zonder mondkapje. Zwemmen in de Amerena zonder te hoeven reserveren en me niet meer registreren bij binnenkomst bij mijn werk. Heerlijk!

De laatste persconferentie heb ik niet meer gevolgd en ik en weet ook niet precies wat de regels en aanbevelingen zijn maar een knuffel bij het afscheid na een gezellige avond op het terras hoort daar vast niet bij.  De geest is uit de fles. Ik vergeet de anderhalve meter nadat ik me anderhalf jaar netjes aan de regels heb gehouden.

Eerst dacht ik; in het najaar zal het wel weer anders zijn dus laat ik er nu maar van genieten. Maar inmiddels lopen de cijfers zo enorm snel op dat ik mijn hart vasthoud. Het aantal positieve tests stijgt veel sneller dan het totale aantal tests. En dat is niet gunstig. Het zorgt ook voor hoofdbrekers bij minister de Jonge en het OMT. 

Het is makkelijk om jongeren, examenfeestjes en vakantiegangers de schuld te geven van die oplopende cijfers, maar dat is niet eerlijk; morgen krijg ik mijn tweede prik maar ik heb al weken het gevoel dat ik onoverwinnelijk ben en ik ben vast niet de enige.

In Barneveld, mijn vaccinatielocatie morgen, moet ik vast weer een mondkapje op want prikken op anderhalve meter gaat niet. Normaal heb ik altijd wel ergens eentje in mijn jaszak of onderin mijn tas maar ik heb afgelopen week net alle gebruikte wegwerpexemplaren weggegooid. Eindelijk. De meeste duurzame mondkapjes zitten in de was. Ik had gehoopt ze voorlopig niet nodig te hebben, maar gezien het bizar rappe tempo van de besmettingen…

Wat zegt ze nou?


,,Fiets kopen?!” Ik fiets door de Methorststraat en word ingehaald door een vrouw die in een flink tempo langs rijdt. Ze zegt het nog een keer; ,,Fiets kopen?”. Ik had het dus toch goed gehoord. De vrouw zit op een prachtige grijze cortina met een rek aan de voorkant. ,,Mooie fiets” zeg ik en ik vraag hoe ze eraan komt. ,,Het is mijn fiets, dertig euro” . 

Voor ik het weet is ze weg. Ik blijf verbijsterd achter en besluit 0900-8844 te bellen. Het nummer van de politie wanneer het gaat om niet urgente zaken. Ik vertel wat ik net heb gezien en geef een signalement van de dame.  ,We zullen naar haar uitkijken”, zegt de persoon aan de andere kant van de lijn. Hij bedankt me hartelijk voor het doorgeven.

Fietsendiefstal. Ik merk dat ik me er mateloos aan erger. Vorige maand werd de cortina van mijn buurjongen gestolen en Teun zijn fiets is ook al eens gejat. Irritant toch!?

Een paar dagen later zit ik boven aan mijn bureau en hoor ik een bekende stem buiten. Ik steek mijn hoofd uit het raam. Het is dezelfde dame, op een andere fiets. Haar tekst is hetzelfde. ,,Fiets kopen?” vraagt ze aan een voorbijganger.  Ik sta perplex. Het is zeker lopende band werk voor haar? Ik besluit de politie nog een keer te bellen.

Ik lees in de krant dat er veel fietsen zijn gestolen afgelopen week. Vooral in de binnenstad en je raadt het al; het gaat vooral om cortina’s. Volgens de politie is het handig om het framenummer van je fiets op te schrijven. Mocht de fiets gestolen worden dan kan er gekeken worden of hij in een andere stad opduikt. En natuurlijk moet je hem op slot zetten. Liefst nog met een tweede slot. Bizar toch…

Wat ik eigenlijk nog vreemder vind; ik voel me een klikspaan. Alsof ik iemand verlink. Misschien zit die vrouw wel vreselijk in de shit en ik vraag me af of zo’n telefoontje naar de politie überhaupt helpt. Het voelt toch niet helemaal goed. Ik weet dan ook niet zeker of ik de volgende keer weer mijn mobieltje pak…

Streep eronder, klaar!

Zou het geholpen hebben, die streep door de stad? Al sinds oktober loopt er vanaf de Kamperbinnenpoort een dikke witte streep midden door de Langestraat tot aan de Varkensmarkt. Daarna splitst de streep zich en lopen er lijnen door de Arnhemsestraat en de Utrechtsestraat. 

Hoe zou dat zijn gegaan? Heeft iemand op het stadhuis bedacht dat je met zo’n streep door de winkelstraat de bezoekersstromen beter kan scheiden en zo de kans op corona kan verminderen? Toch gek dat zo’n simpele streep dat kan stimuleren? Een handige en relatief goedkope manier om ons in het gareel te houden!

Ik moet eerlijk toegeven dat die streep me lange tijd niet was opgevallen, maar nu ik hem bewust zie heb ik de neiging om er constant overheen te stappen, als een soort protest. En toen ik laatst ’s avonds op de fiets door de Langestraat reed heb ik geprobeerd om de hele lijn, bijna 500 meter, te volgen zonder er vanaf te wijken. Dat is net niet gelukt, iemand liep te dichtbij.

Wie zou die streep hebben aangelegd en ging dat handmatig of met een machine?  Wat voor verf is er gebruikt want het zit er na acht maanden nog goed op. En de belangrijkste vraag: Kan die streep er ook weer makkelijk af? Ik vind het namelijk heel lelijk, zo’n streep midden door de prachtige binnenstad. 

Aan de andere kant blijft die streep ons ook herinneren aan de coronacrisis. De witte lijn  staat bijna symbool voor de verdeeldheid van het afgelopen jaar. Wappies tegenover schapen. Mensen die dansend en protesterend de stad doortrokken tegenover mensen die ontzettend hun best deden om te zorgen dat het virus in ieder geval niet door hèn werd verspreid. Winkels en restaurants die dicht moesten tegenover supermarkten die waanzinnig draaiden.

Het wordt nu, nu alle maatregelen één voor één weer teruggedraaid worden, wel tijd om die verdeeldheid in Amersfoort weer weg te poetsen. Dus weg met die streep. Ik hoop dat die echt nooit meer terugkomt. Streep eronder. Klaar!