Op de Schop

IMG_0570

Terwijl ik over de Hof loop probeer ik me voor te stellen hoe het plein er over een paar jaar uit zal zien. Horecaondernemers, marktlieden en wethouder Stegeman willen dit plein aantrekkelijker maken. Mijn eerste reactie was; goed idee! Maar nu ik over dit plein loop weet ik het niet zo zeker.

Om eerlijk te zijn vind ik het plein nu wel oké. Overal zie je verschillende horecagelegenheden met ieder zijn eigen uitstraling.  Zelfs de stadsbron midden op het plein, oorspronkelijk een 15e -eeuwse waterput, past in het geheel.

Om die stadsbron nu te gaan verwijderen en daarvoor in de plaats waterspuiters in de bestrating te plaatsen lijkt me geen goed idee. Volgens mij past zo’n moderne, speelse fontein veel beter op het Eemplein dan op een van oorsprong Middeleeuws plein als de Hof.

Er wordt ook gesproken over permanente gevelterrassen die in de winter verwarmd kunnen worden. Huh?! Dat past toch absoluut niet bij de groene koers die deze gemeenteraad voorstaat? Dat er echte bomen op het plein geplaatst gaan worden snap ik dan weer wel. Dat zorgt voor sfeer en de gemeente kan meteen iets van de bomenkap compenseren.

Maar dan de plannen voor een centrale overkapping. Daar kan ik me helemaal niets bij voorstellen. Een plein is toch juist een plein door de open lucht erboven? Verder schijnt de Hof onbekend te zijn bij veel bezoekers van de winkels aan de Lange- en de Krommestraat. De toegang vanaf die straten moet aantrekkelijker. Studenten van de kunsthogeschool hebben alvast nagedacht over entrees waarbij onder meer gebruik wordt gemaakt van spiegels. Dat maakt me wel weer nieuwsgierig.

Toch ben ik ook een beetje bang voor een invasie van toeristen op de Hof. Het zogenoemde ‘lonely planet effect’. Denk aan Giethoorn. Sinds dit plaatsje wordt beschreven in het bekende reisboek kun je je kont er niet meer keren, laat staan een boot. Dit moeten we voorkomen bij de Hof.

Ik kijk nog eens naar de stadsbron. Het verhaal gaat dat er een draak onder zit. Die wil je natuurlijk niet kwaad maken door de fontein te verwijderen. Misschien kan een kunstenaar een aantal moderne beelden op de bron zetten met een soort bladerdak erboven. Het is maar een ideetje…

IMG_0901

 

 

Fijn bezoek

 

IMG_6659,,Bedankt en tot ziens”, ik loop de behandelkamer uit en pak mijn fietssleutels alvast uit mijn jaszak. Wat een geoliede machine, denk ik terwijl ik richting uitgang loop. Ik was een half uurtje in het Meander Medisch Centrum voor een prik in mijn schouder.  Vanaf het aanmelden bij de balie tot nu liep alles perfect en het personeel was enorm vriendelijk.

Dat viel me ook al op toen ik naar Team Spoedeisende hulp keek. Dat is een televisieprogramma’s waarin je ziet wat er allemaal gebeurt wanneer iemand de spoedeisende hulp binnenkomt. De afgelopen zomer is er in het Meander gefilmd en tot het eind van het jaar is dat wekelijks te zien. Ik zag het voor het eerst vorige week en werd meteen gegrepen. Ik raakte ontroerd door de jonge verpleegkundige Tim. De manier waarop hij omging met een oudere dame met dementie was bijzonder om te zien. Er ging zoveel liefde van uit.

Ik vind het dan ook niet gek dat er veel steun is voor het personeel van het Meander Medisch Centrum. Hun acties deze week voor een betere cao vallen goed. Het is een zwaar en stressvol beroep en om nou te zeggen dat ze er rijk van worden…Willen we in de toekomst nog steeds van die lieve verpleegkundigen naast ons bed hebben dan moet er wel geïnvesteerd worden. Extra salaris is noodzakelijk om het vak aantrekkelijker te maken zodat er meer jongeren voor de zorg kiezen.

Alle lof dus voor het Meander, maar een ding moet mij van het hart. Stop alsjeblieft met het krampachtige gedoe over de privacy van patiënten. Het Meander wil in de toekomst niet meer zeggen waar patiënten liggen. Ze schermen ermee dat dat komt door de AVG, de privacywet. Ik begrijp dat medische gegevens moeten worden beschermd, maar wanneer ik mijn buurman wil bezoeken omdat hij in het ziekenhuis ligt moet dat toch mogelijk zijn?

Draai het anders gewoon om. Maak een lijst met mensen die per se geen onverwacht bezoek willen ontvangen. Ik denk echt dat die op een hand te tellen zijn. Volgens mij kunnen spontane bezoekjes van bekenden juist enorm bijdragen aan het herstel van de patiënt. En dat is toch de bedoeling van een ziekenhuis

IMG_6665

Lachgasgast

Daar stond hij. In de stomende regen. Een jongen met een ballon aan zijn lippen en in zijn hand een flinke tank met lachgas. In de steeg. Onze steeg. De jongen was doorweekt.Ik schrok van de aanblik, was even sprakeloos en fietste door.Toen ik thuiskwam en mijn telefoon bekeek, zag ik dat er al een hele app-geschiedenis was over deze jongen. Hij stond er al meer dan twee uur. Meerdere buren hadden hem gezien en gevraagd of hij weg wilde gaan.

Het was eigenlijk voor het eerst dat ik zo geconfronteerd werd met lachgasgebruik. Natuurlijk had ik wel eens zilverkleurige patronen zien liggen, maar om iemand daadwerkelijk aan een ballon te zien lurken deed me wel wat. Lachgas klinkt zo leuk en onschuldig, distikstofmonoxide klinkt al een stuk schadelijker, wat het ook is.

Deze week is er nog over gesproken in bij de gemeenteraad. Er valt weinig te doen aan de verkoop van lachgas omdat het nog steeds onder de warenwet valt. Burgemeester Bolsius zegt genoeg handvatten te hebben om de openbare orde en veiligheid te waarborgen maar dat vraag ik mij af. Er is door verschillende bewoners naar 0900-8844 gebeld met de vraag of de wijkagent langs kon komen. En misschien heb ik het gemist maar ik heb geen agent gezien. Er blijken daar vaker jongeren met lachgas te staan, het heeft vast geen prioriteit en het is waarschijnlijk dweilen met de kraan open.

Ondertussen denk ik aan mijn kleine buurjongetjes van amper zes. Die zijn dol op ballonnen. Wat als de buurkinderen lekker buiten gaan spelen en zo’n jongen compleet stoned de kinderen een ballonnetje aanbiedt? Het is niet alleen een probleem in onze straat, maar in het hele land.  Staatssecretaris Blokhuis zal nog voor het eind van dit jaar kijken wat er te doen is aan maatregelen en voorlichting. Vooral waar het gaat om de combinatie lachgas en het verkeer. Ik ben benieuwd naar de campagne. Zal die zo’n jongen die bij ons in de steeg stond aanspreken?

Twee buurvrouwen hebben nog een gesprek met onze lachgasgast gehad en uiteindelijk droop de jongen, letterlijk en figuurlijk af. Hij zocht een nieuwe plek aan de andere kant van de straat. Volledig naar de klote. Triest wel.

IMG_1560

Dat ik je mis

,,Je kust me, je sust me, omhelst me, gerust me…” De stem van Pien klinkt helder, haar gitaarspel is subtiel. Ze zingt het nummer van Maaike Ouboter. Loepzuiver, met grote overtuiging.  Naast me zitten Teun en meneer Enzofoort. Ik kijk achter me. Mijn moeder, broer en zijn vriendin zijn er ook. Op het balkon mijn vriendinnen. Verder veel familieleden.

,,Met je krullen als nacht, hoe je praat hoe je lacht”, Pien zingt verder. Het is muisstil in de zaal. Iedereen luistert. Bijna iedereen. Juist degene voor wie ze dit lied zingt hoort haar niet. Haar opa Cees. Hij ligt in de kist die naast Pien staat. Achter me hoor ik mensen snikken. Het liedje komt binnen.

Het was een bizarre week. Ik heb hem in een roes beleefd. Het telefoontje dat het slecht ging met Cees, zijn dode lichaam op het ziekenhuisbed, het uitzoeken van foto’s, het bedenken van de tekst op de kaart en nu de uitvaart.

Pien haalt adem en zingt: ,,Ik aai je, ik streel je, ik knuffel en kroel je…” Mijn gedachten gaan terug naar die ochtend. Naar mijn schoonmoeder. Hoe ze op haar tenen moest staan om over de rand van de kist haar man te kunnen kussen. Voor de laatste keer. Afscheid nemen, na zestig jaar samen. Het raakt me diep.

,,Maar houd me vast als het nodig is”, Pien kijkt me vluchtig aan terwijl ze verder zingt.  Wat hebben we elkaar vastgehouden!  En gemerkt hoe belangrijk kennissen, vrienden en familieleden zijn. Tientallen mensen kwamen thuis bij Cees afscheid van hem nemen. Kannen koffie gingen er doorheen. Zijn hele leven kwam voorbij. Oude vrienden, nieuwe buren, verhalen die ik voor het eerst hoorde, anekdotes die ik al kende.

,,Maar al denk ik soms dat het zo beter is, kan ik het niet helpen dat ik je zo mis.” Mijn schoonvader Cees was op. Vijfentachtig jaar is hij geworden, maar de laatste drie jaar waren zwaar. Voor hem, voor mijn schoonmoeder. Zijn energie werd minder, regie houden lukte niet meer. Er zaten steeds minder krenten in zijn havermoutpap.

De laatste regels van het lied klinken. ,,Je blijft heel dichtbij me, maar in mijn hoofd rust je.” En zo is het. Dag Cees!

ED0BCF34-6D24-4EEF-9185-9D630EC1A39E

Briljant idee

Shit man, wat een knal. Mijn hart slaat ineens een stuk sneller. Ik zit net met een kopje koffie aan tafel terwijl er buiten vuurwerk wordt afgestoken. Aan de linkerkant hoor ik geblaf van een hond, aan de rechterkant het zachte gehuil van een pasgeboren baby. Beiden vast geschrokken. Net als ik. Dat klote-vuurwerk!

Nu las ik dat de gemeente het fantastische idee heeft opgepakt om tien vrijwillige vuurwerkvrije zones in te richten in de stad. Het is een proef. Het is de bedoeling dat je bij je buren gaat vragen of ze zo’n zone willen. Ze zien me al aankomen. We hebben nogal een lange straat dus dat betekent dat ik bij zo’n honderd mensen aan moet bellen. Zestig procent moet ermee eens zijn. Misschien dat een groot deel van de bewoners achter zo’n zone staat, maar ik ben bang dat de buren die juist wel vuurwerk willen afschieten mij nooit meer gedag zullen zeggen.

Wanneer onze straat wordt uitgekozen door de gemeente krijgen we vier borden waarmee de zone wordt aangegeven. Mijn buren krijgen dan ook een brief van de gemeente met informatie. Maar van enige handhaving is geen sprake; het gaat namelijk om onderlinge afspraken tussen buren.

En dan misschien wel het meest irritante; de vuurwerkvrije zone zou moeten gelden op oudjaarsdag tussen 18.00 uur en 02.00 uur ‘s nachts. Dat is nou precies de periode dat ik het minst last heb van vuurwerk omdat ik me er dan op in stel. Ik erger me vooral in de periode voorafgaand. Wanneer je boodschappen doet en een rotje naar je hoofd krijgt. Of wanneer je midden in de nacht ineens wakker wordt gedreund.

Ergens vind ik dat je beslissingen over vuurwerkvrije zones niet bij de burgers moet neerleggen. Het is laf van de gemeente om zelf geen keuze te maken. Verwachten ze nou echt dat mensen hun nek uit steken voor een vuurwerkvrije straat?

Ik ben benieuwd welke briljante geest dit heeft verzonnen. Het staat misschien leuk op papier maar ik denk dat het in de praktijk niet gaat werken. Een algeheel verbod voor heel Amersfoort lijkt me beter. Gewoon voor altijd. Met flinke boetes bij overtreding. Dat is fijner voor de buurhond, de pasgeboren baby en voor mijn hart.

IMG_1577

CEES

Daar lig je dan. Met je lievelingsvest aan. Je ogen dicht. Terwijl ik naar je kijk heb ik het gevoel dat ik je oogleden elk moment kan zien bewegen. Maar dat gebeurt niet. Je ligt stil. Je haar netjes gekamd. Je handen over elkaar heen gelegd boven op het laken.Naast je staat een stoel. Er branden kaarsjes. Je ziet er tevreden uit. Het is goed zo.

Vijfentachtig jaar heb je geleefd. Ik ken je pas sinds de laatste eenentwintig jaar. De vader van mijn man. De opa van mijn kinderen. Mijn schoonvader. We hebben samen veel meegemaakt. Onze kinderen zien opgroeien, gelachen, soms gehuild, verjaardagen gevierd, met de hele familie naar Hoppop gegaan, geborreld aan de ronde tafel. Vaak met een glaasje rode wijn.

Wat een cadeautje dat we vorige week zondag nog samen je verjaardag konden vieren en samen uit eten zijn gegaan. We waren er allemaal; Anneke, je vrouw, je kinderen, kleinkinderen en aanhang. De avond was bijzonder. Je kon niet alles volgen want soms ging het te snel,  maar hebt er wel van genoten. Net als wij. We hebben er zelfs nog een foto van, ons niet realiserend dat het de laatste foto zou zijn waar we allemaal op staan.

Maar nu is het klaar. Je was op. Het was tijd. In liefde loslaten heet dat. Van beide kanten. Ben blij dat je mijn schoonvader was!

4c2a2d00-b24b-4dd8-93b9-69f66d5d4011 (2)

 

Queens

Het kan zomaar zo zijn dat ze gisteravond bij ‘Pauw’ te zien was en dat Jeroen haar met zijn uitdagende lachje heeft gevraagd wat ze vond van alle commotie. Hart van Nederland is in ieder geval al langs geweest en ook columnist Özcan Akyol heeft een stuk over haar geschreven. Als ik Paula Bouwer van Queens was geweest had ik de eerste boot naar Terschelling genomen en mij voorlopig niet laten zien. Maar zo zit de eigenaresse van het Queens City Vintage Hotel niet in elkaar.

Deze uitbater van het hotel aan de Groenmarkt blijkt de afgelopen jaren in niet mis te verstane bewoordingen te hebben gereageerd op negatieve recensies. In eerste instantie gaf ik haar groot gelijk; iedereen kan wel van alles schrijven. Maar tijdens het lezen van Paula’s reacties viel mijn mond open van verbazing. Zelfs op redelijk positief commentaar reageert ze uitermate fel. Volgens mij kun je twee dingen doen bij slechte recensies: Nadenken of er een kern van waarheid in zit en er iets aan doen of gewoon negeren.

Ikzelf vind de ‘Vintage Bakery’ overigens een prima plek. Ik wilde eens op een zaterdag bijkletsen met een vriendin maar alle horecatenten rondom de Hof zaten overvol. We besloten even het steegje door te lopen en kwamen uit bij Queens waar we heerlijk rustig konden zitten. Geen andere klanten, geen interesse vanuit het personeel; ideaal!

Maar goed, wanneer zoveel verschillende mensen commentaar hebben op de rommel of de onvriendelijke ontvangst dan probeer je daar toch wat aan te doen?

Zelf ben ik door alle commotie enorm nieuwsgierig geworden. Ik heb bijna zin om een keer in het hotel te overnachten met meneer Enzofoort. Het lijkt me grappig om via het trappetje naar het matras te klimmen en daar een romantische nacht te beleven. Slapen schijnt er niet van te komen door de geluidsoverlast, je stoot je hoofd wanneer je op het bed zit, maar het ontbijt maakt vast veel goed.

Queens krijgt het door de alle publiciteit vast druk de komende weken. Wie wil er nou niet met eigen ogen zien hoe het hotel is ingericht en ervaren hoe hartelijk je ontvangen wordt? Binnenkort gaat Paula zich richten op ‘The Perfect Wedding’. Soort kers op de taart. Of pruim.

IMG_4722 (1)