Drie vliegen

“Een kopje koffie en een cappuccino” bestel ik, terwijl mijn haren nog wat nadruppelen. Het is voor de eerste keer dat mijn vriendin en ik na het baantjeszwemmen koffiedrinken in het zwembad. Die behoefte hadden we niet bij het Sportfondsenbad, maar de Amerena nodigt daartoe wel uit.

Terwijl we met de koffie naar een tafeltje lopen kijken we rond. ,,Het lijkt wel een soort hotellobby”, zegt mijn vriendin. ,,Ja, maar de gangen met die automatische deuren lijken meer op die van een ziekenhuis”, is mijn antwoord. Blauwe, grijze en witte stoelen vullen de ruimte. Verderop staan lekkere loungebanken. Het heeft wel iets, maar toch lijkt het ook nog wat leeg. Dat ligt niet aan de hoeveelheid mensen want het is al flink druk. Vaders met rondrennende peuters, mensen die rustig baantjes hebben gezwommen en topsporters met fitte lijven. Daarnaast lopen er ook nog heel wat bouwvakkers rond voor de laatste klusjes.

Die leegte komt dus niet door de mensen, maar het komt door de muren. De binnenmuren van de Amerena zijn wit. Wit en groot en ze schreeuwen om aandacht. ,,Volgens mij zou het geweldig zijn wanneer er mooie grote foto’s of schilderijen opgehangen worden aan de muren”, zeg ik tegen mijn vriendin. Ze knikt en we beginnen te fantaseren over een wedstrijd. Een wedstrijd uitgeschreven door de gemeente Amersfoort. Speciaal voor Amersfoortse fotografen, kunstenaars en dichters. Laat die creatievelingen een foto, schilderij of gedicht maken met als thema “water”. De winnende kunstwerken krijgen een jaar lang een prominente plek op de muren van de hal en de overige inzendingen kunnen worden opgehangen in de lange gang richting het 50-meter bad of in de gangen naar de sporthal boven.

Drie vliegen in een klap. Je gebruikt de mooie witte muren als expositieruimte. Je biedt de Amersfoortse kunstenaars een ruimte om hun werk tentoon te stellen en de kunst wordt door veel inwoners van Amersfoort bekeken.

Het kan een jaarlijks terugkerende wedstrijd worden. Ik heb nog wel wat thema’s in mijn hoofd; kracht, mensen, kleur… we kunnen nog jaren vooruit. De prijs noemen we dan “De Amarena van de Amerena”; de kers op de taart. Ben benieuwd wie de wethouders van cultuur en sport worden. Binnenkort maar flink lobbyen.

IMG_4337

 

 

Advertenties

Afrekenen

Hij valt mij op. Zijn rode jack is verkleurd, zijn lange haren hangen slordig om zijn gezicht. Hij pakte een rol koekjes en doet die in zijn mandje. Daarin ligt ook een blikje bier. Wanneer ik aan de kassa zou zitten zou ik hem er misschien wel tussenuit pikken voor een tassencontrole. Ik schrik van mijn eigen gedachten. Ook ik heb mijn vooroordeel al klaar.

\Als een kip zonder kop loop ik door de Dirk van der Broek bij de Nieuwe Poort. Ik kom hier nooit maar raadslid Youssef el Messaoudi twitterde dat zijn tas was gecontroleerd bij de kassa. Op zich vond hij dat geen punt want het beleid is alle tassen te controleren, maar de vier mensen voor hem hoefden hun tas niet te laten zien. Youssef baalde dat het beleid selectief werd toegepast.

Ik wilde wel eens zien hoe dat in zijn werk ging en besloot tot participerende journalistiek. Aan het begin van de winkel staat inderdaad een bord met: “Onze medewerkers vragen u aan de kassa de inhoud van uw boodschappentas te laten zien” Het idee dat ze mijn tas controleren vind ik heel onprettig. Deels omdat het in mijn tas vaak net zo’n chaos is als in mijn hoofd en deels omdat ik altijd bang ben om per ongeluk iets mee te nemen.

Na een rondje winkel sta ik met broccoli en ontbijtgranen bij de kassa. Ik doe extra verdacht maar ik word niet gecontroleerd. De mensen voor en na mij ook niet. Waarom zou de caissière Youssef wel hebben uitgekozen voor een tassencontrole? Was dit omdat hij raadslid is en je die sowieso niet zomaar kunt vertrouwen of had het te maken met zijn licht getinte uiterlijk?

Om alle schijn van discriminatie of vooringenomenheid te voorkomen heb ik een oplossing. Alle klanten krijgen bij de kassa drie dobbelstenen. Wanneer je drie dezelfde getallen gooit wordt je tas gecontroleerd. Maar wanneer je drie keer zes gooit heb je mazzel; dan krijg je het duurste product dat op de lopende band ligt cadeau. Zo heeft iedereen even veel kans om zijn tas te moeten laten controleren en zit er ook nog een feestelijk element aan. Reken je meteen af met willekeur!

IMG_2671

De Zon

IMG_7148Ik stond te trillen op mijn benen en mijn hart klopte in mijn keel. Natuurlijk probeerde ik niet in paniek te raken, maar het scheelde niet veel. Het was een warme zomerdag in 2012 en dochter Pien was nog even kort het Henschotermeer ingegaan voor een laatste opfrisbeurt. Meneer Enzofoort, Teun en ik stonden klaar om te vertrekken maar Pien was nergens te bekennen. We tuurden het water af. Geen Pien. Nergens. Na twintig angstige minuten zijn we naar de EHBO-post gegaan. Zij riepen het om. Pien werd beschreven; blonde lange haren, gekleurde bikini en duikbril. Het leek wel of we in een slechte film zaten. Terwijl een politieagent mij wat vragen stelde, meldde een mevrouw zich met onze huilende dochter. Pien was de verkeerde kant opgelopen toen ze uit het water kwam. Ze was het hele Henschotermeer omgelopen tot iemand naar haar toe was gelopen met de vraag “ben jij Pien”. Ondanks deze vervelende ervaring blijf ik enthousiast over dit prachtige meer. Op de fiets naar een natuurlijk meer in Woudenberg. Heerlijk!

Vanaf het eind van de maand moeten we betalen om er te zwemmen. Bijna 3 euro per persoon. Een dag zwemmen en zonnen voor de prijs van een biertje in de stad. Waar kan dat nog? Ik vind dat geen gek bedrag voor een dagje genieten in de natuur. De zooi die wij achterlaten moet worden opgeruimd, het natuurgebied waar we in recreëren moet worden beheerd en er zijn faciliteiten zoals een EHBO-Post en foodtrucks. Dat er gezondere, biologische snacks te koop zullen zijn juich ik toe.  Ik ben wel benieuwd naar de Hensworst, een wrap met kip en salade. Wie dat te duur vindt kan gewoon zelf boterhammetjes meenemen.

Natuurlijk zijn er veel handtekeningen opgehaald met als doel gratis te kunnen blijven zwemmen, we blijven tenslotte Nederlanders. Het argument dat gezinnen met weinig geld zo’n uitje niet kunnen betalen snap ik, maar daar kunnen we dan toch een oplossing voor vinden? Een gratis knipkaart voor gezinnen die in armoede leven bijvoorbeeld? De gemeente wil daar vast wel aan meewerken.

Het was fijn dat we de afgelopen jaren gratis naar het Henschotermeer konden. Maar het is 2018! Voor niets gaat de zon op.

Vol Passie

Het was eind jaren 70. Ik was tien. Samen met mijn ouders, broer en zus reden we vanuit Friesland in onze groene Simca 1100 naar Frankrijk. ’s Ochtends rond zeven uur waren we vertrokken en een paar uur later reden we de Franse grens over. De radio stond aan en omdat we van het Frans geen chocola konden maken vroeg mijn moeder mij het koffertje met cassettebandjes te pakken. Ik voelde met mijn hand onder haar stoel, de gebruikelijke plek voor de cassettes. Niets! De paniek sloeg toe. Ik had mijn taak verzaakt. Het langwerpige plastic koffertje met cassettebandjes lag waarschijnlijk nog waar ik het had achtergelaten. In de kast op mijn slaapkamer. Thuis.

Er zat nog wel een cassettebandje in de speler. Jesus Christ Superstar van de componist Andrew Lloyd Webber. Onze redding!  Omdat dat het enige cassettebandje was dat we mee hadden, werd het grijs gedraaid. Ik vond dat niet zo erg, maar of de familie er zo blij mee was… Aan het eind van de vakantie kon ik alle liedjes meezingen. Van “What’s the Buzz” tot “I don’t know how to love him”.

Inmiddels is het alweer veertig jaar later en ik dacht aan deze bijzondere reis toen ik de aankondiging zag van De Passie. Niet de Passion die jaarlijks te zien is op de televisie maar de passie van Teun van Essen. Horecaondernemer en dirigent van deze Amersfoorts voorstelling.

Het is een combinatie van de Matthäus-Passion van Bach met de rockopera Jesus Christ Superstar. Ooit klein begonnen in café Miles en inmiddels uitgegroeid tot een spektakel in Flint. Ik heb waarschijnlijk de laatste jaren onder een steen gelegen want het was mij pas vorig jaar bekend. Toen was ik te laat, maar dit jaar ga ik het meemaken want ik heb een kaartje bemachtigd. Het is voor mij DE manier om te snuffelen aan de klassieke muziek van Bach zonder dat ik daar meteen tweeënhalf uur voor in de kerkbanken hoef te zitten. Mijn gezin krijg ik niet mee. Die hebben andere prioriteiten. Maar wanneer we met Pasen naar Friesland rijden zet ik de rockopera keihard aan. Via Spotify, want de tijd van de cassettebandjes is voorbij. Best jammer.

r0-a7-300-225-0b5-De_Passie__Peter_Putters_www_denozem_com_2556-1518599729

Foto: Peter Putters

 

Stoelendans

Als kind vond ik het enorm spannend. Stoelendans. Lopen om een kring met stoelen en wanneer de muziek stopt snel naar een lege stoel rennen. Dat gevoel wanneer je net wat eerder was dan je klasgenootje. Of die teleurstelling omdat één van de jongens zo hard tegen je aan liep dat je wankelde waarna hij snel op het stoeltje ging zitten.

De gemeenteraadsverkiezing is ook een soort stoelendans. Een stoelendans in de klas van meester Bolsius. Sommige kinderen delen flinke rake klappen uit om maar met alle macht een stoeltje te veroveren, andere klasgenootjes verdwijnen stilletjes uit beeld. Er komen nieuwe, onbekende kinderen bij en andere vertrekken met veel bombarie. Maar er zijn ook slimme meiden die met goede argumenten een plekje in de klas veroveren.

Toen de muziek woensdag rond middernacht uitging bleven een paar stoeltjes over. Voor een paar leerlingen was het even afwachten. Konden ze nog plaatsnemen in de klas? Hadden ze genoeg voorkeurstemmen? Kwam er toch nog een zeteltje bij? Vandaag zal duidelijk worden wie er allemaal in de klas zitten. Daarna moet er nog een klassenverdeling gemaakt worden. Wie mag er dicht bij de burgemeester zitten, en wie krijgt een plekje achterin de klas? Welke leerlingen krijgen een extra taak en welke staan aan de zijlijn? Meester Bolsius staat straks voor een nieuwe klas. Sommige branieschoppers zitten er nog steeds en zullen er met gestrekt been in gaan. Er komt een nieuwe einzelgänger die nog weinig aansluiting heeft met de anderen. En er zijn dromers. Dat zijn de besten. Die dromen van een betere wereld en hebben nog idealen.

Ik hoop dat het geen klas wordt met een zesjes-cultuur. Dat de volksvertegenwoordigers gaan voor een dikke voldoende. Dat ze elkaar inspireren, uitdagen, motiveren. Weg met het vileine getwitter. Stop met het elkaar publiekelijk afkraken, zoals in het verleden vaak gebeurde. Veel stemmen heeft dat niet opgeleverd. Integendeel zou ik juist zeggen. Burgemeester Bolsius, vertel uw klas over het pestprotocol. Wijs hen op het feit dat je respectvol met elkaar om moet gaan en niet de poten onder elkaars stoelen moet wegzagen. Dan krijg je een stoelendans met brokken en daar schiet de Amersfoortse bevolking niets mee op.

IMG_2425

Bikkel

IMG_3396Als hij stond kon hij zijn kop op de vensterbank leggen en zo naar buiten kijken. Dan keek hij me aan met zijn rode, waterige oogjes. Soms blafte hij kort. Een begroeting. Hij had iets triests in zijn blik. Ik denk dat hij nog steeds zijn oude baasje Gerrit miste die vier jaar geleden overleed. Na diens dood werd de Amerikaanse Buldog opgevangen door broer Wim. Wim en Bikkel werden onafscheidelijk.

Nu is het al een week stil aan de overkant van de straat. Geen Bikkel die zijn kop boven de vensterbank uitsteekt. Geen korte begroetingsblaf wanneer ik mijn fiets voor ons huis zet. Bikkel is overleden. Zomaar. Onverwachts. Terwijl Wim aan het koken was leek de hond te dromen. Maar Wim voelde dat er iets niet klopte. Hij liep naar Bikkel toe en de hond stierf in zijn armen.

Na de eerste schok kwam de tweede. Wim zijn bewindvoerder had geen geld over voor een crematie, laat staan voor een urn. Mijn buurman was er kapot van en schreef dat ook in een berichtje op facebook. Toen gebeurde er iets moois. Een kennis, Jessica, startte een actie. Dit was helemaal niet Wim zijn insteek toen hij zijn boosheid over de bewindvoerder opschreef, maar het leverde geld op van vrienden, bekenden maar ook van onbekende mensen.

Wim kwam langs en we hebben lang zitten kletsen. Over Bikkel. Over hoe hij altijd bij Wim op de bank kwam liggen. Over hoe ongelooflijk Wim zijn hond nu mist. Over de dankbaarheid die Wim voelt voor alle steun die hij krijgt. Zoveel mensen bieden hulp aan, omdat mijn buurman zelf ook altijd anderen te hulp schiet. De een komt met geld, collega’s maken een naambordje, het crematorium zorgt voor een pootafdruk en vanuit Deventer wordt een urn opgestuurd. Fijn dat het nog bestaat in onze jachtige samenleving waar iedereen alleen aan zichzelf lijkt te denken. Gebeurde dat maar vaker; elkaar helpen zonder oordeel en zonder iets terug te verwachten. De wereld zou er een heel stuk mooier uitzien.

Bikkel is inmiddels gecremeerd. Binnenkort komt de urn met zijn foto op de kast bij mijn buurman te staan. Ik kijk naar de overkant en mis Bikkels kop boven de vensterbank.IMG_3397

 

 

 

 

Gluren

IMG_0212Zijn ze niet gillend gek geworden, onze buren? Het kan hun niet ontgaan zijn dat meneer Enzofoort de afgelopen weken wel erg vaak achter de piano zat. Ook mijn stem en dwarsfluit waren dikwijls te horen, want we hebben het toch weer gedaan. We hebben ons opgegeven voor ‘Gluren bij de Buren’; het huiskamerfestival dat dit jaar al voor de tiende keer wordt georganiseerd. En natuurlijk moesten we repeteren.

Afgelopen jaren hebben we menigmaal onze tafel aan de kant geschoven en stoelen bijgezet voor artiesten als Emma Paalvast en Colin van de Weteringh. Emma was hier met haar broer en treedt momenteel solo op onder de naam Emma Lou en singer-songwriter Colin timmert aan de weg als Colin Waters.

Maar dit jaar doen we dus zelf weer mee. Toen meneer Enzofoort ons jaren geleden voor de eerste keer opgaf kreeg ik een soort paniekaanval. Een beetje zingen samen vond ik wel leuk, maar daadwerkelijk optreden vond ik toch wel een dingetje. En dat gevoel bleek niet geheel onterecht want ons eerste optreden ging helemaal niet goed. “Nooit meer”, dacht ik toen. Maar ach, dat trauma raakte op de achtergrond en zondag staan we er toch weer.

Wat helpt is de wetenschap dat we niet de enigen zijn die met verhoogde hartslag staan te spelen, want er zijn in totaal 117 acts die meedoen! Ook in vijftien andere steden en dorpen is er zondag ‘Gluren bij de Buren’. Het is toch geweldig dat een activiteit die ooit in Amersfoort begon uitgegroeid is tot zo’n groot evenement? Wat ik ook leuk vind is de variatie. Naast muziek worden er verhalen verteld, wordt er gedanst en zijn er cabaret-acts. En dat allemaal gratis. Een gift wordt gewaardeerd maar er is geen financiële drempel en je kunt heerlijk ongegeneerd bij iemand binnen kijken.

De krantjes met plattegronden zijn verspreid, tafels en stoelen zijn al aan de kant geschoven en stemmen gesmeerd. Amersfoort is er klaar voor. Nu wij nog.  En onze buren? Die zullen zondag nergens last van hebben want we spelen deze keer niet in ons eigen huis maar in de binnenstad. Daar zijn ze natuurlijk van harte welkom, of op een van de vele andere locaties.